Netflix aanrader: The dig

 Mooie kalmerende film over een ware gebeurtenis.  

ook interessant de uitleg/ware feiten achter het boek en de film:

Horizontale bloemen

Als er iets niet werkt, zoals het uitgelegd is via een online training, of zoals ik het heb opgeslagen want maak altijd braaf aantekeningen, dan ga ik als eerste aan mijzelf twijfelen. Of ik niet toch al dement aan het worden ben, ik te simpel ben voor deze klus. 

Gelukkig heb ik wel in de loop der jaren geleerd dat het ook heel goed kan dat de software waarmee ik werk, nog niet goed is ingesteld op mij als gebruiker.

Of dat ik nog zaken niet heb gehoord. Omdat ze vergeten zijn dat dit ook bij de procedure hoort. 

Of dat er gewoon nog gaten zitten in de werkwijze. Die ik wel zie, maar de rest kennelijk niet en dan toch als eerst denken dat het aan mij ligt. Ophouden daarmee Citroen!!!

Dan is het zo'n opluchting om bij het checken bij het software contact dat het klopt dat ik dat niet zie, want het staat er nog niet bij. Of ik heb er nog geen rechten voor. En dat direct geregeld wordt. Deze software man is wel snel. Bij andere zaken zit ik soms dagen te wachten. Ik kan daar niks mee, dat loopt via mijn manager, maar frusterend is het wel. 

Dat heb je als je ergens nieuw komt werken en ook nog eens in een heel nieuw project. Al doende leer je en leert het bedrijf. 

Dus moet ik mijzelf bij de les blijven houden: Het is niet dat jij het niet snapt. Het is er gewoon nog niet. Dus relax. RELAX!!

Toch slaap ik slechter, twijfelde zelfs of ik misschien gewoon moet gaan solliciteren of ik wel op mijn plek ben - ook bij gebrek aan collega's en feedback. Een nieuwe baan in Corona-stijl vind ik toch wel heel erg eenzaam en ingewikkeld. 

Dus moet ik van mijzelf vooral in de weekenden de batterij zien op te laden. Hoe weet ik soms even niet, want zelfs een eenvoudige weekendkrantje is niet te koop. Althans niet de krant die ik graag lees. Wel die voor in de kattenbak. 

En meer keus geeft het winkelcentrum om de hoek nu niet. Dus laa maar. 

Moet ook opletten niet te gaan troost-eten of troostkopen. Dat lost niks op. Blijf verstandig. (Getver...altijd dat!).

Dus zo eerst maar een goedgezet kopje filterkoffie. Goedgezet is met zorg gemaakt. 

Hoorde dus vannacht Met het Oog op morgen, overmorgen en de hele vorige week zowat. En de Podcast van Aaf en Marc Marie, maar die vind ik toch tamelijk grachtengordel. Probeerde nog te luisteren naar de podcast van de man van Aaf, Gijs Groenteman, maar ik kan gewoon niet tegen die stem van hem. Dus kan zijn stukjes beter lezen, dan aanhoren. Jammer dat hij niet de warme stem van zijn moeder heeft geerfd. 

Een dingetje waar ze het over hadden waren de Horizontale Bloemen die ze bij het programma Koffietijd altijd hebben. Daar ligt altijd op hun grote tafel een bosje in een schaal, waarvan ik ook altijd dacht; die moeten ze nog even in een vaas zetten. Want geen water te zien en horizontaal is nogal uhm...een tegenstrijdige ligging voor een bloem. Maar kennelijk denkt de hoofdstyliste daar anders over. Hier de link met reactie van Loretta: Horizontaal?

Legt u wel eens een bos bloemen Horizontaal?

Afbeelding van Trang Nguyen via Pixabay 

Lob(down)

Mag graag kijken naar make-over rubrieken online. Vooral als vrouwen al jarenlang hetzelfde, meestal lange kapsel hebben en het altijd hetzelfde dragen (meestal in een staart).

Nu begreep ik dat de Lange Bob hip is. Dat noemt men de Lob. Laat dat nou net de stand van mijn kapsel zijn. Want eerst een korte bob, maar doordat de kappers dicht zijn vanwege de Corona maatregelen, nu uitgegroeid tot een Lob.

Bewust gekozen voor een coupe die kan uitgroeien. Want ik ging al nooit heel vaak naar de kapper omdat dit toen niet paste in mijn budget met een uitkering op bijstandsniveau. Maar ook gewoon vaak niet zo'n zin en dat had te maken met niet goed in mijn vel zitten. Terwijl ik vrijwel altijd weer blij van de kapper vandaan kom. Hoe fijn is het aangeraakt te worden, gezien te worden en een opgefrist hoofd te hebben.

Die keus voor die coupe komt nu goed uit. Heb ik een hippe Lob. Als het maar geen slob wordt. Begrijp dat de kappers nog wel eventjes dichtblijven. 

Heb nu dus geen enkele zorg over mijn kapsel. Ook verf ik al een flink aantal jaren mijn haar niet meer (dat deed ik zelf altijd) en omdat vooral bij mijn slapen het steeds vaker 'moest' bedacht ik hoe het eruit zou zien als het grijs zou zijn. Nou grijs, ik denk aan mijn ene oma en opa die allebei prachtig wit haar hadden. Het andere setje daarvan weet ik dat mijn Oma nog lang kleur in haar haar hield, maar nooit spierwit is geweest. Een beetje onbestendige kleur. 

Mijn moeder heeft dat ook en die gooit er bij de kapper nog graag een spoeling in. Niet een keiharde kleur, maar een waasje zeg maar. Vaak passen die harde donkere kleuren niet meer bij de kleur van je gezicht als je wat ouder bent. Dan zie je er ook direct zo streng uit. Nogal onnatuurlijk. Maar zo'n tussenfase, Peper noch zout, dat is ook niet echt plezant. En kijk uit voor de beige broek. Met vouw!

Zag trouwens een filmpje van mijzelf voor het haar verven trendy werd en wat had ik donker haar! Niet zwart, maar wel prachtig. Jammer dat je dat dan zelf nooit zo ziet. Pas achteraf. 

Doe mij maar mummie

In de serie "Het geheim van de meester" maakten ze een schilderij van Tadema na. En kwamen tot de ontdekking dat een van zijn grondstoffen voor een donkere kleur, mummie was. Mummie als in uit Egypte. Hoe dan?

Fascinerend. Dat 'men' dat dus gewoon deed een eeuwtje geleden. Een gemummificeerd lijk tot poeder vermalen want dan kreeg je zo'n fraaie kleur. 

Moet je eens voorstellen dat wij dat nu zouden doen. Gut...mijn bruin is op. Even naar de begraafplaats!

De mensheid zit vreemd in elkaar. 

Weet dat om bepaalde kleuren te kunnen krijgen, wij van alles en nog wat vermalen of mengen om die kleur te krijgen. Luizen, kristallen, stenen, ei. Eigenlijk alles kan gebruikt worden. Maar mummies? Dat was nieuw voor me.

Zo interessant weer. 

Een tijdje terug was er een tentoonstelling in Nederland, maar toen 'had ik de kracht er niet voor' om te reizen en in mijn eentje daarheen te gaan. Jammer, want interessante schilder.

Geen werkzaken nu

Als ik mijn 'vrije dag' heb, de dag waarop ik niet werk, dan wil ik ook echt helemaal niets met werk doen of eraan denken. Jammer dat ik dan toch naar mijn prive emailadres een mailtje gestuurd krijg, maar ik parkeer die fijn. Naar de werkdag. Er loopt geen bloed uit tenslotte. En ja, dat betekent dat ik 'm toch even heb ingezien. Hahah...betrapt!

Grote instinker, vooral nu ik thuiswerk en de werkplek in een paar seconden bereikt is, om toch even ernaar te kijken, even te checken of er al bericht is vanuit een software applicatie of ...

Nee.. 

Step away from the vehicle!!

Moet wel enorm wennen aan de traagheid waarmee sommige zaken gaan. Ook natuurlijk omdat veel partijen zich ermee moeten bemoeien vanuit de ambtenarij en we weten allemaal dat die een ander tempo hebben dan in de commerciële wereld. 

Ten eerste heb ik een functie helemaal onderaan de ladder. Ook qua salaris. Ik ben geen manager, hoef alleen maar uit te voeren. Dat ik wel graag meedenk, vooral over nieuwe processen of procedures en zie dat er zaken verkeerd zijn aangeleverd. Tsja; dat zit er gewoon ingestampt. Ons ben kritisch. Maar heb ook geleerd dat die kritiek niet altijd gewaardeerd wordt gegeven door iemand in en op mijn positie. Behalve als erom gevraagd wordt. Sowieso vind ik dat ik mijn waarde nog eerst moet bewijzen. Dus kijk enorm de kat uit de boom. 

Dit alles, nog niet een helder beeld van hoe een werkdag eruit ziet, hoe gevuld die is met werk, komend vanuit omgevingen waarin ik constant bezig was  en nu soms lang gewoon niets, wachten op...dat maakt me een beetje onzeker. Over mijn toekomst in die functie. Ben ik echt wel nodig? Sta ik na het einde van mijn tijdelijke contract niet weer bij dat virtuele kutkantoortje voor een aanvraag uitkering. Moet ik nu dan al weer om me heen kijken? 

In mijn financiële budget voor dit jaar, heb ik daar ernstig rekening mee gehouden. Dat het ophoudt en ik, net als bij Ganzenborden, terug bij AF ben. Dus daarom hou ik ook nog allerlei bordjes draaiende om zo snel mogelijk vanuit AF weer verder te kunnen. Lekker vaag he. In ieder geval niet los gaan met geld omdat ik nu werk. En het wat meer kan. Er meer kan. 

Maar door de economische omstandigheden veroorzaakt ook door Corona is alles omtrent werk nog onzekerder. Er komt een stuwmeer aan werkzoekenden bij. 

Zit ik toch over werk te schrijven. Niet doen. Hou op! 

Ik zit gewoon in een enorm kleine wereld nu. Thuiswerken lijkt fijn, geen reistijd en je zou zelfs in je pyjama kunnen werken (not; komt er opeens een verzoekje via Teams binnen en ben je in beeld met je Konijnenoutfit). Maar merk dat het gevoel van verbonden zijn met een bedrijf ook gaat via medewerkers. Feedback krijgen. Even hangen bij de koffie automaat. Even vragen hoe je weekend was (boring en stil hahah). Noppes. Nada. 

Oh...even een kop koffie nemen. Met zorg gezet, met de hand, maar met een waterkoker die heerlijk snel het water kookt. Zo blij mee!

Dus het gaat wel lekker, met fijne dagen op het werk ertussen,  dat alles op rolletjes loopt, maar die rolletjes zijn er nog niet elke dag. Ik snap en weet dat die vanzelf komen. Dat ik niet verantwoordelijk ben voor die rolletjes, want die worden door andere partijen aangeleverd. Ook het volume van de werkzaamheden zal gaan oplopen, maar voel me bijna schuldig als ik tussendoor even de was ophang.

Dus uiteindelijk toch werkzaken. Een heel blogje vol zelfs. Dus nu maar even iets geheel anders doen. 

Cyaankali

Voordat mijn werkdag begon snel de kliko aan de stoeprand een eindje verderop gezet. Klein gevalletje nu nog maar,  die verrijdbare vuilnisbak, want voor een kleiner exemplaar ingeruild, dus nu gewoon vol en ik had nog extra opgeruimd, dus dat ook erin gepropt. Schiet dan snel mijn namaak-crocs (dubbel zo erg dus??) aan, die ik altijd gebruik als ik in de tuin werk en heen lopend ging het prima, maar het viel me op dat een regio taxi extreem langzaam reed. Oh. Aha..het is glad dus. Heel glad. Blij dat het me op de heenweg minder opviel en dat ik niet fysiek op mijn werk hoef te zijn. Maar thuis werk.

Op het journaal zie ik dat er zelfs gewaarschuwd wordt door de ANWB om niet de weg op te gaan als dat niet hoeft. 

Lekker productief dagje werken. Dat doet me goed. Dat het zo 'lekker' ging. En dan na de werkdag hoppa zo de keuken induiken om iets te eten te maken, met aandacht en eerst gekeken wat het eerste 'op moet'. Oh ja..gehakt in de aanbieding gekocht en niet in de vriezer gestopt, dus nu iets van maken. 

Ouderwetse gehaktballen (die kunnen wel straks in de vriezer) en lekkere rode kool. 

Behalve de buurvrouw die ik even kort zag bij het binnenhalen van de vuilnisbak op rolletjes, zag ik niemand. Spreken deed ik wel een aantal mensen,  maar dan beroepsmatig. Telt dat ook? Bij alles wat ik deed bedacht ik hoe ik zelf benaderd zou willen worden. Op welke toon en met wat voor insteek. 

Dan komen al die jaren ervaring als vrijwilliger voor een telefonische hulplijn, werken voor een c  allcenter, mijn laatste vrijwilligersplek en mijn werk in de Sales goed van pas. En mijn ervaringsdeskundigheid. 

Als ik een kat was, zou ik spinnen denk ik.

Ik ben immers niet Ali Cyaankali. Nou ja, behalve in het weekend dan.

Willink

Nog even lekker terug in bed gekropen want was wel erg vroeg wakker, zeker voor een zondag. En de wereld zag buiten wit, wit en koud. Althans wat ik aan de voorkant zag, want de ramen in mijn slaapkamer waren witbevroren. Was dankbaar dat ik niet eruit hoefde en besef hoe luxe dit is. Mensen die vandaag naar hun werk moeten, die niet kunnen thuiswerken. 

Luisterde naar een podcast over de geheimzinnige dood van Mathilde Willink. Dat dit alweer in 1977 was en ik me nog goed kon herinneren hoe ik in de Viva (toen een nieuw uitgegeven tijdschrift en gericht op emancipatie en sexuele gelijkheid en vooruit hippe mode ook, maar zeker niet oppervlakkig zoals het nu is) reportages las over Fong Leng en natuurlijk haar. Zag Mathilde op tv en verwonderde me over haar accent. Maar meer dan 40 jaar geleden al. Jemig....ik word oud!

Door de podcast nog even verder gaan graven over wat er bekend is over haar, maar uiteraard ook over de schilder, waarvan ik al menig werk in musea zag. Aaah..museums. 

Maakte bananenpannenkoekjes, want een overrijpe banaan, maar die mislukte een beetje. De eerste was meer een soort van scrambled bananenpannenkoekje, de tweede bijna goed en de laatste lukte. Waren maar kleine exemplaren, maar smaken deden ze goed. Toch wil het oog ook wat. Althans mijn oog. 

Keek naar de Nationale herdenking van de Holocaust. Indrukwekkend. Ook omdat er zo weinig mensen bij aanwezig mochten zijn, bijna symbolisch wat het effect was van de Holocaust. Bevreemdend ook te weten dat een paar wijken verderop in die stad, er een veiligheidsrisico gebied is aangewezen om relschoppers te kunnen fouilleren. Die rellen onder het mom van 'wij zijn onze vrijheid kwijt'. 

Net zo bevreemdend als de schilderijen van Willink konden zijn.

Kocht zaterdag voor een diepte-investering van wel € 3,-- een voorschotje op de lente. Twee bakjes mini-narcissen. Die ik zondagmiddag opsplitste in allerlei glazen vazen en vaasjes en nu mijn wintertafereeltje op het mahoniehouten kastje hebben verdreven. Leek me leuk om straks Februari mee te begroeten. Lentebollen. 

Prachtige muziek bij Witteman. Echt een bijzonder programma. 

Ben ik ondertussen gewoon door mijn proeftijd gerold op mijn werk. Gerold...dat is teveel beweging. Maar goed; die horde is ook weer genomen.