Naakt

 Las de titel van een stuk in de krant. "Naakt is het leven een stuk vrijer". 

 Zal hij/zij dat ook denken? Huisje thuis gelaten daarom?

Afbeelding van Michel van der Vegt via Pixabay

Detective aanrader

Leuke tweede serie van een Engelse detectivereeks. McDonalds en Dodds. Gisterenavond gestart op BBCFirst en ik weet nog dat ik me enorm zat te verheugen op de serie, maar de eerste reeks bestond slechts uit twee afleveringen.

Nu hoop ik toch wel op drie!

Zij ambitieus, hij een beetje een sukkel met ouderwetse speurmethodes (zo ging hij dingen opzoeken in de bibliotheek, in een boek!), maar de combinatie werkt. Want door zijn sukkeligheid zien de meeste mensen niet dat hij scherp analyseren kan. En dingen ziet die anderen ontgaat.

Goh...herken ik mezelf in hem.

Wie ben jij?

Mijn werk is nog steeds voornamelijk vanuit huis. En dat werk gaat wel ok. Krijg steeds meer routine en inzicht in werkprocessen. Kan beter prioriteiten geven aan wat echt eerst moet, dan zijn de spoedjes niet zo vervelend meer. En clusteren. Even achter elkaar bepaalde zaken afhandelen. 

Dankzij het feit dat ik thuis ook kan printen (niet dat ik van werkgever een printer kreeg hoor; ik had er eentje anders kon ik dit werk niet eens thuis doen) en dus brieven kan uitsturen, maar de aanleverroute van de spullen hapert soms. Dat komt denk ik ook omdat het op kantoor altijd, werkelijk altijd drukdrukdruk is,  of men graag mij die indruk geeft, en als ik dan vraag om voor mij een stapel gefrankeerde enveloppen door te sturen, dan duurt dat (voor mijn gevoel en uit een commerciele wereld komende) retelang. Dus kan ik dan geen brieven versturen. Natuurlijk kan ik dat wel als ik mijn eigen postzegels gebruik en in een blanco enveloppe uit eigen voorraad aanspreek, maar het gaat mij om het principe. Je weet dat ik die dingen nodig heb. Dat geef ik ruim van te voren aan. En nogmaals vragen; ze ze al verstuurd? Oeps...Gaat er weer een week overheen. Want de post gaat daar niet dagelijks de deur uit. (Onbegrijpelijk).

Dus pas in een weekend die dingen ontvangen en aangezien in Nederland op maandag geen post meer wordt bezorgd komt alles pas op dinsdag op zijn vroegst in de bus bij clienten. Ik vind dat vervelend. Ook omdat ik elke dag even voor vijf uur naar de brievenbus snel om nog op tijd de zaken voor die dag te kunnen laten versturen. Op kantoor donder je het in het postvak UIT. Op hoop van zegen denk ik er dan maar bij. Daar houdt jouw verantwoording op. Als thuiswerker moet ik ook echt de actie ondernemen van naar een brievenbus gaan. Op tijd.

Stuur die brieven ook nog wel naar hun e-mail adres, dus ik weet dat als men dat leest, de informatie er ook is en op tijd, maar ik kan niet zo goed tegen trage processen. 

En dan denk ik dat dit alles (de traagheid) komt omdat ik nog geen goodwill heb opgebouwd. Wie ben ik nou? Mijn voorganger werkte er 25 jaar. Ja, dan heb je wel wat opgebouwd en mag je vragen aan een collega wat te doen voor je. 

Mijn reiskosten zijn stukken hoger dan de portokosten, dus efficiënter om de zaken op te sturen. Ik kan trouwens nog niet eens printen op kantoor. Want heb daar nog een card voor nodig en die zit in de tas bij een manager. Gevraagd of hij die naar mijn huisadres kon opsturen, ruim een maand geleden of een nieuwe kon aanvragen - niks op gehoord. Zal daar maar weer een reminder over sturen. Want ook hij is drukdrukdrukdruk.

Maar het doet dus ook wat met mijn gevoel van gezien worden. Meetellen in dat clubje. Er zijn ook geen team-overleggen. Niks. Allemaal te druk met wennen aan het nieuwe informatiesysteem (daar zijn wel overleggen over) en ondertussen ook nog zomervakantie en halve informatie aan mij over wie er vrij is, dus inplannen is een uitdaging. Plus dingen willen die technisch niet kunnen en toch volhouden dat ze het zo willen. Ja, je lacht wat af. In je eentje.

God...wat een zeikwijf; heeft ze eindelijk werk; is het weeeeeeer niet goed. 

Nu even F1 bekijken. Ook alleen, maar met een aantal online enthousiastelingen. 

Alweer gewonnen door Max Verstappen en wat een heerlijk publiek. Echt fijn om te kijken, terwijl de weervoorspeller al een uur lang aangeeft dat het hier regent. Not. 

Dus nog even snel een boek bij de bibliotheek in de bus gedaan, stukje gefietst, in de tuin gewerkt (gisteren toch nog even het gras gemaaid) de uitgebloeide bloemen wegknippen ook in de rozen boven een vijfblad, dan gaan ze weer opnieuw bloeien.

Grachtengordel dedain

In de podcast van Teun en Gijs hoorde ik de heren iets zeggen dat iedereen wel de cupjes van bladiebladie bla wilde hebben.

Alsof iedereen zo'n duur cupjes-koffieapparaat in huis heeft. Lekker hoe ze zich kunnen wentelen in hun kleine goede veilige grachtengordelwereldje.

Nu is hun podcast ook wel ironisch, dat snap ik en dan toch stoor ik me eraan. Misschien ben ik wel een verzuurde trut aan het geworden. Die niemand iets gunt. Of wil ik ook wel zo'n apparaat. Eigenlijk. 

(Nou nee...ik ben nog steeds blij met mijn woke filterkoffie. Nu uit een apparaat, maar met de hand opgieten gaat ook prima). Minder afval, want niet per kopje een cupje.

Groot interview met Gijs Groenteman dit weekend in de Volkskrant. Als ik hem alleen van die podcast zou kennen, dan had ik al vroeg afgehaakt, want man man man..zijn stem werkt op mijn zenuwen. Daar kan hij niet veel aan doen, dat ligt aan mij.

Want zijn moeder heeft een prettige stem vind ik. Dus daar heeft hij 'm niet van vandaan. 

Jullie dit gelezen? Of naar een podcast geluisterd van hem?

Verschil

Na een drukke werkdag van de week nog even zappend langs Roue Verveer in het Surinaams gekomen. Met Nederlandse ondertiteling. 

Ik moest van mijzelf al naar bed (merk dat goed slapen belangrijk is om me fit en vooral goed te voelen want ik heb al mijn focus nodig voor mijn alweer nieuwe baan), maar hoorde toch deze grap, of meer situatieschets: Het ging om het verschil tussen hoe een Nederlandse vrouw reageert en een Surinaamse. Die Nederlandse wil praten, gaat akkoord en alles in goede harmonie etc en als hij dat wil, nou ja..bladiebla.

Als een man getrouwd met een Surinaamse vrouw zegt dat hij wil gaan scheiden tijdens zijn vakantie op een tropisch eiland, dan is het zo jammer.

Zo jammer, hij kon goed zwemmen maar verdronken! 

Zo jammer.

Schaterlachen is heerlijk.

Poezelige pootjes

Voor het eerst sinds jaren weer eens naar de pedicure geweest. (Alsof ik hiervoor wel regelmatig ging; dit is de tweede keer in mijn zestigjarig bestaan).Was een beetje bang dat het als onderstaande zou zijn. Schuren, hameren en oh oh oh...wat een verschrikkelijke verwaarlozing! Hoe kunt u met zulke voeten nog normaal functioneren. Of de straat op durven. 

Maar viel reuze mee, geen dikke eelt lagen onder mijn voeten. Helemaal niets. Wel droge hielen, maar dit wist ik al. 

Wel constateerde ze dat ik een paar hamertenen heb (ook leuk! Hele gereedschapskist daaronder) en een doorgezakte voet. Of twee eigenlijk. En twee rare kleine teentjes. En misschien een keer een bezoekje aan een podoloog. Ja, die zal waarschijnlijk steunzolen (oh...ook dat nog) aanraden en aanmeten voor die doorgezakte voeten en inderdaad, dat kost allemaal weer wat, maar dan zou ik minder pijn hebben met lopen en een betere houding voor die hamertenen. 

Dus dat gaat ook maar op mijn wensenlijstje. Ooit te regelen nog. 

Was helemaal pijnloos de behandeling en interessant al die spullen die ze gebruikt. Zo'n soort assortiment wat je bij een tandarts ziet, maar dan polijsten en niet boren. Nu heb ik weer poezelige pootjes en uiteraard nu wel bijhouden en regelmatig een bezoekje bij haar brengen. De volgende afspraak heb ik alweer gemaakt. 

Even reserveren dus in mijn budgettering. Stond al langer dan 5 jaar op dat schema. Ooit nog eens gaan doen. 

Heel raar, nee onbekend gevoel als iemand je voeten aanraakt. Uberhaupt aangeraakt te worden. Pffffff..

Feestdag

 Keti Koti en 1 juli begin van de zomermaand (vind ik dan altijd).

Niet als ik naar buiten kijk als ik dit schrijf; regen en nog eens regen. Mijn begonia's zijn helemaal versnotterd. De slakken vieren feest. 

Gisterenavond mooie documentaire over slaven-opstand op een schip (De Neptunes) voor de kust van Goudkust (nu heet het Ghana) op NPO2.