Een binnendag en dat wist ik al toen er deze dag door de weervoorspellers het cijfer 1 kreeg. Wel vreemd, want misschien is het voor de dorstige velden wel een 10!. Of voor de verzamelaars van regenwater. Of voor liefhebbers van walking through the rain with the one they loooooove...
Maar goed, binnendag dus. Want het regent hier al, vrijwel onafgebroken en heel hard vanaf vannacht.
De plannen om mijn fiets te laten maken afgeblazen. Zou ook meer een waterfiets worden vandaag. Ook de fietsenmaker kende mij niet en zei direct dat hij pas weer volgende week tijd had. Terwijl ik hem op zijn planbord mijn naam had zien schrijven. Denk niet dat ik daar nog terug wil komen.
Dat waren de enige plannen van deze week, dus dat maakt het een hele binnendag-week. Nou ja, wel buiten geweest hoor, zo erg is het niet, maar onopvallend. Zo voel ik me. Onzichtbaar. Dat maak ik me ook, want net als een slak trek ik me terug in mijn huis.
Ga ik het wel gezellig maken. Had vanmiddag om 15.30 uur de waxinelichtjes al aan. Zo donker. Maar ook behoefte aan wat zachtheid. En een beetje heel simpel lachen. Kon me niet simpel genoeg zijn. Zoals onderstaande.
Bekeek de documentaire over die Oekrainse balletdanser. Dat die ouders werkelijk konden bedenken om hem maar alleen die weg te laten gaan en zij ondertussen keihard werken, ieder gezinslid in een ander ver land om die droom te kunnen bekostigen. Of was het hun droom. Een kind van 13 alleen. In een periode van zijn leven waarin iedere puber het moeilijk vindt. Een een goed thuisfront zo belangrijk is. Iets waar je op kan terugvallen. Dat kind had niks meer.
Oh ja, ik streek nog een stapeltje slopen. Heerlijk werkje. Daar geniet ik iedere keer weer van.
Vandaag even gebeld met mijn moeder, volgens een zus was ze ziek. Die liet dat vanochtend heel vroeg weten, dus ik dacht minstens dat ze dood was. Na ruim 3 kwartier aan de telefoon van alles over haar gehoord, ziek zijn dat viel reuze mee, maar weet nu alles over de toestand van de tuin, het balkon, de buren, haar vriendinnen, het tuinhek en haar yogalessen.
Als gematigd optimist las ik via mijn proefabonnement op Trouw gisteren voor mij een interessant artikel. De nieuwste trend in Zweden is: Denk negatief, niet positief.
Ben ik al jaren trendsetter. In Zweden dan. Alhoewel. Ik vind mijzelf (nog steeds) niet een negatieve denker. Wel een pragmatisch denkend iemand. Of realistisch. Gematigd Optimist dus.
De teneur van het stuk was dat we de vaardigheid verliezen om om te gaan met tegenslagen.
Ik denk dat als je jezelf spiegelt aan wat er op Social Media wordt gepubliceerd, dit je een geheel verkeerd beeld van de realiteit kan geven. Want op Fakeboek is iedereen constant happy en mooi en beleeft geweldige dingen.
Dat die Selfie 36 x over moet worden gedaan omdat je anders toch net dat rimpeltje ziet, of dat moeder hierna de kinderen even een flinke hengst voor hun koppen geeft want ze is helemaal klaar met hun dramgedrag en met haar bestaan als je het haar vraagt...dat zie of hoor je niet. Alleen de happy family foto. Of de eeuwig blauwe zee van het ideale vakantieparadijs.
Die ex-collega die elke pauze het liefst 3 dubbele hamburgers at en nu opeens vega minded is. Zo hipperdepip en uiteraard met foto's van ubergezonde vegetarische kroketten erbij. Hij volgt elke trend moeiteloos, want je zou toch maar eens niet hip meer zijn.
En oh wat een idilische plaatje van zijn gezin. Met precies de juiste broeken aan of shirtjes of schoenen van het hipste merk. Nooit een bulletje uit de kleine neusjes, altijd perfect.
Alleen maar leuke dingen beleeft de Fakeboeker. Of de Instagrammert. Vandaar de zeikprogramma's dat de vakantie de hel was. Jemig....hoe verwend ben je dan wel niet. Dat je op vakantie kan en daar dan nog uitgebreid over gaat zeuren.
Er is al een tijdje een hype aan de gang dat iedereen alles kan bereiken wat hij wil, als je maar positief denkt en als je er maar in gelooft. Zeg dat maar eens tegen een blinde die piloot wil worden.
Dat veel jongeren eindeloos studeren en allemaal een master willen hebben in een studierichting die geen enkele aansluiting met de realiteit biedt; is er wel eens een studiebegeleider die dat zegt? Oh nee...natuurlijk niet want de HBO opleiding moet natuurlijk ook hun quotum halen.
En het staat op je CV zo geweldig dat je een HBO opleiding hebt afgerond. Zelfs op het callcenter waar ik werkte had men het graag over het hoge HBO-gehalte van de de medewerkers. Ja, duh...omdat er voor de 55-plussers allemaal met HBO-achtergrond niks anders was. Zo kan je alles positief ombuigen. Voor jouw marketing-karretje spannen.
Voorbereid zijn op ook de wat minder leuke dingen van het leven is zo slecht nog niet, maar wordt niet echt gepredikt. Dan hou je wel rekening ermee dat na goede tijden, wellicht slechte tijden kunnen komen.
Heb je wat voorraad in huis, voor het geval dat.
Weet je dat als je ergens heen moet, er files optreden, dus ga je eerder van huis weg.
Leren accepteren dat ook een wat mindere tijd bij het leven hoort. (Daar werk ik nog aan).
Ondertussen alweer wat mandjes doorgerausd in de voorraadkast en mijn voorraad thee- en koffie bekeken. En opnieuw ingeruimd. Iets logischer neergezet.
Voor vandaag was de Flylady opdracht om eens even kritisch naar de inhoud van de koelkast te kijken. En biologie-experimenten maar gewoon weg te doen. Het enige wat ik nog kon vinden waren 3 geopende potten augurken uit een tijd dat dochter nog thuis woonde en in haar salades augurken verwerkte.
En weer even een sopje door alles. Kan nooit kwaad natuurlijk en daarmee sop ik direct ook mijn kop af. Het gevoel dat ik niks kan of doe even afsoppen.
De kunst is, als je ervan uitgaat dat dit, nu vandaag, het is en dat het niet beter wordt, om juist daarvan te kunnen genieten. Wat heb je dan nog wel allemaal. Kennelijk een voorraadkast, hoe fijn is dat! :)
Weer wat glazen potten voor de glasbak, wat plastic zooi voor de plasticbak.
Even snel in de zon krantje gelezen. Een opgenomen Deense serie afgekeken. En even lachen om onderstaande:
Oh ja, weet iemand hoelang een sjaal voor een kindje van een maand of 10 moet zijn? Niet de bedoeling dat kleinkind straks struikelt over sjaal natuurlijk.
Slecht geslapen, alweer een drijfnat bed. Gelukkig is mijn bed zo groot (en leeg) dat ik halverwege de nacht naar de andere kant kan verhuizen. Op het droge.
De loopafspraak ging alweer niet door. Hoorde het pas een uurtje van te voren. Terwijl hij allang wist dat het niet zou kunnen doorgaan want hij was elders anders in het land samen met iemand.
En eerlijk gezegd zou ik dit ook al moeten weten want 1 + 1 = geen tijd voor mij. Stond ik daar al helemaal klaar om te gaan.
Wat nu; zo geen zin om weer alleen mezelf op sleeptouw te nemen. Bedacht me dat verleden week echt de week van de afgezegde afspraken was. Zelfs met een therapeut mocht het niet lukken. En de fietsenmaker wees me ook al af (ja..echt!).
Ik merk dat ik vastloop en dat ik me al snel te veel voel. De een heeft dit aan zijn hoofd, de ander dat en dan kom ik leuren met mijn burnoutje. Las ergens dat mensen met een burn-out het empatische gevoel hebben van een zee-egel. Dus dan trek ik me nog sneller terug. Wil geen zee-egel lijken. Nog stekeliger dan ik kennelijk nu al overkom.
Foto van Pixabay
Fijn dan.
Eerst maar even tot rust komen, koffie maken (ga mijn voorraadje bonen maar eens lekker heel klein malen!) en kijken hoe ik toch een beter gevoel over deze dag kan krijgen. Straks even doosje pillen ophalen, naar minimarktje misschien. Net als mijn wereld mini is geworden.
Ben bezig met een sjaaltje voor bij de jas voor kleindochter. Al 4 x uitgehaald want toch niet wat ik wil, maar we breien noest door. Het is nog geen winter tenslotte.
Mijn zak van Max is vanochtend vroeg opgehaald, want op tijd buiten gezet. Dat is weer wat ballast minder. Nu de ballast in het hoofd nog ergens lozen.
Wat heb ik er een enorm hekel aan om op het laatste moment afgezegd te worden. Gewoon afgezegd ook hoor, maar dan kan je plannen nog wijzigen.
Heel fijn dat zowel mijn dochter als ik hetzelfde leuke winterjasje voor haar dochter in gedachten hadden. En ik 'm alvast had gekocht dit weekend. Zij wilde 'm kopen, maar de maat was er niet meer. Echt te schattig, vooral natuurlijk omdat het nog zo klein lijkt. Maar alweer stukken groter dan de kleertjes die ze aankon toen ze net geboren was.
Krijg direct kriebels om er een bijpassende sjaal bij te breien, met lieve hartjes erop. En van die leuke pluimpjes eraan. Haha! Ik vind het alweer fijn dat ik ergens zin in heb.
Ook heerlijk dat mijn zoon nog even langskwam. En ik me warm voelde worden door zijn aanwezigheid. En zijn mannelijke nuchterheid over zaken. Morgen zit hij weer ergens waar die mafkees van een wereldleider ondergrondse proeven doet. Brrrr.
Dan ben ik maar een sentimentele muts, maar die contacten met hen zijn de dingen die er echt toe doen.
Verder lekker de was buiten kunnen drogen, in de zon de (bijna) gratis ochtendkrant gelezen met een vers kopje koffie erbij uit eigen filtermachine. En hoppa de klikko aan de weg. Alle buxusplanten die ik deze 2 weken weghaalde ook weer weg in de klikko (dus niet in de groenbak vanwege besmettingsgevaar).
Mijn Flylady taak voor vandaag gedaan (het fornuis lekker boenen en de pitten even laten weken en schoonmaken), naast nog wat andere zaken. Zo heb ik me voorgenomen alle voorraadmandjes (ik heb mijn voorraadkast met mandjes ingedeeld) door te nemen en weg te doen wat over datum is (ver over datum dan he). Soms weet ik niet eens meer wat ik nog heb en even opnieuw indelen is weer goed voor voorraadbeheer en mijn gevoel dat ik lekker bezig ben.
De voortuin ook weer gekuisd. Alles groeit zo enorm snel en dan lijkt het al snel een jungle. Met wat strak snoeiwerk ziet het er als een vooropgezet plan uit.
Niet omdat iemand me bovenstaande dwingt te doen, maar omdat ik mezelf dat gun. En omdat ik weet hoe heerlijk een voldaan gevoel is voor de gemoedsrust.
Zag de film The lunchbox. Een film uit India over een man en een vrouw die door middel van het beroemde systeem in Mumbai, lunchboxes met elkaar communiceerden. Een lunchbox die de vrouw voor haar man had gemaakt, maar die de man, per vergissing elke middag ontving. Door briefjes in de boxen te stoppen hadden ze contact met elkaar.
Ooit kwam ik ook per vergissing met iemand in contact. Hij had dezelfde voornaam als diegene waarmee ik emailde, maar woonde op een ander continent. Hij schreef me toen dat hij niet wist wie ik was, maar dat ik ontzettend grappig emails stuurde naar die andere naamgenoot en of ik daar mee door wilde gaan. Dit was in een tijd (Oma spreekt!) dat emailen nog maar een paar jaar geleden was uitgevonden.
Dus ik mailde hem en die ander ook, maar wel apart van elkaar en na een tijdje emailen deed hij me een zakelijk voorstel. En zo kwam van het een het ander en begon ik mijn internetbedrijf.
Grappig hoe een vergissing tot zulke dingen kan leiden. Of wat de nieuwe collega van de film zei: soms leidt de verkeerde trein naar het juiste station! Mooie zin.
Ook moest ik dit weekend lachen (ja echt!) om een stukje uit het boek van Caitlin Moran; Bouwpakket van een meisje. Haar vader moest voor herkeuring arbeidsongeschiktheid naar een arts en oefende thuis alvast zijn rol als kreupele, onder het motto dat hij daarheen ging om elke twijfel weg te nemen. Hij was ook daadwerkelijk arbeidsongeschikt na een zwaar bedrijfsongeval en zei altijd dat je in geval van keuring nooit te gehandicapt bent. Hoe zij zijn houding omschrijft in het Engeland van Thatcher. Heel erg treffend.
Maar nog meer om een stuk waarin men haar aanziet voor de moeder van haar jongere broertje en ze zich realiseert dat ze dus denken dat ze geen maagd meer is en ze alleen in haar fantasieleven haar maagdelijkheid al heeft verloren en in werkelijkheid een te dikke 16 jarige is, die droomt van een glamoureus en interessanter leven. Alsof ik een kijkje in mijn eigen dagboek nam. Maar dan beter geschreven.
Ook ik werd altijd aangezien voor de moeder van mijn jongere broertjes. Als ik dan uitlegde dat het mijn adoptie-broertjes waren snapten ze er al helemaal niets meer van.
Oh ja, (De oplossing van )Grace and Frankie werkt goed tegen ernstige somberheid.
Sprak mijn zoon vanochtend en die is ontzettend druk met het afronden van zijn relatie en het bijeenrapen van zijn leven. En opnieuw vormgeven van. En overzetten van de hypotheek op zijn naam.
En ik twijfel of ik er wel voldoende voor hem ben, het goed genoeg doe. Nou eigenlijk ben ik er nu van overtuigd dat ik alweer verkeerde keuzes maak. Niet goed genoeg ben.
Zijn ex had een aantal weken geleden contact over iets wat hier stond van hun inboedel en zij moest ophalen hier, maar ze wilde het niet meer hebben zei ze tegen mij. En ik begreep haar, maar mijn zoon ook. Dus zat ik er lekker tussenin. Want zij dacht nu dat het zo wel klaar was en hoefde ze het niet meer met mijn zoon op te nemen. En ik vertelde mijn zoon nog even niks.
En ook fijn dat ik er feilloos instonk. Niemand willen teleurstellen of pijn doen. Zij is een lieve meid, maar in de war, mijn zoon heeft het ook al zo moeilijk.
En stond het meubelstuk alweer hier, bij de collectie zaken nog ooit op te ruimen, af te ronden. Het is iets wat hij en ik samen voor haar hadden gemaakt. En ja, dan is het pijnvol te horen dat het niet meer in haar leven past, maar het is maar een ding. Ik ben allang eraan gewend dat mensen mijn dingen niet hoeven. Of mooi vinden.
Terecht zei mijn zoon dat ik niet voor hem zaken moet invullen. En direct aan hem had kunnen doorgeven hoe de vork in de steel zat en niet denken dat hij daar verdrietig door zou worden. En zelf contact had kunnen zoeken. In plaats van af te wachten.
Heb daar geen excuses voor, noch verklaring, behalve dan dat ik me zo niks en volledig waardeloos voel. En ik weet dat ik daarvoor zelf een oplossing moet zoeken.
Voel me nu dus alweer geheel dommig. Maar ook geheel onzichtbaar met de zaken die nu bij mij spelen.
Ik voel me alleen staan; ik kijk om me heen en ben ook daadwerkelijk alleen. Onbegrepen en wat voor zorgjes heb ik dan? Is het nou niet genoeg geweest? Wen er maar aan, voor niemand sta je op nummertje 1. Zelfs niet voor jezelf.
Gisterenavond belde mijn moeder nog hoe het met me ging en na 2 minuten was het alweer voluit over hoe moeilijk, hoe onmogelijk, hoe zwaar hoe weet ik veel het allemaal altijd en eeuwig voor haar is. En zij er niets aan kon doen. Zij was er ingeluisd door de schoonfamilie.
En dan vraag ik me altijd af of ik ook zo slecht naar de behoefte van mijn kinderen kijk of heb gekeken. Hoe goed ben ik dan als moeder geweest?
Fiets stond spinrag te verzamelen in het schuurtje. Want ik fietste de laatste keer een stuk en hoorde krak.
En voelde dat de achterband wat meer zwieberde.
En weekje erna hoorde ik dat geluid alweer en ik wist natuurlijk wel wat dat was: een spaak was kapot/gebroken/los. Niet omdat ik van de stoep af bonsde maar gewoon; de kont is kennelijk te dik voor de fiets (mijn conclusie dan he...ALTIJD mijn conclusie).
En ik had zoiets al eerder meegemaakt, maar toen liep mijn achterwiel direct vast en moest ik verder lopen. En de fiets meesleuren aan de hand, want echt soepel liep (haha pun intended) de fiets niet meer. Dus vertrouwen in de fiets heb ik niet echt.
Nu ik Bange Bennie ben geworden durfde ik dus niet meer op de fiets. En onderzocht ook niet hoe ik de fiets kon laten maken, want de fietsenmaker/beunhaas in de buurt was er mee gestopt. En daar kon ik meestal zeer goedkoop terecht voor ongevallen met de fiets (een paar tientjes hooguit, meestal maar een!) en nu moest ik op zoek naar een fietsenmaker. Met een hogere rekening. Die waarschijnlijk 1/3 van de aanschafwaarde van het vehicel zou bedragen. Kon me nog wel herinneren uit de tijd dat mijn kinderen nog pubers waren en er wel eens iets meer aan de hand was dan een lekke band of ketting eraf, de rekeningen van de fietsenmaker me nooit blij maakte. Arbeidsloon was nooit in verhouding tot materiaalkosten. En dan nog de BTW erop. En in die tijd kwam dat natuurlijk nooit gelegen.
Nu heb ik wel in het potje "reserveer fietskosten" iets zitten, maar dat is een nogal flexibel potje. Of eigenlijk een schuifpotje. Schuif maar door naar urgentere zaken. :)
Het rare is, vind ik, dat fietsen gestimuleerd wordt, maar er steeds minder fietsenmakers zijn. Ik moet een paar wijken verderop zijn. Niet handig als je een lekke band of wat dan ook hebt (lekke banden kan ik zelf wel maken, daar draai ik mijn hand niet voor om).
Maar in de Bange Bennie toestand is ieder klein dingetje een ENORME uitdaging geworden. Dus ook het uitzoeken van een fietsenmaker. En hoe kom ik daar dan. En durf ik dat wel. Had het zelfs voor vandaag op mijn kalender gezet als taakje.
Online al gekeken hoe wat waar. En natuurlijk was de dichts bijzijnde fietsenmakert met vakantie. Dus moest ik nog langer wachten. En ondertussen fietste ik niet. En werd mijn wereld nog kleiner.
En ook omdat ik het hier met niemand over heb.
Omdat ik me schaam voor mijn bangheid. En ja, daardoor isoleer ik mijzelf. Ik weet het, ik zie het en toch doe ik het.
Enfin...fiets uit het schuurtje gepakt, eerst nog maar even de achterband extra opgepompt en OV kaart mee voor de terugreis (al bedacht ik me dat ik ook best wel kon lopen) en niet teveel denken, gewoon doen! Gelukkig stonden een paar buurvrouwen de toestand van de wereld en de effecten van de buxusmot te bespreken buiten en was mijn brein afgeleid en reed ik - voor ik er erg in had - gewoon op mijn fietsje de straat uit, richting fietspad.
Ik fietste! Op mijn oude barreltje. Geen Piet Pelle rijdt Gazelle maar Citroen fietst op prijzenkampioen.
En voor ik het wist was ik bij de fietsenmaker, vond zijn werkplaats en meldde me als klant aan. Maar niet gedacht dat hij helemaal geen tijd had de komende week. Want veel te druk. Of het volgende week kon.
En zo kon ik weer terug naar huis. Met ongemaakte fiets. Maar wel met fietsbenen en dito kont. En natuurlijk door alle elektrische fietsers voorbij gereden. Thuisgekomen bedacht ik dat ik opeens heel veel zin had om nog een keer te fietsen, voordat het zou gaan regenen en even 'snel' wat boeken in de bieb te halen. Ik kon toch immers fietsen. En ach...gaat de fiets onderweg toch kapot...nou ja..shit happens zeg maar.
Maak je niet druk over zaken die nog niet eens gebeurd zijn!!
Wat zalig he. Een stapel verse boeken. Een stukje gefietst, mijn zelfvertrouwen ietsje meer opgetakeld en helemaal zelluf gedaan. Net een kopje koffie gemaakt.
Aangezien het nog wel een weekje of vier duren voordat ik bij de andere therapeut terecht kan, moet ik mijn eigen positiviteit maar aanwakkeren. Want voor hetzelfde geld kon ik niet eens fietsen, lichamelijk dan. Of lopen. Dus kijk naar alles wat er WEL kan.
Wel mag de constante stroom van gedachten even uit in mijn hoofd. Even rust daarboven.
