zondag 11 november 2012

What not to wear en bottekes

Nu ik een slanker lichaam heb, moet ik nog leren om me ook slanker te kleden.

Dus niet meer direct naar de lange, vooral OVER de kont vallende shirts grijpen, maar kijk eens of kortere truitjes je ook staan. En wees niet bang voor strakker zittende kleding. Mijn dochter gaf me aan dat de nieuwe jeans die ik had gekocht me eigenlijk te groot is. Hij zit te ruim bij mijn bovenbenen en slobbert daar naar haar (skinny girl jeans) mening. Ik moet beter zoeken naar goede pasvorm.

Omdat ik nog niet op mijn streefgewicht zit, durf ik mezelf nog niet te belonen met bergen nieuwe kleding. En omdat ons zunig bent en ook nog steeds niet terug in het arbeidsproces ben, vind ik het een beetje overdreven om een hele outfit aan te schaffen...zo kan het toch ook wel. Ik had altijd diverse colberts en een aantal zakelijke pantalons. Nu is dat niet zo nodig toch?

Toch weet en merk ik wat mijn dochter bedoelt. Ik moet mezelf meer gunnen. En dat hoeft geen Prada truitje te zijn. Van een cadeaubon kocht ik een leuk multi-inzetbaar vestje (als vest en als truitje dus) en ik was in dezelfde winkel aan het kijken naar wat ze Longsleeves (gewoon t-shirts met lange mouwen...) noemen, maar ik werd door dochterlief al snel naar de Primark verwezen. Goedkoper en in het licht van tijdelijk een betere keus. Daar kocht ik dus wel 5 truitjes voor de prijs van één bij die andere winkel!

En kreeg van de week al direct complimenten doordat ik een truitje leuk combineerde met een jasje wat ik voor mijn verjaardag had gekocht en leuke oorbellen en die veterlaarsjes die ik al 10 jaar in mijn kast had hangen, maar me altijd te strak zaten. De jeans van mijn dochter zat me ook prima en die was nog van haar toen ze op de middelbare school zat.

Afbeelding 1

Net even een sollicitatie-outfit geprobeerd en niet te geleuven...met een riempje en een shirt IN de broek....dus die kont gewoon zichtbaar! Maar dus ook die veel slankere taille. Ik kreeg er gewoon lol in om een heel ander beeld zien en herken direct de vrouwen uit make-over programma's die toch altijd weer naar kleding grepen uit hun oude stijl. Geen taillering, niet strak, makkelijk...vooral makkelijk.

Weg met de lange laagjes. En vooral weg met de sjaaaaaals...Die ik altijd droeg om borsten, buik en wat nog meer zij te verbergen. Ja...van voren, maar keek je van opzij...hahaha.... Die 360 graden spiegels in die programma's laten nou net zien waarom je niet voor grote dikke truien moet kiezen.



Ik ben dit niet, maar die sjaaaaaaal....kon je me zo mee uittekenen (groot papier nemen hoor). 

Ik ga maar eens een lijstje maken met wat voor basics ik nog nodig denk te hebben en wat ik nog graag zou willen aanschaffen. Een ding weet ik al; mooie bottekes. 

Oh...en wat ik ook als heeeel erg zalig ervaar; heb voor het eerst een WARME winterjas! Vooruit; de ex-winterjas van mijn dochter en er hangt nog een exemplaar die ze vorig jaar in de USA heeft gekocht. Maar wat lekker warm!!  Ik wist niet hoe heerlijk warm een jas kon zijn. Zo fijn om daarmee op de fiets te zitten of een eind te lopen. Geweldig!
Ik liep dus echt al een jaar of tien met een soort zomerjas met zo'n sjaal. En als het heel koud was dan had ik een oud gewatteerd jasje, maar eigenlijk was dat ook een herfstjas qua warmte. Omdat ik zo dik was had ik het niet snel koud. En eerlijk gezegd gunde ik mezelf echt nooit het genot van een passende warme winterjas. Vond mezelf dan helemaal een Michellinmannetje lijken en probeerde door een soort van trenchcoatzomerjas toch nog iets van figuur te laten zien. Goh...klinkt allemaal wel heel erg uhm...stom. Maar goed...zo was het en ik had gewoon geen zin om een dure winterjas in maat 54 te moeten kopen. Dacht elk jaar dat ik toch nog wel zou afvallen en dat die jas dan uhm overbodig zou zijn. En als je een auto hebt, dan ervaar je gewoon minder kou dan dat je loopt en fietst, wat ik nu constant doe.

Allez....nu maar eens de herfstzon in! Met die warme jas. En die oude bottekes :)







zaterdag 10 november 2012

Paniek

Deze week betreurde ik het dat ik geen auto meer had.



Mijn dochter en ik zaten gezellig na het eten met een dekentje op de bank en opeens kreeg ze pijn in op haar borst en een enorm opgeblazen gevoel. Ze is een harde en zal niet snel piepen, maar nu ging het van pijngrensgevoel 0 naar 10 in 10 seconden.
Ze kreunde het uit en ik zag dat haar adem te snel ging. En pakte een zak zodat ze door daarin te ademen, haar ademhaling weer onder controle zou krijgen.
De paniek bij haar was enorm root. Ook omdat ze niet goed haar buikspieren mag en kan bewegen door haar operatie en het litteken. Ze kon niet meer liggen, zitten, staan of wat dan ook. Aanraken wilde ze niet; dat kon ze niet verdragen. Heb haar nog nooit zo gezien, zelfs toen ze nog een kind was.
Heb de huisartsenpost gebeld en die heeft haar aan de telefoon gesproken, zo goed en zo kwaad als dat ging, want ze was helemaal van de wereld door de pijn.
Ze vroegen of wij naar het ziekenhuis (waar de huisartsenpost is) konden komen omdat de dienstdoende arts bij een langdurig geval was. Toen baalde ik als een stekker dat ik niet direct in mijn auto kon stappen en nu afhankelijk was van een taxi die ik maar gebeld heb.
Gelukkig kwam de taxi redelijk snel, maar dan sta je toch te trappelen van ongeduld en ongerustheid en wil je dat je dochter zo snel mogelijk onderzocht en geholpen wordt.
Na onderzoek van haar urine - ze kon gelukkig wel een mooi potje vol plassen -  bleek dat ze geen ontsteking had en gelukkig was de pijn enorm gezakt en had ze haar ademhaling weer onder controle. De arts onderzocht haar en gaf aan dat ze geen koorts had, geen ontstekingen en alle vitale zaken waren in orde. Omdat de pijn nu helemaal weg was gaf hij aan dat het mogelijk een allergische reactie op iets kan zijn wat ze gegeten heeft.

Dr Moeder denkt dat het dit zou kunnen zijn in combinatie met haar angst dat haar littekenen helemaal openscheurt bij hoesten. Het is namelijk aan de einden één centimeter opengegaan, maar haar chirurg gaf aan dat dit vaker voorkomt en zolang er geen helder bloed uitkomt er niets aan de hand is. Dus keurig gaasjes erop gedaan en het groeit alweer dicht zag ik. Maar ik kan me voorstellen en heb het hier met haar over gehad dat dit wel iets aanwakkert onbewust. En dit in combinatie met hyperventileren maakt dat de paniek groot is. Ze gaf me gisteren aan dat ze nog steeds, ook al weet haar verstand dat het onzin is, bang is dat ze helemaal openscheurt.

Heb ontdekt dat ik zeer paniekbestendig ben in dit soort gevallen. Geen moment getwijfeld en direct gehandeld en heel kalm gebleven. Omdat ik wist dat een slappe huilende moeder haar niet echt zou helpen :) Waar ik altijd een watje ben en bij zielige films de eerst ben die tranen heeft, was ik nu rustig en kon ik doen wat nodig was. Een kwaliteit die ik toch ergens op mijn CV moet kunnen uitbaten :)

Wel had ik gisteren, toen ik met de bus weer langs het ziekenhuis kwam, even een kikker in mijn keel en tranen in mijn ogen. Maar dat kan natuurlijk ook de harde oostenwind geweest zijn..

Nu is mijn dochter weer voor het eerst aan het werk en moest ze vanochtend heel vroeg al in haar werkkleding paraat zijn.

Ik ga zo direct maar eens wat boodschappen doen. Wasje draait al in de maandelijkse kookwas (goed voor de machine).



donderdag 8 november 2012

Terug op de rails

Had een aantal dagen een dip op gebied van dieeten. Kreeg hallucinaties van lekkere stukken Old Amsterdam, chocolade pepernoten, Sint Maarten Kindersnoep (niet voor mij...voor de kinderen hahah), Tuc, speculaasjes....en niet alleen hallucinaties, maar ook daadwerkelijk opeten!

Toch voelde ik me geen loser, maar ik merkte gewoon aan mijn lichaam dat het niet goed voor me is. Een soort kriebel in mijn tenen (yeah....weird!), een opgeblazen gevoel....en gelukkig heb ik mezelf gisteren weer kunnen herpakken. Terwijl ik alle kans had om alweer de fout in de gaan. Mijn dochter had een afspraak met een vriendin en haar afwezigheid was voor mij vaak het begin van even een handje nootje of 3 blokjes kaas wegstouwen.

Nu liep ik gisteren, na het nieuwste boek van de schrijfster van Harry Potter uit de bieb te hebben gehaald, door het winkelcentrum en bedacht me dat mijn beloning straks een heerlijke kop kaneelthee en dit boek is en niet dat schaaltje Pepernoten. Het genot van even Pepernoten eten weegt niet op tegen straks een gezond gewicht.  Bedacht me dat ik me dat mag gunnen. Een gezond lijf.

Geniet nou van de rust die je hebt, niet meer gedreven door te hoge targets, maar door na te mogen/moeten denken wat je nou echt kan en wil. Ga de diepte in. Geniet van de tijd met je dochter, die zo veerkrachtig is. Wees niet bang voor de toekomst. Er komt echt wel weer werk op je pad.

Misschien had die terugval te maken met angst. Met zelfsabotage. Weet ik veel...ben ik bang voor mijn eigen succes?? Mijn laatste bezoek bij de dieetiste was prima. Ik was alweer afgevallen en het proces gaat dus nog steeds door. Waarom sabboteer ik mezelf dan? Als het te goed gaat...kan ik dat niet aan?

Had het vandaag met de mede-oprichter van mijn netwerkclub over het feit dat je zoveel mist als je niet meer werkt. Collega's, aanspraak, een vast week/dag-ritme, inkomen, maar ook stomme dingen zoals een vrijdagmiddagborrel, Sinterklaasvieringen, Kerstpakket...Dat alles valt weg als je ontslagen bent en onvrijwillig thuis zit. En dan mag ik nog blij zijn dat ik recht op een uitkering heb en daardoor een dak boven mijn hoofd, eten in de koelkast.

De dag begon al grappig. Mijn doucheslang was kapot en douchen ging helaas niet; het water spoot eruit. Snel aangekleed en gelukkig verkopen ze in het naburige winkelcentrum bij de B lokker douche-slangen. Goed gekeken of dit het juiste model is en thuisgekomen dit gemonteerd en daarna lekker douchen. Blij dat het op een doordeweekse dag gebeurde en niet op een zondag. En blij dat ik dit soort dingen gewoon allemaal zelf kan regelen.




donderdag 1 november 2012

Zo vader, zo zoon?

Heb een groot aantal (voor deze tijd dan) broers en zussen, waarvan er een aantal geadopteerd zijn.

Een broer van mij, een bloedverwant, stuurde iedereen, inclusief onze moeder, een kort zakelijk emailtje dat hij graag wil dat wij toestemmen in, na de dood van onze vader (dat dan weer wel gelukkig...), onderzoek van zijn hersenen, want mijn broer wil graag precies weten of hij nou Alzheimer heeft of wat anders. En ook of dit erfelijk is.

Ik kan zijn angst (krijg ik dit ook) en wens begrijpen en toch vind ik dat het niet aan hem is om dit te willen en door te drukken. Als ik alle publicaties lees over erfelijke Alzheimer is dat een vorm die je krijgt rond je 45e en dat was niet aan de orde bij mij vader. Bovendien hebben geriaters en psychiaters al vastgesteld dat hij Alzheimer heeft en wel twee soorten.
Bovendien heeft mijn vader, toen hij nog fris van geest was, zich nooit uitgelaten over dat hij zich wil laten onderzoeken na zijn dood (hij heeft wel al sinds zijn jeugd epilepsie gehad en een psychische aandoening, dus was voortdurend op bezoek bij artsen en ziekenhuizen). Over erfelijkheid heeft hij zich nooit zorgen gemaakt.

De verpleeghuisarts heeft aan mijn moeder laten weten dat zij de enige is die hiervoor toestemming kan geven; niet de kinderen.

Mijn insteek in deze kwestie is dat ik voor mijzelf niet hoef te weten of ik straks Alzheimer zou kunnen krijgen. Momenteel is er nog geen remedie. Alleen vertragende medicijnen. En ik maak me niet zo druk om wat ik eventueel zou kunnen krijgen. Mijn vader zelf leeft in niemandsland. Hij wordt goed verzorgd, maar is zich niet bewust van zijn wegrakende geheugen.

Anyways....het gaat mij niet zozeer om het verzoek van die broer, maar om de vorm. Niet in een persoonlijk (telefoon)gesprek, maar in een kort mailtje. En dan na een paar dagen een reminder sturen dat hij nog geen antwoord heeft ontvangen. Ik wil daar graag langer over nadenken en bovendien...heeft die broer wel uitgezocht of dit aan HEM is om te besluiten en ik denk ook niet dat dit een kwestie is van meeste stemmen gelden.

Wat het voor mij nog gecompliceerder maakt is wederom de vorm. Hij doet nogal minachtend naar mijn moeder en haar Christelijke geloof. Hij scheldt haar uit over de telefoon en geeft aan dat God waarschijnlijk haar influistert dat het niet mag, vergezelt van een aantal fijne vloeken.
Dit alles uit de hand van mijn moeder, dus ik neem dit wel met twee korrels zout en ik was er niet bij, dus weet niet zeker of dit echt zo gegaan is. En toch...ik weet - helaas uit jarenlange ervaring,  hoe mijn broer in dominantie, in tolerantie en in kort lontje precies zo agressief en weinig empathisch als mijn vader is.

Waar hij bang voor is - dat hij hetzelfde krijgt als mijn vader - gebeurt in feite al (in mijn perceptie dan he...). Hij is in gedrag net zo bot en ongevoelig als zijn vader.
Alleen is gedrag nou net niet erfelijk en af te leren. En respect voor andermans mening is ook iets waar je aan kan werken - als je wil.

Heb wel moeite met mijn moeder, die al helemaal inkrimpt als ze bedenkt dat ze straks tegen hem gaat zeggen dat ze het niet wil. Want - zo geeft ze me aan - dan zie ik hem en zijn gezin zeker een jaar niet meer. Zijn emotion ele chantagemiddel. Hij praat niet; hij blijft weg en zwijgt.

Mijn moeder die na dit telefoongesprek al dagen niet meer goed kan eten, vooral slikken gaat moeilijk (Ze slikt namelijk al veel te lang en teveel van iedereen!) en in plaats van nou eens lekker met haar vuist op tafel te slaan, krimpt ze ineen, gaat vroeg naar bed en eet dan maar een crackertje. Van die agressie die naar binnenslaat en nergens heen kan en je ziek maakt! Maar ook; slachtoffer-gedrag waar ik een beetje jeuk van krijg. Het overkomt je niet; je LAAT het iedere keer je weer overkomen. Geef die broer eens een keer zijn vet.
Als hij niet normaal kan praten; dan is het gesprek klaar en beeindigd!

I'm getting too old for this shit!



Hoe zouden jullie hiermee omgaan? Ik heb mijn moeder voorgesteld om ons allemaal bij elkaar te vragen en dan haar besluit door te geven. Dat geeft mijn broer minder de kans om uit te vallen en is veiliger voor haar.



woensdag 31 oktober 2012

Anti-uitsteldag actieplan!

Volgens mijn goeroe, Flylady, is het vandaag altijd anti-uitsteldag.

Doe vandaag dus iets wat je al een tijdje uitstelt. Dat kan iets strijken, iets weggooien, sporten...nou ja..alles wat je voor je uitschuift.

Vandaag begonnen met een rondje zwemmen. Direct uit bed de badkleding aan, tas pakken en hoppa...naar het gemeentelijke zwembad. Voelt iedere keer weer lekker, dus waarom doe ik het te weinig???

Vanmiddag was het hier heerlijk zonnig en dat was een verademing vergeleken met de rest van de week waar het enorm regende in dit gedeelte van het land. Geen weer om lekker te fietsen, maar vandaag dus wel. Heerlijk! Rondje door de polder gedaan.  Daarna wat boodschappen gehaald, administratie op orde gemaakt, wat mensen in mijn netwerk gebeld en zelf maar gebeld naar de man die me al drie keer verzette voor een sollicitatiegesprek en telkens vergat om een nieuwe afspraak te maken. Wat een pro-actieve indruk  :)

Ook nog nagekeken waar ik wel een beetje de bibbers voor heb; mijn te verwachten pensioen. Even inloggen met je digiD en je weet waar en wat.
Er zit een knop op de site waar je ook netto bedragen (indicatie natuurlijk....) kan zien en pffff...dat viel me reuze mee! Ik was echt al jarenbang dat ik naar bijstandsniveau zou zakken, maar heb kennelijk toch her en der wat opbouw gedaan. Ook nog ergens een soort van spaarpotje via een verzekering, dus ook nog maar eens met mijn accountant gaan praten.

Ik ben bewindvoerder van mijn vader en als ik zie wat hij heeft opgebouwd, waar hij en mijn moeder nu van zouden moeten genieten is dat niet slecht. Meer dan ik netto verdiende met werken! Ik weet natuurlijk dat er minder belasting wordt ingehouden dus het is een scheef beeld, maar ik dacht altijd dat ik zo'n royaal bedrag zelf nooit zou krijgen...
Helaas kan mijn vader niet meer bewust genieten van zijn pensioengeld omdat hij Alzheimer heeft, maar ik blijf mijn moeder maar erop wijzen dat ze het goed heeft. En nog steeds is ze niet echt a spending queen. Behalve dan op gebied van kleding bij postorderbedrijven..Man...wat een kasten vol kleding heeft ze! Wel alles heel lang bewaard, maar ook regelmatig aanvullingen. Mijn halve roede met kleding steekt daar schraal bij af. Maar goed; niet zeiken; dat is mijn keus!

Maar; eindelijk inzage hebben in wat te verwachten qua pensioen en de bedragen zien geeft rust. Kan ik afstappen van het idee dat ik een pensioenravijn heb. Nou ja...misschien wel als ik nooit meer aan de bak kom, maar relativeer ook dat; het is pas vanaf augustus dat ik geen betaald werk heb!

De maand oktober is bijna over; heb wel meer uitgegeven dat mijn normale budget, maar kan het verklaren (verjaardag, dieetkosten). Ook dat geeft rust. Weten waar je geld blijft, waar je kan bijsturen.

En behalve rust vind ik het een sport om leuke gratis aanbiedingen te vinden. Nu ligt er de komende vier weken de VPRO gids gratis op de mat.  Leuk leesvoer.

Nu nog even een partner met een pensioen en een Quote500 melding vinden en dan is mijn actieplan klaar!

De rijkste Nederlanders


Hier vindt u alles over de Nederlandse miljonairs.

Top 5 Quote 500 2011
1. Erik Brenninkmeijer en familie:
€22 miljard
2. Charlene de Carvalho-Heineken:
€5 miljard
3. Martijn van der Vorm en familie:
€4,8 miljard
4. Frits Goldschmeding:
€2,2 miljard
5. Wijnand Pon:
€1,8 miljard



zaterdag 27 oktober 2012

Hé...ik kan het nog steeds!

Gisteren merkte ik dat ik nog steeds in staat ben om veel te eten. In de vorm van een eetbui.

Het was een drukke dag, veel afspraken, veel heen en weer gereis en ik ben daardoor een beetje mijn vaste ritme kwijtgeraakt. In de avond was mijn dochter uit eten en ik heb toen bij de supermarkt veeeeel vreetdingen gehaald en direct opgegeten. Allemaal koolhydraten, suikers, zoute hartige smaken....en was het lekker??

Het was lekker, maar ik eet dan als een hongerige wolf. Alsof er elk moment een andere wolf mijn portie op komt eisen. En natuurlijk het risico op betrapt worden.... Door de mand vallen als iemand die niet volhoudt, niet doorgaat..etc etc.. Haphaphap...schrok schrok schrok...meer meer meer....en stoppen ermee! Genoeg! Onthouden om zo direct de restanten weg te donderen....kom ik ook niet in de verleiding!



Dat is waarschijnlijk de winst. Ik kan stoppen en voel mezelf geen loser, sukkel, of wat dan ook, maar gewoon een mens, die vandaag de draad weer oppakt.

Wat een zonnige dag vandaag. Lekker de bladeren uit de voortuin opgeveegd (kan ik zo direct weer doen...één keer waaien en je werk is verdubbeld), boodschappen gedaan, wasje gedraaid, opgehangen, de krant doorgebladerd, de bloemen van mijn dochter opnieuw in schoon water gezet en nu tijd voor blogland.

Deze week een inspirerende netwerkmeeting. We willen veel en meer en moeten goed nadenken over de vorm en de uitvoering. Zaten we te vergaderen in een historisch museumpand in een mooie stad hier in de buurt. Wat kom ik door mijn werkeloosheid leuke en interessante mensen tegen! En wat is het goed voor mij om de tijd te nemen wat ik allemaal kan en wil.

En te beseffen dat morgen de wereld er weer compleet anders uitkan zien. Zo maakte zoonlief deze week alweer een overlijden van een vliegkameraad mee, on the job. Jong, ambitieus en een leuk mens. Dood!
Lees ik de aangekondigde dood van een bekende schrijfster. Ook zij wilde nog zoveel..

Dus leef dat leven van je droomwensen...Wacht niet af! Nu doen. Nu genieten. Nu voelen.

woensdag 24 oktober 2012

Werk, weirdo's en thuisfront

Terwijl mijn dochter even een hazenslaapje doet, kan ik snel een blogje schrijven.

Wat gaat het allemaal goed met haar. Morgen naar het ziekenhuis om hechtingen te laten verwijderen. Ze kan en doet gewoon alles zelf.  Douchen aankleden en een loopje in de buurt en af en toe een lunch met een vriendin. Gaat echt - naar mijn mening - supergoed. Wel denk ik dat ze best een beetje mag toegeven aan dat ze toch echt een pittige operatie heeft ondergaan en dat uit zich in toch wel willen slapen in de middag.

Vind het heerlijk dat ik weer even mag zorgen. Lekker eten maken, een kopje thee, een dekentje over haar heen leggen als ze het koud heeft. Echt een warm gevoel. Een gevoel dat ik nodig ben :) Dat duurt denk ik niet lang meer, want ik zie aan mijn dochter dat het echt niet meer nodig is, dat zorgen/vertroetelen... aan haar ongeduldige blik.

Nog steeds geen betaald werk gevonden. Wel lekker druk in mijn netwerk. Ben goed in de grote lijnen en zaken onthouden en noteren, dus ik maak verslagen van onze bijeenkomsten en nodig iedereen uit, die lid is van de club, voor de volgende meeting. Ook weer goed voor op mijn CV.
Ondertussen denk ik na (en ik ben een laaaaaaaaaaaaaange denker, niet van de impulsieve acties, ik wil alle voors- en tegens goed overwegen altijd) over de vorm en manier waarop ik zelfstandig zou kunnen werken.  En of dat de vorm is waarin ik wil werken of toch liever als een soort van hybride zzp-er.

En kreeg een raar aanbod om op een avond naar een stad  te komen voor een aanbod voor mensen met pit. Bleek bij nabellen op de locatie dat er niets gepland stond en mijn intuitie gaf me al aan dat deze meneer een beetje iets vreemds had.

Mijn gewicht is nu officieel onder de 80 kg en dat betekent dat ik de eindstreep zie. Nu is het zaak om mezelf, mijn einddoel niet te gaan saborteren, door te denken dat het zo wel prima is. Focussen dus op het waarom van het afvallen. Om gezond te zijn. Een gewicht te hebben wat normaal is en past bij de lengte van het lijf. Dus niet voor de leuke jurkjes, maar om zo lang mogelijk - DV - gezond te mogen blijven.
Maar merk dat ik het juist nu ontzettend moeilijk vind. Juist nu mijn dochter uberslank en zoooo mooi is geworden. En ik in broeken pas met maten die ik echt sinds mijn puberteit al niet meer aankon...juist nu lonkt...tsja...wat lonkt er eigenlijk?
Onbetamelijk vreten? Iets lekkers??? Iets onverantwoords?? Een stuk appeltaart, vers uit de oven?? (mmmmm...niet gek!)...

Ik verlang naar een baan, ergens waar ik mijn talenten kwijt kan, collega's...mensen die op gelijk niveau zitten, met me praten, kantoorhumor...de maandagochtend-blues. Waardering voor je manier van klanten benaderen, de triomf van een klant die een opdracht heeft getekend....

Hoe moeilijk is het om nadat je de grootste bank van Nederland als klant had gewonnen, nu blij te moeten zijn dat je vandaag alle prullenbakken hebt geleegd.