One day I'll fly away

Zaterdagochtend...nog net dan.

Vanochtend op tijd wakker geworden. Beetje spierpijn her en der, maar nou niet echt van hard sporten of zo. Wel direct mijn dvd met Cher gestart en lekker de spieren losgeoefend. Daarna een ontbijtje met kwark en muesli en een heerlijk mandarijntje erdoor.  De krant lag op de mat. Driedubbeldik dus weer lekker leesvoer.

Ik dacht dat ik mijn dochter naar de sportschool hoorde gaan vanochtend, maar ze moest een ochtenddienst draaien en was al naar haar werk. Net even een appje gestuurd of ik wat boodschappen mee kan nemen voor haar.

Ze heeft een heel leuke verjaardag gehad in Spanje vertelde ze. En ze kwam thuis met een superleuke trenchcoat. Voor weinig geld en zo heerlijk dat ze in een normale maat iets kan kopen, niet hoeft te denken dat ze toch weer niets hebben.

Wat is het een mooie vrouw, van binnen en van buiten!

Mijn zoon kwam ook nog even een spoedbezoekje brengen met zijn vriendin. Hij had al allerlei afspraken gepland die hij niet kon afzeggen en moet dus morgen al naar Scandinavie vliegen. Een paar jaar terug heb ik hem een nieuwe laptop gegeven, toen hij beroofd werd (straatroof onder bedreiging van een mes) van de zijne en als arme student niet direct geld had om een nieuwe te kopen.  Hij had een tijdje terug een andere gekocht en gaf me toen al aan dat ik deze wel mocht hebben. Superfijn. Dus nu typ ik op mijn "eigen" laptop.

Ik gebruikte eerst die van mijn dochter, maar die gaf aan dat ze misschien wel uit huis gaat (hehe...)  Nu ik me bedenk..zit ik eigenlijk al jarenlang op tweedehands exemplaren te werken. :) Maar ach...ze doen het prima en ik hoef geen superduur notebook of macbook als bruin dat nu niet kan trekken.

Hij hoort vandaag hoelaat hij morgen vertrekt en is nu nog in Groningen om daar op de open dag van zijn opleiding mee te lopen als vrijwilliger. En natuurlijk ook wat maten op te zoeken en gezellig een biertje te drinken. Dan weer terug naar de Randstad, koffers pakken en dan morgen vliegen. Dus veel tijd om zaken te regelen is er niet.

En gelukkig hebben we internet, skype en whats app.

Ik ben het wel gewend om hem niet meer zo dicht om me heen te hebben. Hij heeft al meerdere keren in het buitenland gezeten voor studie-stages.

Stilletjes hoop ik dat mijn dochter zijn kamer overneemt en dat ze nu eindelijk eens uitvliegt (we hebben het overigens regelmatig over wanneer ze het huis verlaat, dus zo stilletjes is mijn hoop niet).....en dat ik dan ook wat meer rust en ruimte om me heen krijg. Het moederen is nu wel klaar vind ik.

Serendipity

Op de begrafenis van mijn vader moest mijn zoon reizen om naar een sollicitatiegesprek in het buitenland te komen. Hij moest eerder weg om zijn vlucht te halen.  Hij zat er mee dat het precies op die dag moest en dus eerder weg moest, maar diegenen die hij het heeft uitgelegd vonden dit een te mooie kans om af te zeggen. Werk in zijn branch, voor nieuwkomers is zeldzaam.

En nu: Op de verjaardag van mijn vader en zijn zus heeft hij eindelijk bericht gekregen dat hij weer een baan als piloot heeft. Hij is aangenomen en vertrekt dit weekend naar Scandinavie. Voor een half jaar minimaal.

Geweldig en wat een mooie samenhang van tijden en datums. 

Gisteren had ik een gesprek met een volksvertegenwoordiger in de Tweede Kamer over de arbeidsmarkt. En ja, ik had een jurk aan, dikke panties (jemig....te GROOT!!) en schoenen die ik mijzelf een tijdje terug, toen ze heel erg in de opruiming waren, kado had gegeven. Speciaal voor bredere voeten. Ze zijn wat felroder dan op de foto en ik had mijn rode blazer erbij aan die ik voor 15 euro een tijd geleden had gekocht. Wat leuk om jezelf met zorg te kleden en nieuwe combinaties in je kast te vinden. En door een paar leuke schoenen fleurt je hele outfit op! Nou ja...dat vind ik tenminste altijd.

Was verbaasd dat ik ze de hele middag aan kon houden. Ze moesten trouwens nog even uit toen ik door de controle ging bij (ik wilde schrijven Schiphol, want zelfde systeem) De Tweede Kamer. Riem af, schoenen uit, jas uit, alles in een bakje en door een poortje lopen, waar altijd de bellen afgaan. Dat zal wel door mijn beugel-bh komen, die hoefde gelukkig niet uit :). En wat een heerlijk weer om door Den Haag te lopen. Was een beetje warm met een winterjas!

Goed gesprek gehad en weer genoeg stof om over na te denken in ons netwerk. 

Feestdag

 

En mijn dochter uiteraard, Yaa Ghana.

Verjaar/rokjesdag

Geweldig...wat een weertje vandaag. En wat een bof dat ik daarvan kan profiteren en niet achter kantoorglas zuchtend naar buiten hoef te kijken, verlangend naar een dagje vrij of op een terras.

Fiets gepakt en een lekker eind gaan fietsen. Was een beetje gammel wakker geworden want dochterlief vertrok heel erg vroeg nog voor het licht was met een vriendin naar een leuke buitenlandse stad om daar haar verjaardag te vieren. En ik moest natuurlijk nog wel even gedag zeggen, half wakker.  En daarna niet meer kunnen slapen, dus maar de wasmachine aangezet en toen een stukje gelezen en toch maar in slaap gesukkeld..

Gelijk heeft ze. Die dag is altijd een rare dag geweest. Ze is op dezelfde dag jarig als mijn vader. En nog nooit heeft iemand bedacht dat het voor mijn kind heel vervelend is in plaats van leuk om samen met Opa jarig te zijn. Meer doordat er zo weinig aandacht voor haar dag was/is.
Niemand is nog één keer -- oh nee, toch wel, toen ze geboren was -- deze kant op gereisd. 5000 km reizen of zo? Nee hoor, een uurtje in de auto. Waar ze er allemaal minstens één exemplaar van voor de deur hebben staan en sommigen van mijn familieleden twee of drie.

Het werd gewoon voetstoots aangenomen dat wij altijd weer die kant op gingen. Gelukkig de laatste jaren ook met auto, maar toen ze nog klein waren die kinderen van mij,  maakte ik gebruik van het OV. En deed je over dat uurtje wel twee uur. Maar goed; anders zou ik gewoon niemand zien dus ging ik maar weer die kant op. Heb dat wel afgeleerd in de loop der jaren, vooral toen mijn kinderen pubers waren, wilden ze hun eigen manier van feestvieren en niet meer in de vorm van een kringgesprek.

En hoe ouder ze werd, hoe minder behoefte ze had aan het vieren van de verjaardag met familie. Tsja...en dan is mijn vader nu onlangs overleden en is de dag weer ''vrij". Of niet natuurlijk, want ik kan niet wachten totdat op Facebook een broer heel sentimenteel over de Pa schrijft, waar hij jarenlang in onmin mee lag.
Maar het staat natuurlijk wel erg nobel zo'n snotterbericht.
 
Ik merk dat mijn moeder me weinig ruimte geeft om uberhaupt over mijn vader als vader te praten, hem zo te herinneren. Ze is zo ontzettend opgelucht dat hij haar nooit meer iets kan aandoen, dat dit sentiment haar volledig beheerst. Dat kinderen een ander gevoel hebben (je hebt tot 50% van je dna van die man en misschien ook wel 50% karaktertrekken...) daar heeft ze weinig gevoel voor. En dat ik gewoon een vader mis. Of  misschien mis ik wel gewoon de vader die hij had kunnen zijn. Want hij deed ook maar zijn best, maar het resultaat was niet altijd voor alle partijen even bevredigend. Hoe omschrijf ik dat nou helder.
Want hij was natuurlijk al jarenlang iedere maand een stukje meer aan het doodgaan door de alzheimer. Maar zijn omhulsel, zijn lichaam, die ouwe kop die me zoveel aan mezelf doet denken of aan Willem Duys, maar dat is een andere zijstraat, die kon ik nog wel even zien en aaien. Of een kus geven. En hem vergeven voor zijn fouten. En nu nooit meer.

Enfin; mijn fietstochtje bracht me een durpje verderop bij een tuincentrum en wat een verschrikkelijk grote hoeveelheid lentemeuk stond er voor de consument klaar. Schaapjes, kipjes, bolletjes, bolletjes in manden, bolletjes in kipjes...etc etc. Ik was er eigenlijk alleen naar toegereden om inspiratie op te doen en dat heb ik zeker en nog 5 primulaatjes in de aanbieding meegenomen voor maar 4 euro . Die staan zo vrolijk in mijn tuintje. Dat mocht van mezelf. In plaats van bloemen. Of Lente-zooi. Wel allemaal paars en wit, want de andere kleuren vind ik te fel voor mijn tuin en voor het seizoen.

En wat is het heerlijk zacht buiten in de zon. Het waaide niet zo hard en buiten de wind was het geweldig. Helemaal opgekikkert.

En zojuist bericht dat ik morgen maar weer eens naar de Tweede Kamer reis om daar met een volksvertegenwoordiger te spreken over de arbeidsmarkt met ons netwerk.

Is mijn dag morgen weer gevuld. En gelukkig niet alleen met bovenstaande sentimenten.

Kreeg ik net een brainwave dat Martin Bril (die lees ik nu) het nu waarschijnlijk wel rokjesdag zou vinden en waarom niet eens een jurk/rokje aan morgen?? Ben ik opeens aan het denken over combinaties die ik morgen aankan...in plaats van de dagelijkse jeans en truitje en vest. Leuk!

Le Printemps

Blauwe lucht vanochtend! Dat doet me denken aan een mooi lied over de lente.

Op de HAVO had ik Frans in mijn pretpakket gekozen. Vond ik een mooie taal.
Had ik in de brugklas nog vreselijk veel moeite om de werkwoorden avoir en etre uit elkaar te houden - tot ik begreep dat het een kwestie van stampen was en niet teveel nadenken; zo waren de regels nou eenmaal - , in HAVO 4 en 5 dacht ik gewoon in het Frans. En ging ik op werkweek naar Parijs en sprak als enige de mensen op straat aan, in het Frans. Ik...die mijzelf altijd verlegen vond.  En ging met mijn klas naar een voorstelling in l'Olympia van Michel Fugain et le Big Bazar!

In 5 HAVO hadden wij een lerares die ons als opdracht gaf de liederen van Michel Fugain te ontrafelen. Dit was nog voor de tijd van internet. Je kon niet even snel intypen op google zoek naar... en kreeg binnen 2 seconden 500 hits met het antwoord op je vraag.

Dus luisterden wij keer na keer na keer Le Printemps. Wat zongen ze nou toch??? Weer de band (ja...bandrecorder!) terugspoelen en nog een keer luisteren...nog een keer en nog een keer. Je woordenboeken erbij en nog een keer luisteren. In de bibliotheek in de kelder van het schoolgebouw.

En dan in de les je bevindingen aan de lerares Frans doorgeven. En discusseren over wat je gehoord had....

Zo heerlijk. Alsof we geen tieners waren, maar gelijkwaardig aan de lerares. En een langdurige liefde voor de liederen van Michel Fugain. Wat raar eigenlijk dat ik nog nooit naar Frankrijk ben geweest voor vakantie. (Oh nee...niet zo raar, want ik ging gewoon nooit op vakantie - dat kon bruin nooit trekken, had ik in mijn hoofd vastgezet; waarschijnlijk kon het wel, maar zat ik vast aan die gedachte. Dat ons soort mensen dat niet kan...)  Wel een paar keer naar Parijs geweest. En raar dat ik die taal zo weinig gebruik, terwijl ik 'm zo mooi vind.

Le Printemps est arrivé, sors de ta maison,
Le Printemps est arrivé, la belle saison,
l'amour et la joie sont revenus chez toi.

Vive la vie et vive le vent,
vivent les filles en tablier blanc,
vive la vie et vive le vent
et vive le printemps.

Dépêche-toi, dépêche-toi, ne perds pas de temps,
gagne ton arbre et sème ton champ,
gagne ton pain blanc.
L'hirondelle et la volette,
c'est la forêt qui me l'a dit,
l'hirondelle et la volette sont échappés d'leur nid.

Y'a le printemps qui te réveille,
t'as le bonjour du printemps,
y'a le printemps qui t'ensoleille,
ah le coquin de printemps.

Le printemps nous a donné le joli lilas,
le printemps nous a donné le rire aux éclats
et plein de bonheur pour nous chauffer le coeur.

Vive la vie et vive le vent,
vivent les filles en tablier blanc,
vive la vie et vive le vent
et vive le printemps.

Dépêche-toi, dépêche-toi, ne perds pas de temps,
donne ta sève et donne ton sang
pour faire un enfant.
L'hirondelle et la volette,
c'est la forêt qui me l'a dit,
l'hirondelle et la volette ont déjà des petits.

Y'a le printemps qui te réveille,
t'as le bonjour du printemps,(bis)
y'a le printemps qui t'ensoleille,
oh le coquin de printemps.(bis)
Y'a le printemps qui te réveille,
t'as le bonjour du printemps.

Spring is in de Air

Nu werd ik wakker en droomde dat ik een zwarte cocktail jurk (ja, werkelijk!) aan het passen was en wat ik in de spiegel zag was gewoon een hele dikke vrouw. Ondanks dat ik een soort van body eronder had aangetrokken (wat een rare dromen...). Ik was gewoon weer terug bij af qua figuur  en leek op Adele ook qua jurk in cocktailmodel (korter dus), maar dan ouder en minder mooi haar.

 

Is dit waar ik bang voor ben? Want het is niet zo. Sterker nog...Toen ik van de week met vrienden een borrel aan het drinken was, kreeg ik heel veel complimenten dat ik zo slank was geworden en veranderd. En er gewoon kek uitzag. En lekker bezig was.

Dus wat zeik ik nou? Vind Adele trouwens een heel erg mooi wondervolle vrouw. En toch weet ik, dat voor mij zelf dat wondervolle wat minder wondervol mag. Wat gezonder wondervol zeg maar (ik ben er wel vol van he...). Stel je eens voor dat je elke dag een zak met 50 kg op je rug moet meetorsen. Dat is wat ik jarenlang gedaan heb. En dat is echt niet zo goed voor je gewrichten.

En ik zie in Adele mijn eigen strijd dat ik aangeef dat toen  ik wel 10 kg aan gewicht kwijt ben toen ik nog een hoog laadgewicht had, maar dat niemand dat zag en alleen maar een vrouw ziet die volgens de normen (en ja...we leven nou eenmaal niet meer in de tijd van Rubens) toch aardig aan de maat is.

Of geeft dit ook aan - ach ja...het is zondag en dan mag je filosoferen, dat IK de mening van de buitenwereld nog steeds heel erg belangrijk vind? Wat "men" van mij denkt..? 

Ondertussen lees ik het boek Het Evenwicht - Ineens Kanker van Martin Bril en dat zet mijn oppervlakkige gemekker wel weer in een geheel ander licht. Alle zeiktijd verlies je door niet volop te leven, in wat voor vorm dan ook!

Dus ga ik straks eens lekker in mijn tuintje wroeten. Wat oude bladeren weghalen, ruimte scheppen voor De Lente. Die er gewoon altijd weer komt. Zelfs na de strengste winter. En dat is wat Leven uiteindelijk is. Alles gaat schijnbaar dood. Maar die dood heeft ook weer de belofte van nieuw leven in zich. Toch nog een stichtelijk woord zo op de zondag. Ha!

Crisisleed

Soms verbaas ik me over het inlevingsvermogen van sommige mensen met een ruim inkomen. Dat ze echt zich niet kunnen voorstellen wat een bijstandsuitkering inhoudt of wat het betekent als je een 'normaal' inkomen hebt of als je éénverdiener bent.

Dat soort mensen hebben gewoon nooit slechtere tijden gekend. Alles kon en kan altijd. Altijd elk jaar op vakantie, direct een koopwoning kunnen kopen, daarna een nog grotere woning en daarna een nog grotere woning, iedere 3 jaar een nieuwe auto. Kleding ieder seizoen alles wat in de mode is, kinderen gekleed in de kleuren en kleren die dat seizoen hot zijn. Het leek bij sommige mensen niet op te kunnen. Ik schrijf expres LEEK, want ik snap ook wel dat het soms een kwestie is van de schone schijn ophouden.

Zo hoorde ik twee heren die hun baan waren verloren dat ze maar een eind waren gaan wandelen in Bloemendaal. Kwamen ze allebei met hun Volvo aanrijden. Het leek wel een stukje van Youp van t Hek...(denk hier zijn stem bij:) Errug he, die crisis! Nou Kerel...eerst maar eens een vorkje prikken samen.
Ja, gelukkig werkt mijn partner fulltime en heb ik een flinke som geld meegekregen en nu doe ik alleen nog maar wat ik leuk vind; waar ik energie van krijg.

Makkelijk praten als je je geen zorgen hoeft te maken over de dagelijkse rekeningen en balans. Dat er weliswaar minder inkomen is, maar nog steeds meer dan genoeg geld voorhanden. Of als je hoort dat je toch echt je oude Saab heb moeten wegdoen en oh oh oh....wat is het zwaar minder inkomen, maar dat er een week later weer een spiksplinternieuwe auto voor de deur staat. Ja....we hebben toch maar even geld bij vader geleend...

Maar ga dan niet een zielig verhaal ophouden over hoe errug je het hebt. Tegen mensen die alleenstaand zijn en gewoon keihard moeten buffelen om hun hoofd boven water te houden. Waar, door wat voor omstandigheden dan ook, het leven ietwat minder mild is geweest en een mooie buffer een droomwens is. Ik vind die houding tamelijk arrogant en van weinig inlevingsvermogen blijk geven.

Als het je altijd voor de wind is gegaan is het makkelijk praten. Dan is de crisis een keertje minder uit eten gaan, een kistje wijn minder bestellen.
Of is het achter de voordeur echt buffelen en zitten ze in hun Bloemendaalse villa met de kachel uit en drie dekens om?