Muffintop

Zo noemen ze een uiterlijk waar je buik over je broek bulgt, vooral de lage broeken...en daar dreig ik een beetje naar toe te gaan. Niet zo slim, maar goed....zoals de Flylady me toespreekt: Why not today??

Dus vanochtend vroeg opgestaan, wasje in de machine gepropt en direct een stuk gaan lopen.

Het is heerlijk weer, droog en een blauwe lucht. Zo leuk om zo vroeg in de ochtend alle hondenbezitters hun hond uit te zien laten, vroege joggers (oh nee...jaren 90 woord)  tegen te komen en wat was iedereen goedgemutst. We zeiden allemaal Hallo tegen elkaar. 

Nu een ontbijtje erin - een grote kom havermout met sojamelk, rozijnen en nog wat vlokken van een gezonde soort. 

En alle Oranjemeuk lekker in de winkel laten liggen dan is die Muffintop straks gewoon weer weg. Lekker bewegen, bij de les blijven en je frustratie niet weg-eten. Vooral dat laatste. Zorg goed voor jezelf; niemand anders doet dat.

Gisteren nog wel een gesprek gehad  en we gingen naar een restaurant omdat ze wilden lunchen. Ik had daar geen budget voor (en geen zin in) dus nam alleen een kop koffie. Gewoon dus blijven doen wat goed voor MIJ is. En dan ook niet meer de rekening splitten en voor hun lunch betalen; gewoon mijn simpele kopje koffie neerleggen. Met fooi.

Ik denk dat ik meer moet aangeven als me iets dwarszit en het niet altijd op mezelf betrekken. Het is gewoon zo; ik heb een heel stuk minder te besteden, maar ik vind dat ik het goed doe. Ik heb nu wel een spaarpotje en zicht op mijn uitgaven. 

Dat ik een beetje omviel van de honger was dan niet zo slim, maar ja....had ik maar een appeltje in mijn tas moeten stoppen. 

Kom....we gaan lekker de tuin in...kijken hoe het onkruid is gegroeid na de regen van gisteren!

Bananarama

Was vandaag, of ben vandaag, een beetje uit mijn humeur.

Dat komt omdat ik merk dat nog steeds zeer professioneel sta tegenover weer aan het werk komen en merk dat vooral sommige mensen in mijn omgeving het voor  mijn gevoel (dus geen feit) het er eens lekker van nemen. Hun man verdient de centjes, de afkoopsom van die nare werkgever was zo groot dat ze zich inderdaad de luxe kunnen permitteren van oeverloos filosoferen over hoe het zou zijn als zij de baas van hun bedrijf zouden zijn, terwijl ze eigenlijk er geen moer van snappen. Wat een bedrijf hebben inhoudt.

Geen bedrijfsmatig inzicht hebben, een beetje spielerei, bezigheidstherapie en iedere ingeving wordt onmiddellijk opgevolgd, want oh...zo leuk, zo inspirerend. Wie ik nou weer gesproken heb, zo interressant, zulke goede voorstellen, hij kan het zooo goed verwoorden...en meid....ik wil echt gaan voor die mensen die moeilijker bemiddelbaar zijn (zoals JIJ...)..er is werk zat...oh...ik kom OM in het werk.
Maar gelukkig heeft manlief nu zo'n geweldig inkomen...... Oh en alle bonnetjes die lever ik bij hem in, kan hij lekker aftrekken van de belastingen. Fijn he...

Alle gouden bergen worden voor waar aangezien, alle beloftes voor heilig gehouden en ondertussen niks concreets neergezet. En echt iets opzetten, uitwerken.....nou ja....dat is niet leuk hoor...dan zijn we te serieus bezig...daar hou ik niet van...maa gelukkig kunnen we nog elk weekend naar ons vakantiehuis reizen...even weg. En ben ik ook nog lid van nog een sportclub geworden...meid zoooo ontspannend....zo heerlijk....ik kom helemaal tot rust...en een energie wat ik krijg.

Zo'n ander beeld van niet meer meedoen en direct in je portomonnee geraakt worden. Ik word er boos en onrustig van, want ik ben zo niet . En kan zo niet handelen. Doe juist alle abonnementen weg, auto weg, vakantie is iets....nou ja....dream on. En moet leren om te blijven denken...is dit goed voor mij!!
Ik ben alleenstaand, alleenverdiener en er is niemand die zegt...joh....ik leg er gewoon elke maand wel een paar honderd euro bij....omdat wij het zoveel beter hebben en nog wel een auto, vakantiehuis, 3 vakanties, 5 hobbyclubjes. en 7 sportabonnementen hebben.

Niks daarvan. Dus focus op wat voor MIJ belangrijk is....spiegel je aan niemand. Wat voor een ander een leuk tijdverdrijf is, zo leuk dat er geen tijd is om naar een baan te zoek, is niet mijn prioriteit.
Ik wil weer meedoen. Op mijn niveau graag.

In feite ben ik boos op mezelf. Dat ik kwijt was wat voor mij belangrijk is. En dat ik al die kansen wel zie, maar gehinderd wordt door dit soort spielerei en hobby gedoe. En zo druk ben het goed en serieus te doen en dan loopt er iemand mee die maar wat aanmoddert,want ach....manlief takes care of the money.

Gaan met die banaan!

Focussen met timer

Hoewel ik vanochtend  vroeg wakker was, lukte het me in het begin van de ochtend niet echt goed om me op één ding te concentreren.

Nu heb ik via Flylady een geweldige manier gevonden om op een speelse manier toch bij de les te blijven, namelijk; zet je timer (eierwekker of zo iets) op 15 minuten en gedurende die tijd (of eigenlijk vaak binnen die tijd) hou je je ALLEEN bezig met bijv. de afwas doen, de was ophangen, stof afnemen.

Of in mijn geval; die sollicitatie nu echt e-mailen. Een rok korter maken, Het opzetten van mijn eigen bedrijf nu eens echt gaan uitwerken, onkruid wieden tussen de tegels, de was ophangen, de koelkast opruimen, mijn email doorlopen..de zaken voor mijn netwerk regelen, de spullen in de hobby-kamer uitzoeken (weg, bewaren, kringloop).

Doordat het maar korte stukjes zijn is het (voor mij) te behappen en denk ik regelmatig...zo...klaar!! Nu al?
En zijn de zaken (taakjes) niet meer dingen om uit te stellen want zoooooooooooo veel werk dus onoverzichtelijk, maar gewoon doen, 15 minuten en voor je het weet ben je klaar en heb je een voldaan gevoel omdat er iets klaar is. En dus niet in dezelfde tijd iets anders doen; alleen dat doen wat gedaan moet worden. Niet nog even het fornuis erbij schoonmaken en de plinten of nu je toch een sopje hebt ook de vensterbank...Dat doe je dan weer in een aparte taak. Het klinkt als huishouden met de Franse slag, maar who cares....voor mij werkt het en perfectionisme is dodelijk (voor mij en de Flylady).

Het hoeft niet perfect, juist niet, als je het maar doet. Al een hele tijd rol ik nu mijn bed uit en maak daarna standaard mijn bed op. Zo heerlijk om een nette slaapkamer te hebben, geen rommelbed, maar een opgemaakt bed. En ook geen smoesje dat "het ligt te luchten"... De was elke keer direct opgeruimd in de kasten. Opvouwen (strijken doe ik zelden, hang het goed op/uit) en wegruimen.

Verder daarna in de badkamer swisch en swipen...Overal een doekje overheen en de wc even schoonmaken...Man; wat scheelt dat. Aangekoekt vuil....dat komt (bijna) niet meer voor, juist omdat ik nu een soort van regelmatig over alle oppervlakten kom. En niet pas als ik mijn naam erin kan schrijven.

En het bijhouden van de stapels oude kranten (huis-aan-huisbladen, reclame etc) door die standaard op te ruimen en dan direct in de oudpapier bak van de gemeente te kieperen. Heerlijk!

Iedere dag even checken of er geen stapel troep ontstaan. En alweer...binnen 5 minuten is het weer netjes.

Die simpele truc, focussen, helpt mij enorm. En zeg nou zelf..wat is nou een kwartiertje?

In plaats van de krant lezen...

Las deze tip via Pinterest en gisteren begonnen om dit toe toe passen. Het zevenblad groeit als kool en het is het proberen waard. Al was het maar voor een paar weken.



Verder is het fantastisch weer en dus al lekker vroeg de tuindeur open, kopje koffie in de tuin drinken, eraan herinnerd worden dat met het mooie weer ook weer buurtkinderen buiten spelen en sommigen de gewoonte hebben de hele dag te gillen (great!) en de buurman zijn postzegelgrasveldje 4 x 4 m met een electrische maaier doet. Vroeg.

Maar goed, dat mag de pret niet drukken. Als ik de weekendkrant uit heb, verdwijnt die niet in de papierbak, maar in de grond. Eens kijken hoe het gaat. En mezelf niet  gek laten maken door de hoeveelheid werk, maar ook daar de 15 minuten timer truc toepassen.

Wat een plaatselijke oen ik ben kwam ik achter toen wij gisteren de bus terug wilden pakken na de bioscoop, maar er geen bussen kwamen. Er stond een bord dat er Bloemencorso was. Oh shit...ja....ieder jaar kom ik altijd net een dag te laat achter :)

Zo...de quiche. voor mijn dochter staat in de oven; ze moet zo direct weer werken en was eerst nog even sporten. Heb ook maar even haar avondeten geroerbakt. Lekkere andijvie met runderreepjes. Zo klaar en gezond.

Heerlijk dit weer; geeft energie!

Ze houdt van me, ze houdt niet van me, ze houdt van me...

Heb van de week uren met Motormaniaman aan de telefoon gehangen. Hij zat er erg doorheen en was enorm verdrietig. Zijn vriendin had hem toch verlaten, na een proefscheiding. En hij vroeg zich af wat hij toch fout had gedaan. Een maand daarvoor gaf ze aan iedereen aan dat ze wilde trouwen en ze is zelfs al gaan kijken naar trouwjurken en had hun getuigen uitgezocht en gevraagd. In de zomer zou het moeten plaatsvinden.

Koudwatervrees? Opeens toch te veel te snel en in een andere fase van je leven zitten?

Waar hij enorm van baalde, buiten het lichamelijk gemis van een partner, was de financiele consequenties voor hem. Waar hij nu woont, in een andere stad in een ander deel van het land - voor haar verhuisd - dat kan hij alleen niet betalen. Hij geeft aan mij een ingewikkelde financiele constructie door waarmee ze nog wel fiscale partners blijven en hij dus geen huursubsidie kan aanvragen. Ook had hij de inrichting van hun huis heel erg door haar laten bepalen, waarbij hij alles betaalde, dus toch maar die duurdere vloer, die duurdere gordijnen en die duurdere verf.

En nu gooide ze opeens de handdoek in de ring en wilde toch liever op zichzelf wonen in haar studentenstad.  En tsja...natuurlijk heeft ze als student geen geld om eea eerlijk af te wikkelen. En daar uberhaupt nooit over nagedacht.

Ik denk dat hij het zichzelf maar al te vaak te financieel te ingewikkeld maakt. Hij hoopte natuurlijk op een lange relatie, waarbij zij, na haar studie kostwinner zou worden en ze rekenden zich al rijk want - nogal naief gedacht met de huidige crisis in mind en haar studierichting - na haar WO studie zouden de schepen met geld binnenstromen. Ze kan nu al geen baan houden of vinden.

Ik snapte niet de haast van hun tweeen en ook weer wel. Hij is zo lang erg ziek geweest dat er momenten waren dat hij geen toekomst zag. Toen het lichamelijk toch beter ging, wilde hij ook voor zijn ultieme droomvrouw gaan.

Dat dit een meisje van 22 was die nog studeerde en nogal wat rare trekjes had ...tsja...als hij er blij mee is, wie zijn zijn vrienden dan om hem dat te misgunnen. Hij heeft wel raardere partnerkeuzes gemaakt; ook impulsief en ook met dames waarvan niemand snapte waarom. Aan wie moet hij bewijzen dat hij relatiemateriaal is?

Ik denk dat zijn beeld van wat hij echt nodig heeft ook nog wel bijgeschaafd mag worden en nogal kinderlijk is. Dat denk je als je een jonge jongen bent, geen man van middelbare leeftijd. De playboy-versie van een vrouw.

Maar wat een misere zeg. En wat ben ik weer tevreden met mijn bestaan zonder dat soort commotie. Die vriendin van mij die aan het daten is zegt me iedere maandag, na het hele weekend bij hem te hebben doorgebracht, ook als zijn kind er is (gezellig na 2 weken al aan het kind voorgesteld worden en wakker worden naast papa)  - dat er iets met hem is wat ze niet vertrouwd en dat hij nog steeds in de relatievijver aan het kijken is. Waarom doe je jezelf dat in godsnaam aan. Dat 'goedgenoeg' idee.

Mijn telefoon-oor is roodgloeiend van het luisteren naar alle verhalen.

Laat me me maar lekker alleen in mijn tuintje zitten kijken naar alles wat weer gaat groeien. Naar mijn aanbieding van 5 geraniums voor 5 euro bij de Supermarkt om de hoek (mocht ik mezelf kado geven omdat ik gelukkig weer in een spijkerbroek pas die 4 weken terug niet meer dichtging...oh schande!).

Laat me op zaterdag maar lekker de krant lezen, mijn wasje doen, zonder te hoeven nadenken of ik die ander nog wel beval, of ik goed genoeg ben. Heb al moeite genoeg gehad om voor mezelf te geloven dat ik goed genoeg ben.

En vind dat ook ik genoeg op mijn bordje heb om ook eens uuuuuuuuuuuuuuuurenlang bij iemand te mogen uithuilen. Maar goed: die is er niet.

Vanavond ga ik gezellig met mijn dochter naar de bioscoop. Dat is ook alweer maanden terug dat we samen iets gezelligs deden. De kaarten kreeg ik gratis bij een abonnement een tijd terug, dus helemaal budget verantwoord.

Net mijn OV opgeladen zodat we vanavond met de bus probleemloos kunnen reizen. De kaarten zijn van zo'n haantjesbioscoop dus niet in mijn eigen woonplaats in te wisselen, anders kon ik wel met de fiets.

Leenfiets

Drukke weekje alweer. En het is pas woensdag.

Ik moest van de week in die grote stad aan het Spaarne zijn voor een zakelijke bespreking, maar op een locatie die met OV niet zo lekker bereikbaar is. Heb een tijdje terug een abonnement op OV fiets genomen, dus dat zou een optie zijn. Tot mijn dochter zei dat ik misschien de fiets van mijn zoon kon lenen, die woont daar namelijk. Dat is namelijk gratis en budgetvriendelijker.

En zo reed ik op zijn fiets door die stad alsof ik er al jaren woonde. Zo leuk. En daarna zijn fiets thuis teruggebracht (in één keer goed gereden) en een heerlijke lunch van hem gehad. Nou...wat een leuk moeder-zoon moment! Nog een paar weken dan vertrekt hij voor een half jaar naar D  enemarken.

En zonder er bij na te denken...ik kan gewoon heerlijk fietsen. Wat een vrijheid zeg!

Ook nog een goed overleg gehad met een volksvertegenwoordiger in de Tweede kamer ivm het sociaal akkoord en de arbeidsmarkt. Zijn assistent was zo aardig om een foto van ons te maken, voor het nageslacht.

Dat soort dingen krijg ik energie van. Zaken regelen, uitzoeken, uitwerken en de publiciteit zoeken. Allemaal voor de goede zaak; zorg ervoor dat ook mensen van 50+ weer aan het werk komen. En de mindset krijgen om weer mee te doen, na ontslagrondes of 100 afwijzingen. gro

En wat is het al groen aan het worden. Zo mooi dat jonge frisse blad aan bomen. Altijd weer hoopvol na een koude winter.

Mojo??

Nou...schreef ik dat ik mijn mojo onder mijn kussen aantrof. Daar bleef het toch mooi een paar dagen liggen en ik merkte aan hoe diep ik sliep dat de verkoudheidsbacil nog niet mijn lijf verlaten had. Had gewoon nergens zin an. En kwam tot niets. Ik leek wel het clichébeeld van Koos Werkeloos.

Van de week een bomvolle bijeenkomst gehad van mijn netwerk en we hadden hoog bezoek. Iemand die echt wat kan betekenen voor onze doelgroep en dat wil zij dan ook. We hebben al een vervolg-afspraak staan. En volgende week weer eens lobbyen in de Tweede Kamer...het lukt mij tamelijk snel om daar afspraken te regelen. Ach ja...mijn ouwe vak natuurlijk.

Die vriendin die aan het daten was geslagen, wat zou ik haar graag van het idee afhelpen dat ze perse een man nodig heeft. Want deze vent geeft na een paar weken al zoveel stress. Lijkt me dat als je elkaar leuk vindt, je alleen maar vlinders zou moeten voelen en geen stress. Maar hij zit nog steeds in die Planeetvijver te vissen terwijl hij haar de hele tijd bevraagd of ze wel 100% voor hem gaat. En tsja.bij het checken door een vriendin van haar ging hij op haar profiel in. Lijkt me toch echt een teken aan de wand. Hij is gewoon nog aan het shoppen, maar heeft mijn vriendin vast laten wegleggen onder de toonbank, zodat hij zeker weet dat hij nog een back-up heeft als hij klaar is met shoppen. Of misschien wel gewoon voor in-between.  Mijn vriendin in het weekend en een andere dame voor door de week?

En dat gesodemieter met wel sms-en, niet terug antwoorden, uren laten wachten, je telefoon uitzetten....echt zo puberaal allemaal. Toch zijn ze allebei ruim van middelbare leeftijd.

Ik zou er al helemaal klaar mee zijn. Er is echt een landvol mannen die wel normaal kunnen doen. Alleen weet ik ze ook niet te vinden, maar dat is een klein detail. En wat zeik ik, misschien als een man mij ook eens een keer aanraakt of naar me kijkt, dat ik dat zooooooooo gemist heb, dat ik direct meer wil en de zaken niet meer zie zoals een buitenstaander doet.

Van de week jurken gepast. En geconcludeerd dat er veel moois is, maar dat ik goed moet opletten dat ik een model uitkies wat mijn lichaam flateert en niet superstrak om mijn nog wel veel te ruime buik en maag zit. Dan kijk ik What not to wear en dat helpt. Model kokerrok is niet goed voor mij.(ik snap opeens mijn dochter...dat die buik weg moet en vooral die vellen van die buik. Terwijl ik; ach...er hebben 2 prachtige kinderen in gewoond en vanaf dat ik 10 ben heb ik al een buikje door een levensbedreigende buikoperatie).

Bij de V&D hadden ze 20% korting op alle jurken en ik moest mezelf dwingen om echt te gaan kijken en dan ook nog eens te gaan passen. Vooral dat passen vind ik nooit leuk. Sta ik met mijn broek op mijn knieeen een jurk aan te doen, terwijl het effect dan natuurlijk nogal sneu is.

Maar goed...wel gedaan en ook nog eens iets gekocht wat al was afgeprijsd en nu ook nog eens 20% eraf van de afprijsprijs. Kijk...dat is nog eens leuk winkelen. Maar wanneer moet ik 'm aan??
Vroeger had je tenminste nog je zondagse kleren....maar nu voelen alle dagen hetzelfde en kan je me ook uittekenen in spijkerbroek en trui/vestje. Alleen als ik representatief moet zijn, bijv. voor netwerkdingen of sollicitaties dan komt de  grote verkleedkist van pas. Jasje, jurkje, panties, hakje...

Ik heb een veel kleinere maat nu (44/46) dan aan het begin van mijn grote afvalrace (54)  en nog voel ik me te dik. Ik moet  gaan leren beseffen dat ik gewoon in een normale winkel kan shoppen en ook nog slaag. Nooit meer naar de Grote matenwinkel hoef waar je keus veel kleiner is, vind ik. Of waar je de keus hebt uit tent met buitentent of gekleurde tent met rare punten.  Maar het is nog niet doorgedrongen...ik voel me nog steeds die uitzondering. Kruip lekker weg in mijn warme winterjas...maar goed...het voorjaar morgen los te barsten en dan zijn er mindere lagen nodig om me in te verschuilen.

Dus eerst maar eens naar de kapper geweest en daarna dus onder dwang jurken passen. Klinkt gezellig toch?