maandag 10 mei 2021

Halve gare

Mijn zoon en zijn vriendin appten of het goed was dat ze even iets brachten voor Moederdag. Hij was snotterig geweest maar test gedaan en zij ook en negatief. Konden we op de stoep eea uitruilen. In de tuin zitten ging niet, want onweer en regen en hagel op dat moment.




Heb ze binnengelaten, gaf haar een knuffel, zoon niet, maar die houdt hij tegoed en zo leuk dat ze een geurend kado meebrachten in de vorm van stokjes en nog eten van een Indische vriend van ze. Lekka!!

Daarna gingen ze door naar mijn dochter om daar wat dingen te brengen. Wat lief van ze. En wat ben ik vooral blij dat mijn kinderen actief hun best doen om de banden goed te houden. En te onderhouden. Niet alleen bellen als iemand jarig is. 

Werkte wat in de tuin, keek de F1 van Spanje, waarin Verstappen enorm zijn best deed, maar zijn oude versleten banden konden niet op tegen de nieuwere van Hamilton en dus eindigde Max als tweede. Strategie werkte niet dus.

Was hing ik toch maar op zolder, want iedere keer een buitje. En het voelde tropisch en vreemd warm. Groeizaam weer. Dus lekker in de tuin aan de slag, voor zover de pols dat toeliet. Maar niet teveel willen en eisen van mijzelf, dan voelt het een stuk ontspannener.

Niet hoeven koken, want dus eten van zoonlief en vriendin gehad. Zalig zeg. En dan is de dag weer voorbij.  

Mooie muziek bij Witteman en niet al te laat naar bed. Sudderplaatjesleven zouden sommigen zeggen. 
Maar na jarenlang op standje Overkoken te hebben gestaan en heet heet heet, is sudderen zo gek nog niet. Je komt in ieder geval niet als een halve gare uit de pan; geheel gaar.



zondag 9 mei 2021

Die strenge Gereformeerde Opa

Die Opa had een geheim. Nou ja, ik denk wel meerdere, maar deze hoorde ik onlangs van mijn moeder. Haar moeder - zijn echtgenote dus - was een zeer egocentrische vrouw. Maar ja, Opa wist; getrouwd, zwaar gelovig en dan blijf je bij elkaar tot de dood ons scheidt.

Tegen het einde van zijn redelijk korte leven had hij een relatie met een overbuurvrouw. Zo'n serieuze relatie dat hij het gezamenlijke spaargeld al door tweeën had gedeeld en zijn gedeelte op een apart boekje had gezet. Dan kon hij mijn Oma toch nog 'goed' achterlaten, maar met die vrouw een nieuw leven opbouwen. Zijn foto stond bij de overbuurvrouw in de kast. De plannen waren gemaakt en toch durfde Opa het niet door te zetten. 

Scheiden om je eigen geluk na te jagen? Eind jaren zestig deed je dat zeker als streng gereformeerde niet. 



En toen ging hij dood aan een hartaanval rond zijn 66e. Mijn moeder hoorde het verhaal van die overbuurvrouw na zijn dood. Ze is bij haar thuis geweest. Mijn moeder vond het zo oneerlijk dat haar vader dit niet heeft aangedurfd. Ze gunde hem zijn geluk en vond die overbuurvrouw het tegenovergestelde van wat haar moeder was. Wel lief en warm en heel empathisch.

Wel apart, of eigenlijk geheel volgens de regels van het boekje - vind ik dan - dat mijn moeder het ook niet aandurfde om uit een slecht huwelijk te stappen. En pas opgelucht kon ademhalen toen mijn vader was overleden. Opgelost. Ruim vijftig jaar later.

Ben dankbaar dat ik de moed had om de geschiedenis niet te herhalen. Elke dag dat je nog blijft in een slechte relatie is er één teveel. Ook juist voor de kinderen. Vooral voor hen. Wat leer je je kind door niet in actie te komen. Maar af te wachten. Wat ik net ergens las dat is precies hoe het is: 

Denk erom, er komt geen dag terug!








zaterdag 8 mei 2021

HRH Cellie

 The answer is:

Because there will be flowers, Cellie, that only you can pick. Butterflies that only you will see. Laughter and tears that only you will know. And dreams that only you can dream. 

The question was: 

How does one know if they really are a prince or a princess? 

Good question, your highness -
  The Universe




donderdag 6 mei 2021

Zohé!

Had een spoed-oppasklus te doen. Dus uit mijn werk (iets vroeger gestopt, maar ook vroeger begonnen, dus maak mijn uren gewoon. Hoera voor thuiswerken.) door naar eerst het huis van ex-schoonouders. Daar de kleindochters opgehaald (en zo blij dat het eventjes droog was toen) en met de stormwind in de rug naar huis gelopen. Vergat acuut mijn rugpijn.

Op een gegeven moment rook ik dat de jongste kleindochter een schone luier nodig had en werkelijk; het zat tot op bovenaan haar rug. Dat vergeet je snel he...dat kinderen zo smerig kunnen zijn en hoe je dat dan handig schoon krijgt, zonder het hele huis te besmeuren. Uiteindelijk wel gelukt (vraag niet hoe) en jemig...twee kinderen is echt wel drukker dan eentje. Die jongste wil het liefste al gaan tijgeren. Even lekker op een kleed 'neerleggen'; whaohahahha Oma; doei! En omdraaien en er van door schuiven. Ook leuk als je een poepluier probeert te verschonen. 

Mijn dochter heeft geen box (meer) helaas, want dan kon ik haar daar even rustig neerleggen, zonder dat ze kon ontsnappen. Mijn ex-man noemde dit altijd The Prison, want een box kennen ze niet waar hij opgroeide. 
Oudste kleindochter ging een boekje voorlezen aan mij en haar zusje en liet me al haar tekeningen zien die ze op school maakte. Ben dus totaal geen strenge Oma, want naar bed gaan op tijd dat lukte voor geen meter en ik maakte er geen punt van. Gelukkig toen ik naar huis ging en haar moeder uit haar werk was, lag ze wel te slapen, maar korte nacht. 

Dochter regelde een auto - een Renault Zohé noemde ik haar,  voor me, zodat ik laat in de avond niet meer met trein en bus naar huis hoefde, door de regen en de storm. En dus de dag erna bedenken wat ik dan met die auto kan doen. Want pas in de avond retour.


Afbeelding van Capri23auto via Pixabay 



Naar het tuincentrum!  Even wat zakken tuinaarde halen. Die krijg ik niet mee op mijn fiets. Vergiste ik me wel in mijn eigen maximum Laadvermogen. Zakken van 40 liter dat lukt niet meer. Ook door pijnlijke pols nu niet. Dus wat zakken van 20 liter meegenomen. Weet dat dit al 'weg' is in de tuin als je ernaar kijkt, maar niet zeiken. Ik heb even de vrijheid. Voor niks, want elektrische auto en volledig opgeladen, dus hoefde niet te tanken. En benzine is waanzinnig duur geworden zie ik.

Ook haalde ik Peggy Lee  -Is that all there is -  maar weer eens tevoorschijn, toen ik vanaf haar huis in Amsterdam weer huiswaarts reed, voor het eerst weer in een lange tijd in een auto. En ook nog een geheel elektrische (mam....is gewoon simpel!) en een automaat (maar daar had ik al eerder ervaring mee. Super en heel fijn. Dus voor ik het wist stond ik in mijn straat, parkeerde de auto achterwaarts (makkie) op mijn 'oude' plek en blij dat ik het nog steeds onder de knie heb. Maar ja, klein autootje hoor, dus niet zo ingewikkeld. Ook niet in het donker. 

Nog wat speurklusjes gedaan, maar uiteraard was wat ik zocht in de winkels niet aanwezig. En grappig dat ik echt even moest nadenken hoe ik her en der met de auto kom, want met de fiets rij je over andere wegen dan de autoroute. En die auto-route lijkt heel erg om. 

Moet eerlijk zeggen dat na mijn werk, op de tijd letten,  ook nog reizen en dan nog oppassen me wel aardig vermoeide. Dus petje af voor wat mijn dochter allemaal in haar eentje doet. Werken, kinderen, boodschappen en haar sociale leven. En nu ook nog de Ramadan. Maar zonder klagen. Anders heeft het geen zin. Als je het alleen doet om bonuspunten te behalen, maar er verschrikkelijk over zeikt.

Auto weer retour brengen eind van de dag. Niet te vroeg want wil niet in de spits in de trein en bus weer terug reizen. Ervaarde wel hoe fijn het is om zonder mondkapje in je auto te kunnen reizen. Vrijheid. Zonder te hoeven denken of diegene die tegenover je zit of staat te rochelen met zijn mondkapje op zijn kin, misschien iets onder de leden heeft. Je moet toch op die manier reizen, want je hebt geen alternatief, dus wees blij als je dat niet hoeft met een auto voor de deur. Jaha; wel die file en wel parkeerplekjes zoeken; been there got the XL T-shirt.

Nog even langs het strand gereden, terwijl ik al op weg naar de garage was. Maar ik dacht Waarom Niet en draaide de andere kant op. Er is altijd de Zee. Altijd. De auto moest terug voordat de zon in de zee zou zinken, maar DV ga ik dat echt nog wel een keertje zien is mijn planning. 

Morgen weer een drukke werkdag, training -online uiteraard - voor een nieuw informatiesysteem, dus koppie erbij houden. 








dinsdag 4 mei 2021

Terug

Het is geen toeval dat ik mijn rug voel morren op het moment dat iemand me 'van achteren' aanviel. Of eigenlijk; zo voelt het. Of het zo is; het is geen feit. Gevoelens zijn geen feiten tenslotte. En maak ik er meer 'drama' van dan het is.

Misschien en wellicht IS het zo niet bedoeld en zijn het 'maar' woordjes. Een 'grappige' uitdrukking om te verbloemen dat die ander niet kan omgaan met wat iedereen tegen hem roept. Dat leidt lekker af. Grappig over de rug (daar heb je 'm weer die rug) van een ander. Even sneren. Lekkerrrrrrr. En zo fijn spitsvondig. 

Dus weet en snap ik dat ik het moet laten passeren. Lekker vroeg naar bed en goed bewegen. Maar wel opletten met deze persoon. Dit is de ware aard. Slecht tegen kritiek kunnen in het echt. Niet willen leren van domme acties. Beweren dat hij zo ontspannen is en alles zo goed kan loslaten en volledig in controle.

Een tamelijk onbegrijpelijk klaagzang lijkt dit. Zelfs voor mij. Maar dat ik het maar onthoud.

Als iemand laat zien hoe hij echt is, geloof hem dan maar.



Afbeelding van 8thBox via Pixabay 




maandag 3 mei 2021

Groener gras

Dat bij mij is het groenst van de straat. Dat is nogal makkelijk want behalve mijn buurvrouw heeft er niemand meer gras in de tuin. Teveel werk denk ik (klopt wel) en een tegeltuin is makkelijker. Even de hogedrukspuit erop in het voorjaar en de tuin is zomerklaar.





Het ruikt lekker, vers gemaaid gras, je bent even van de straat en bij het schuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuurgeluid weg en daarna is het heerlijk F1 bekijken. Kocht bij de drogist een ding voor om je pols, want kreeg steeds meer last van de onderkant van mijn duim/aanzet bij de pols, dus voordat het een echte peesontsteking wordt, de pols maar even ondersteunen. Ooit had ik 'ergens' zo'n ding of eigenlijk van mijn zoon geweest, maar dacht in de winkel al dat ik 'm waarschijnlijk dan vanavond wel terugvind. 

Maar zolang wilde ik niet meer wachten/zoeken. 
En dankbaar dat ik me het kan permitteren om zo'n relatief duur ding onmiddellijk te kunnen aanschaffen. Dat maakt dat ik clienten die ik spreek en problemen met geld hebben, begrijp. Hoe kut het voelt. Zelfs iets wat nodig is voor je gezondheid niet te kunnen aanschaffen.

Bij breien krijgt ik echt last, dus maar even niet meer doen. Snik. Zag namelijk een leuke kussenhoes, die ik eenvoudig zelf kan namaken. Dat moet maar even wachten. 

F1 bekeken en pas aan het eind werd het interessanter. Max op de tweede plek geeindigd. 

Soep in diepvriesdozen verdeeld in de avond en eerst in de koelkast en daarna hoppa in de diepvries en dan is er nog steeds genoeg in de pan om zelf van te eten. Deed er vandaag een Madame Jeanette bij en dat is goed te proeven. Heet! Maar 1 pepertje op 15 liter soep is weinig. 

Ben ik toch witter dan ik dacht.






zondag 2 mei 2021

Van Kooten

Er staat in mijn grootste soeppan (formaat hongerig weeshuis) een groot stuk schapenbout te ontdooien. Moest wel eens op want ik hoorde dat ik binnenkort weer wat verse voorraad mag krijgen. En dus eerst maar in een bouillon/soep verwerken dan heb ik weer wat voorraad soep. 
Zag onlangs bij BinnensteBuiten dat soep van botten getrokken goed is voor je. Nu maak ik ook vaak soep zonder vlees en dat is ook bijzonder goed voor je natuurlijk. Het is maar net wat voor jou werkt. 

Maak de soep/basis zonder paprika erin, dan kan mijn dochter er ook wat van krijgen. Die houdt niet van paprika. Ik wel, maar dan kan ik altijd nog een aparte batch MET maken. 

Heerlijk dat snijden van de groentes en het aanbakken van ui en knoflook en kruiden. Dat ruikt altijd lekker en ben dankbaar DAT ik nog kan ruiken.

Voor het eerst sinds maart 2020 in een Kringloop geweest. Fijn om rond te neuzen, wat ik zocht vond ik niet, maar maakt niet uit, wel 2 boeken van Kees van Kooten en een leren omslag voor een agenda. 




Nog even verder gefietst en door naar de bouwmarkt. Leuke plantjes en nu eens niet denken, 'ja maar' maar hoppa...in de kar. Planten voor buiten, Engels gras. 

Bedacht waar ik een tijdje terug een half uurtje winkelen voor reserveerde, maar weer afzegde..oh ja...dat ding. Ook gevonden en nog andere zaken ter inspiratie gezien. En gevoeld. Dat is nou net het verschil tussen online shoppen en in het echt. Hoe voelt iets, is de stof prettig of het materiaal. Ziet het eruit zoals ik mooi vind. 

Het was trouwens helemaal niet druk, maar een beetje tegen het einde van de dag en nogal dreigende luchten.

De klusser in de straat is al de hele dag aan het schuren. Weet niet waar precies, maar het is zo'n geluid wat lekker doordringend is en maar door en door en door en door en doorgaat. Blij dat ik er even van weg kon zijn.