(Te veel) Geld en wat het met je doet zwijmel

Ben bijna door het boek van Joris Luyendijk - Dit kan niet waar zijn - heen en mijn grootste conclusie is, is dat veel mensen niet uit de Ratrace durven en kunnen stappen omdat ze gewend zijn geraakt en vastzitten in de levensstijl die een groter inkomen met zich meebrengt. Fijn die mooie lease-auto en heerlijk die grote korting op je tophypotheek en verzekeringspakket. En waar moet je in godsnaam dan zo'n inkomen verdienen? En geheel verslaafd aan hun werk en losgesneden van de realiteit.
Buiten dat er een code of silence is afgesproken. Dus naar buiten komen met hoe het er echt aan toegaat is sowieso moeilijk zo niet not done.

Het is ingewikkeld om aan je 'oude' normen en waarden vast te houden als je in het centrum van heel veel geld werkt. Waar status wordt afgelezen van het merk van je horloge, maar ook naar welke school je je kinderen stuurt. En dan hebben we het niet over een modaal-salaris in Nederland of een salarisverhoging van een ton, maar jonge mensen die corrumperend veel geld verdienen. Die ook vinden dat zij dat recht hebben om zoveel te verdienen. En de link met de realiteit daardoor geheel kwijt zijn. Ga van een salaris van 5 ton met een idem bonus maar eens terug naar 2 x modaal. Hoe hard moet je dan snijden in je budget. Kan je direct ook je vrouw kwijtraken want die is uitermate gewend geraakt aan haar levenstijl. Net als je kinderen op hun prive-school.

Maar ook een wereld die met zulke geavanceerde computersystemen werkt, dat de managers vaak geen benul hebben hoe of wat. Maar daar hebben ze de briljante wiskundigen voor - de quants.

Te grote banken en teveel lagen tussen de directie en de bouwers van dit soort fatale producten.

Buiten dat het duidelijker wordt dat er binnen de zakenbanken een cultuur heerst van weinig zekerheid en morgen kan jij het zijn die de gang naar HR moet maken om te horen dat je 5 minuten de tijd hebt om je bureau op te ruimen of soms niet eens. In die wereld is alles te koop; zelfs je ziel. En dan koopt die bank gewoon weer een nieuwe manager die weer een aantal mensen uit zijn team ontslaat zodat hij zijn eigen legertje kan inzetten. Tot de volgende gang naar HR er is.

Een wereld vooral gebaseerd op angst en adrealineverhoging. Niets nieuws onder de zon, want in de jaren 70 zong 10 CC al over de mores die op Wall Street heerst.

Wat kan ik zeggen..door een tijd niet meer te werken, onvrijwillig uit de Ratrace te zijn gestapt, heb ik beter gezien hoeveel stress dit werk me gaf. En is het bevrijdend om te merken dat ik met veel minder inkomen ook een prima leven heb. Nou ja...geen Rolex om de pols en al jaren geen vakantie meer en designertassen doen we ook niet aan, maar ik hoef geen verantwoording af te leggen aan een manager waarom ik A zeg in plaats van B. Of dat veel te hoge target niet haal. En als ik toch een auto van de zaak heb, waarom ik dan niet elke dag op de weg zit om nieuwe klanten te werven? Bij voorkeur ook nog in het weekend.

Want ik hoef zijn Wortel niet meer. En accepteer de consequentie dat ik met veel minder inkomen moet rondkomen. Niet gezellig op een terras kan hangen, maar een bakje filterkoffie neem, in de achtertuin. Maar wel met meer vrijheid in mijn hoofd.

Ik heb lang gedacht dat als ik werkelijk aan de rand van het ravijn zou staan, er me niets anders restte dan te springen. Nu weet ik dat ik me om kan draaien en gewoon door kan ademen. En leven.
Want ik sta er.

En dat er mensen om me heen zijn die me waarderen, ook zonder nieuwe kleding, leuke auto of interessante verhalen over een verre vakantie of de status van mijn visitekaartje.

Ook ik deed mee aan Rokjesdag.

En toen was het zover; de dag dat rokminnende vrouwen in de ochtend al wisten - nu doen wij een rokje aan, zonder kousen, panties, maillot of legging (jahaaa). Gewoon blote benen en een rokje.

Maar wat een heerlijk zomerachtig gevoel is dat; een rokje en dan lekker buiten kunnen zijn. In de zon fietsen en op de terugweg zo warm, dat ook de jas (en vestje) nog uitkonden. Helemaal een zomergevoel. Maar wat me het meeste blij maakt, is dat ik dat ook echt voel.

Naar een tuincentrum in een naburig dorp gefietst en daar alle verleidingen kunnen weerstaan van nu al zomerplanten in te kopen, want ik wacht meestal tot na de IJsheiligen. Wel een hele mooie kleine Magnolia gekocht, want door het wegzagen van een aantal oude boomstammetjes en het weghalen van wat er daaronder allemaal groeide is er ruimte voor deze struik. Een een kleine rodondenderon, om de krentemikken straks achter te gooien. Wel moet ik nog een oud stammetje uitgraven, maar dat staat nog op de to-do lijst. Het is maar goed dat ik op de fiets was, want meer kan je dan ook niet meenemen in de fietstassen. En genoeg is maar weer genoeg. 

Viel me wel op dat 1/4 van het tuincentrum volgebouwd is met tuinmeuk en allerlei hebbedingetjes voor trendy wonen. Mis ik het ouderwetse gevoel van hoe dit tuincentrum er een tiental jaren geleden uitzag. En nooit op zondagen open was. Maar wel goede planten had.  Oh ja...en ook heeeeeeeel veel aandacht voor moestuinieren, vooral in bakken, bakjes en nog meer trendy manieren. 

Nou ja...ik heb alleen een zakje pluksla-zaadjes meegenomen. Ben ik toch ook nog een beetje trendy.

En om wat nette werkoutfits te hebben, kocht ik wel twee mooie t-shirts.  Wel fijn dat ik alweer in maat 46/48 pas. En een kleine zakagenda voor 2015 - heel goedkoop - , want mijn Filofax heb ik niet echt (meer) nodig momenteel.. Ook wat werkoutfits bedenken van wat ik in de kast heb hangen, dan hoef ik daar minder over te stressen als ik aan het werk ga. En ook weer nadenken over de boodschappen zodat ik altijd genoeg in huis heb om salades mee naar mijn werk te nemen. En die, zoals ik altijd deed, de avond van te voren klaarzetten; in de ochtend is het dan alleen ontbijten en klaar. En dat werkte altijd heel erg handig. 

Jullie meegedaan aan Rokjesdag??

Op tijd thuis voor het eten - maar dan op zijn Engels

Back in time for dinner, een alleraardigst BBC programma wat iedere aflevering een decade beschrijft.

Wat was in de mode om te eten, hoe aten we dat, hoe maakte we dat klaar en wat was er nieuw op de markt in die tijd.

Van de week hadden ze het over de jaren 80. En eigenlijk begon toen de ellende van Fast Food en de Pakjes en de zakjes en de kant en klaarmaaltijden. En de grote plastic frisdrankflessen.

De introductie van de magnetron maakte het makkelijker om voor ieder apart een maaltijd (nou ja...een bakje met kant en klaarzooi) op te warmen al was het direct een groot vraagteken of dit inderdaad zo makkelijk en snel was, en daarmee was de gezelligheid dus ook direct verdwenen. Want het ene lid van de familie hing in de keuken, de ander voor de tv - met de nieuwe spelcomputer Super Mario te spelen en samen eten was iets wat veel minder vanzelfsprekend werd.

Maar wat een leuk tv-programma en wat herkenbaar, vooral die kleding en de make-up (Felblauwe mascara!!) en de inrichting van het huis en de keuken. Die keukenstoelen...die had ik in onze huiskamer.

Nu las ik in het Parool dat een aantal Gouwe Oude Nederlandse Toppers ook weer terugwaren:

Retrogerechten Parool

Het gevulde ei, de huzarensalade en o.a. de filterkoffie.

Weet zeker dat in sommige huishoudens veel items nooit weg geweest zijn. Zo drink ik (nog steeds) filterkoffie. En ben ik nu kennelijk weer helemaal Up to date. Ja...ik geef toe; soms gooi ik het in de blender met een schepje roomboter en dan ben ik helemaal Urban up to date.

Wat is er bij jullie thuis nog steeds een hit?

Niemand weet, niemand weet... dat ik Repelsteeltje heet!

Het is me nu een aantal keren vrij recent gebeurd dat ik een bericht kreeg of ik soms die en die was.

Nou ben ik dat altijd, maar ik merk dat ik daardoor wel wat schroom heb gekregen om hier alles - en dat deed ik sowieso al niet - op te schrijven.

Mijn herkenbaarheid of liever gezegd mijn anonimiteit is me lief. Ik kan op die manier wat zaken opschrijven en door het commentaar (mag best meer zijn!) besef ik dat ik me aanstel, dat ik op het juiste spoor zit, of dat ik best wat luchtiger tegen zaken aan mag kijken.

Is dat dus een bevestiging dat ik een aandachttrekker ben? High maintenance??

In ieder geval weet ik dat ik niet uit een familie kom waar men vrolijk over alles kan praten. Ten eerste hadden en hebben bij mijn ouders thuis dat grote kleed waar alles ondergeschoven werd en ten tweede hebben sommige van mijn familieleden hele lange tenen, dus ben ik voorzichtig geworden om daar niet op te trappen, want de methode die dan volgt is gewoon een half jaar of nog langer helemaal geen contact.

En besef dat ik daar waarschijnlijk ook wel wat van heb meegekregen, dus heb die spiegel die mijn blog me voorhoudt hard nodig. Buiten de spiegel die de leukste kinderen van de wereld, zei ze geheel onbevooroordeeld, me voorhouden. Uit liefde; niet om me te straffen.

Anyways; vanochtend lekker naar de kapper geweest. De kapster gaf me aan dat het alweer 12 weken geleden was dat ik een bezoekje bracht en dat kan net. Dat is het voordeel van een langere coupe; kan je het opsteken en ziet het er toch nog netjes uit. En ondertussen zelf de grijze slapen bijkleuren dat is ook fijn. Maar wat zalig zeg...hoofdmassage, lekkere geurende shampoo en een lieve kapster die ook nog eens goed knipt.

Daarna nog even bij een nieuwe toko geweest - voor mij dan nieuw want zo vaak kom ik niet in het grote mensen winkelcentrum. Zoveel onbekende dingen en wat leuk om daar rond te neuzen. Maar alleen neuzen, want eigenlijk niets nodig, dus behalve een zak sesamzaadjes en een flesje sojasaus niets gekocht.

Zo maak ik een mooi bruggetje naar het land van de rijzende zon want deze week vliegt zoonlief alweer deze richting op. Zo leuk voor hem.

Voor dochterlief kocht ik het suikerzoete en uber Bridezilla tijdschrift voor Bruiden (en een heel dun extra boekje voor de bruidegom) Met echt alles wat je zou kunnen bedenken (en betalen) om die ene dag onbetaalbaar te maken. Letterlijk. Terwijl het toch meer gaat om de tijd daarna. Hoe ga je die samen invullen.
Ze willen het klein houden, wat ingewikkeld is als je veel langgeteende familie hebt, maar ze zijn gelukkig allebei realistisch en zeker geen TLC Bruidsprogramma waardig.

De zon breekt hier door; ik ga nog even wat in de tuin doen, nu dat gewoon overdag nog kan. Om met Jeroen Meus te spreken: Zalig hè!!

Tel mijn zegeningen op Pasen

Zowel mijn dochter als mijn zoon hebben aangeboden om met hen mee te rijden naar de verjaardag van een neefje. Hoe heerlijk is dat!

En altijd als ik zeg hoe blij ik met hun aanbod ben, krijg ik te horen: 'mam...jij hebt ons jarenlang overal heen gebracht; ook als het niet uitkwam'.

Ik heb een blouse aan (goh...bij dit woord denk ik aan die oude Robijn reclame waarin de bekende modeontwerpers Frank Govers het over een Mooie Bloessse; Nieuw???had) die een tijdje terug errug strak zat. Nu kan hij weer dichtgeknoopt worden, maar ik heb 'm als een soort jasje aan.

De zin om me leuk en dus met zorg aan te kleden is weer terug. Dat is wat anders dan maar gewoon een broek en shirt aan gooien.

Heb een matzes gegeten uit een pak houdbaar tot 2009. Maar ja...er zit niks in wat nou echt kan bederven en ze smaakten nog net zo goed. Met een beetje roomboter en een eitje. Mmmmm.

En ook al ben ik in mijn uppie; toch de tafel gedekt met de gele placemat, het gele paasbord en mijn gele mok die ik alleen met Pasen gebruik; want zo uhm..Geel! Had mijn voorraadkastje in de winter opgeruimd en nog zeker Paasservetten tot 2026.

Vanochtend al lekker buiten koffie kunnen drinken in de zon.

Ik heb dus een baan en moet ook leren om daar blij over te zijn. En ook vooral door te gaan met mijn andere plannen. Het is nog niet klaar. Maar er is minder een ravijn dan ik dacht. En ik weet ook dat ik er alles aan heb gedaan om mijn vaste lasten terug te schroeven. En zuinig te zijn met de buffer die ik heb. Nog steeds heb.

Na een winter waarin alles moeilijker leek te gaan, komt er toch altijd weer die Lente; waarin de knoppen van de bomen uitlopen. Knoppen die er in de winter al in aanleg waren. Alleen zag je ze niet.

Mijn gezondheid is onder controle. Kreeg van de gynaecoloog te horen dat het weer Pap1 is. Wat normaal is.
Mijn glucosewaarden zijn goed en vallen onder 'normaal'. Hoop dit jaar nog van de pillen af te kunnen en dan ook 'normaal' te scoren.

We blijven als familie constant in de leer om met elkaar te blijven praten over dingen die ons bezighouden, maar ook over de gewone dingetjes. Omdat we van elkaar houden en het nodig hebben om echt contact te hebben. Geen whatsappje.

Mijn zoon heeft zijn eerste actieve vlucht als Second Officer  bij die grote blauwe maatschappij op zijn nieuwe toestel uitgevoerd. En weer veilig teruggevlogen. Daar zit geen woord Chinees bij.

Mijn dochter gaat trouwen!

Denk aan je zwijmel

Begin jaren negentig werd deze vaak gedraaid en op tv getoond. Ik snapte de clip niet helemaal, maar de tekst en de muziek daar kon ik wel wat mee.

Alweer draaide het om het missen van de man in mijn leven, die er vaak meer niet dan wel was. Dus altijd als ik deze terug hoor dan voel ik mijn eenzaamheid, mijn onbegrepenheid en het totaal niet kunnen delen van deze gevoelens met mijn familie of vrienden. Die al jaren langs de zijlijn stonden te wachten op het kunnen doen van het I told you so-dansje. En me keer op keer vertelden dat zij wel wisten wat ze zouden doen in mijn geval.

Deze week had mijn gezin een bijzondere ervaring in hoe we er voor elkaar zijn als het echt nodig is. En we elkaar niet laten vallen ook al zijn we niet zo goed in het hardop zeggen dat we van elkaar houden en dat wat we doen of gaan doen invloed heeft op ons en op hoe we ons voelen.

En wat bijzonder vond ik het dat ik de vader van mijn kinderen tegen mijn dochter hoorde zeggen dat ze belangrijk is voor hem en hij van haar houdt. Totaal niet in zijn cultuur passend, maar toch zei hij het. Op een moment dat ze het nodig had om dit te horen. 

Geloof, hoop en liefde

Heerlijk een heel eind weer gelopen met de man en zijn hond. Hond was blij - zoals altijd - om lekker los te mogen lopen en aan alles te ruiken en zijn plasje er overheen te doen. En aan alle alle honden te snuffelen of besnuffeld te worden. Wat wordt het bos al groen! Echt per dag zie je het veranderen. En wat ben ik blij dat ik dat mag zien. Dat ik de lol en de schoonheid van het leven in het algemeen gewoon nog steeds zie. En dat ik een beetje regen niet erg vind, maar blij ben dat ik kan lopen en iemand met mij wil lopen.

Werd net nog gebeld door hem, hoe we mijn looptechniek kunnen verbeteren, zodat ik nog meer rendement heb van het lopen. En hij was benieuwd hoe mijn gesprek met een geinteresseerde verkoopmevrouw in mij was afgelopen. Ze belde me onder het lopen namelijk en ik vroeg haar later terug te bellen. Ja; ik ben nu even mijn mijn gezondheid bezig.

Die dame had een aanbod wat iemand van mijn kaliber toch eigenlijk niet kon weigeren bla die bla die bla en het grappige was dat ik nog steeds, ondanks mijn fantastische nul-urencontract op zak, wel doorhad dat ik dit toch maar wel moest doen. Laat die pyramiden maar lekker in Egypte staan.

Heb wel ja gezegd tegen het nul-urencontract. Omdat ik daar wel de hoop heb om uren te kunnen draaien en ondertussen gewoon door te gaan met het zoeken naar iets wat nog beter bij mijn capaciteiten en wensen past.

Ondertussen kijk ik met een half oog en met een heel oor luister ik naar The Passion momenteel. Maar vind het minder indrukwekkend dan vorig jaar; dat heeft vooral met de zangstemmen te maken.
Een beetje iel en onduidelijk qua uitspraak. Behalve de twee Jeroenen. Misschien gewoon mijn DVD van vorig jaar weer opzetten. Of naar de Mattheus Passion luisteren.

Pasen is in de Christelijke Kerk het belangrijkste feest, maar is door de middenstand net zo commercieel gemaakt als Kerst. Kerstboom/Paastakken, Kerstballen/Paaseieren, Kerstbrood/Paasbrood en broodjes en nog meer broodjes, Kerstkrans/Paaskrans. Een enkel pak matzes herinnert nog aan het Joodse Pesach, maar de doorsnee Nederlander weet daar al helemaal de achtergrond niet meer van.

Toen ik het met de vriend van mijn dochter een tijd terug over de achtergrond van het Offerfeest had, kon ik hem vertellen dat ik dat verhaal kende vanuit mijn geloof. Abraham die zijn zoon moest offeren en de parabel ligt natuurlijk nu bij het Paasfeest.

Uiteindelijk draait het toch om Geloof, Hoop en Liefde.