Fargo

Op de Belg was de film Fargo te zien. Van de Coen Brothers. In een landschap wat nu herkenbaar is. Sneeuw, sneeuw, sneeuw en nog meer sneeuw. 

En af een toe een een lijk. Dat steekt "mooi" af in die witte wereld. 

Speelt zich af in Minnesota, waar het altijd nogal koud is. Lange winters. Omschreven als Siberië maar dan met familie-restaurantjes. En veel mensen van Zweedse afkomst. Wat te horen is in hun taalgebruik/accent. Lees trouwens dat de meeste sneeuw in die film kunstsneeuw was, want het was bij uitzondering een winter waarin er weinig sneeuw viel.

Keek die film toen hij in Nederland net uit was in de bioscoop. Met de consultant die voor een half jaartje uit Australië over was gekomen om in het softwarebedrijf waar ik toen werkzaam was, te werken aan onze producten. Ik regelde alles omtrent zijn verblijf en och...toen ik zijn paspoortfoto zag, was het een man met een grote - nu heel trendy - baard. Brrr...baard!

Weet nog goed toen ik hem zag in het kantoor. Wat hij aan had tot en met zijn schoenen aan toe. En dat hoofd...zonder baard. Dooooooooing. Alsof ze ergens een stekker instaken en ik elektrisch geladen werd. 

Wist ook dat hij een vrouw en kinderen thuis had, dus vond ook dat ik hier niets mee kon. Die elektriciteitsspanning. Niet samen met hem ontladen in ieder geval.

Lang verhaal, volgens mij heb ik dat al honderd keer hier verteld hahah...of zo voelt het en wie zit er nou op brave verhalen te wachten. Smeuiigheid; dat is wat men wil horen. Wilde nachten. (Die verhalen heb ik ook wel, maar niet met hem in de hoofdrol)

Enfin; we trokken veel met elkaar op. Wel braaf in gezinsverband, altijd met de kinderen erbij, dus vozen op de bank dat hoorde niet tot de opties. Sowieso. Hij at hier vaak, genoot van de BBC, vertelde me dat de acteur die Dame Edna speelt een verre oom van hem is. En hij nodigde me uit voor een concert in Utrecht. Maar dat ging niet door want de zangeres van de band werd ziek. Dus toen maar iets anders in die stad gedaan, want had mijn kinderen bij mijn ouders kunnen stallen (het was herfstvakantie toen geloof ik). Liepen we dus op die heel oude gracht en zag hij dat er een bioscoop was. Waar Fargo draaide. Wat een kwelling. Naast elkaar zitten, in het donker en dan van jezelf niks mogen. 

Dus zie ik die film of lees ik erover, dan denk ik even terug aan hoe fijn het was. Maar ook hoe ik vond dat ik niks kon en mocht doen wat niet door de beugel kon met hem. Al draaide mijn fantasie wel overuren hoor. 

Toch een beetje een Valentijnsverhaal, al was er geen Happy Ending (nope zelfs dat niet).

And now for something completely different:

Wat ook handig is, om eens op een andere plek in je huiskamer te gaan zitten als je een ander effect wil. En verder te lezen, iets waar ik het geduld kennelijk niet voor heb momenteel. Of de tijd voor maak. Lastig dat werken; dat kost zoveel vrije tijd!

Jaar van de Os

Chinees Nieuwjaar is gisteren begonnen en dit jaar is het het Jaar van de Os.

Niet dat ik een "Os" ben, ik ben een Gouden Rat (dat boekje "Hoe word ik een Rat" heb ik eigenlijk niet nodig), maar wel altijd interessant om te weten hoe miljarden mensen feest vieren en wat hun tradities zijn. Er is meer in de wereld dan de Elfstedentochtkoorts tenslotte.

Een Chinese traditie is in ieder geval om voor het nieuwe jaar je hele huis op te ruimen en schoon te maken. Dat lijkt me een fijne traditie. Helemaal schoon een nieuw jaar in en de 'troep' van het vorige jaar laat je achter je.

Mijn kinderen zijn allebei in al China geweest. De ene regelmatig vanwege zijn werk. De ander mocht mee met de ene (volgt u het nog hahah) en stond onder andere ergens superhoog in een gebouw met een glazen plafond. Brrrr.. 

Aan mijn ommetjes te zien kom ik niet verder dan een rondje van 1,5 km van mijn huis momenteel (Ok..het is glad omdat het heeft gesneeuwd en die gesmolten sneeuw is opgevroren en ik werk overdag).  Dan is het nog ver naar China. En de Chinees in het winkelcentrum zit er ook niet meer.

Dus een verandering van omgeving zit voornamelijk in mijn hoofd. Door weg te dromen met een boek. Een film. Iets maken. Ben dankbaar dat ik niet zo onrustig ben dat ik perse van buitenaf entertainment nodig heb. Of andere mensen MOET zien. 

Niet dat ik dat niet leuk of zelfs heerlijk zou vinden, maar ik accepteer dat het nu er even niet inzit. De enige die mij tegenspreekt ben ik zelf. En daar luister ik niet naar. 

Poelifinario

Mijn schaaltje wat ik met water gevuld voor de vogels buiten had staan had een bevroren inhoud in de ochtend. Dus als eerste snel schoon water erin gedaan en in de loop van de dag even kijken of het nog onbevroren is. Wel tot een paar keer toe verversen bleek. Want nu vriest het ook stevig overdag. Na een paar uurtjes alweer bevroren. Logisch natuurlijk.

Dus af en toe weer even verversen.

Bij de plaatselijke supermarkten is er niets te koop qua vetbolletjes of zoiets. Dus was blij dat ik nog wat had liggen maar nu ook op. In een schaaltje strooide ik nu maar wat pompoenpitten die ik voor eigen gebruik had gedroogd en wat rozijnen (dat las ik ergens).

Wel grappig te zien dat de koolmezen heel slim wel het pindakaaspotje weten te vinden en ook nog de uitgedroogde zonnebloemen. De rest zijn allemaal nogal domme vogels. 

Past wel bij de bewoner van de tuin. Hahah!!

SAP

Ooit - in de Krijttijd - werkte ik samen met een groot automatiseringsbedrijf en zij werkten met SAP. SAP is ERP software. Dat noemde men in de wandelgangen "Slowing Down All Processes!" Meer een handicap dus dan een hulp.

Dus kondigt mijn bedrijf blij een nieuw nieuw nieuw systeem aan, voorzien van de modernste technische snufjes en ook nog op maat gemaakt, dan denk ik weer aan wat de gebruikers van die systemen meestal verzuchten. Of gewoon uberhaupt dat we zuchten. Want gebruikersvriendelijk en logisch zijn die systemen meestal niet. En nooit gemaakt door ervaringsdeskundigen.

Heb in mijn tijd toch al heel wat systemen meegemaakt. CRM systemen, ERP systemen, rapportage systemen voor de directie, rapportage systemen ten behoeve van klanttevredenheid, rapportagesystemen ten behoeve van het kunnen factureren van uren; you name it I heb ermee gewerkt.

Nog maar niet te spreken over al die consultants die gewoon inwonend waren. Onderdeel van het meubilair. En dan maakten ze meestal ook nog een schlemiel van het bedrijf verantwoordelijk voor de bloedspoedzaken. 

Maar natuurlijk rete-duur die consultants. Uurtje Factuurtje.

Krijg ik denk ik binnenkort ook een online seminar over hoe dat nieuw nieuw nieuwe systeem te gebruiken. Grappig; want men was vergeten dat ik in het oude systeem ook toegang moest krijgen om wat zaken in te rapporteren. 

Enfin; we gaan het zien. Ik ben er klaar voor. 

Ondertussen hier een paar kleine lekkages. Volgens de dak reparateur veroorzaakt doordat er stuifsneeuw onder de dakpannen is gewaaid en dat ging smelten (van de week scheen de zon uitbundig) dan gaat het lekken. Gelukkig merkte ik dat het niet een constante stroom van water was, dus vond het zelf al geen bloedspoed. Maar wel gemeld bij mijn woningbouwvereniging, want nadat men weer het dak op mag (met dit weer geen dakreparaties, wat ik helemaal snap) graag wel even ernaar kijken. Dus een afspraak staat genoteerd.

Fijn toch. 

Sapperdeflap!

Jullie nog schade door het weer? Of een ander systeem?  Of bij het schaatsen?

Aanrader: The Nest (npo)

Omdat afgelopen maandag door de sneeuw er in het hele land geen ochtendkranten werden bezorgd, gaven sommige kranten gratis toegang online. 

En las ik in Trouw een recensie van een nieuw begonnen serie van de BBC op de NPO. Op vrijdagavonden, maar eigenlijk voor mij op een tijdstip (23.20 uur) dat ik al in bed lig. Maar gelukkig hebben we NPOstart nog. Kan je het online bekijken. Op een tijdstip wat beter uitkomt.

The Nest, korte serie.

Interessante serie over een koppel die alles voor elkaar heeft, behalve een eigen kind. En dan in zee gaat met een partij die misschien niet is wat ze denken wat ze is. Of hopen. Of niet zien, blind door hun verlangen naar een kind.

De cabaretier Daniel Arends zei ooit: Kinderen....kinderen die krijg je niet, die moet je kopen. Voor diegenen die geschokt afhaken: hij is geadopteerd (dus mag daar zeker grappen over maken). 

Iemand The Nest gekeken? 

Kill your darlings

Lees online hoe het programma "Dit was het Nieuws" wordt gemaakt. Al 250 afleveringen! En hoe de redactie heel wat A4-tjes aan grappige teksten aanlevert, waar er dan velen toch van sneuvelen.

Kill your darlings heet dat in de schrijverswereld.

Zo houd je alleen de essentie en de scherpste opmerkingen (zou zo moeten zijn) over. 

Afbeelding van klimkin via Pixabay 

Lees dat er van de 600 ingeleverde grappen er al negentig procent af viel voor de redactievergadering. Dat zijn flink wat Darlings.

Het 'erin' blijven van een grap is van veel factoren afhankelijk. Als iedereen erom lacht, dan hoeft het niet zo te zijn dat de grap gebruikt gaat worden. Soms begrijpt alleen de hele redactie de grap. Is het teveel inside humor. Het is satire. 

Kijk, dat begrijp ik. Soms, nou ja, eigenlijk altijd heb ik direct een reactie op iets klaar, maar begrijpen mensen mijn gevoel voor droge sarcastische humor totaal niet. 

Het ergste is dat je dan dingen moet gaan uitleggen. Dan is het moment al voorbij. Humor is vaak ook vluchtig. Op het moment leuk. Een uurtje later snap je niet waarom het leuk was.

Na mijn werkdag direct de Timberlands, jas, muts en handschoenen aan en hoppa, ondanks de harde wind en lichte sneeuw, even een ommetje doen. Zag nog een auto in de bocht waar ik liep, gevaarlijk slippen, maar hij kwam iets te hard aanrijden en in een bocht nooit remmen. Dus liep daarna niet te dicht bij de weg, druk want einde werkdag. 

Alles tintelt en gelukkig stook ik het binnen niet heel warm dus dan is de overgang ook minder heftig. 

Het paadje wat ik gisteren sneeuwvrij maakte was vandaag onzichtbaar. Dus maar weer gedaan, want stond tot over mijn enkels (gelukkig hoge schoenen) in de sneeuw. 

Fijn dat ik soep maakte het weekend. Opwarmen en klaar. Of nog iets erbij verzinnen, maar zo is het ook goed. 

Iemand bekend met de uitdrukking Kill your Darlings? 

Interessantdoenerij

Zondagochtend nog vroeg; ik kijk uit het raam, maar zie niets. Raam is helemaal wit opgevroren. Andere kant is er wel uitzicht; daar staat de wind kennelijk niet op en ik zie dat alles is ondergesneeuwd. En het sneeuwt nog steeds maar dan wel vlokken die op dieet zijn gezet. Maar niet miepen; sneeuw!

Had de avond voor de te verwachten Siberische toestand de ramen boven toch maar echt dichtgedaan in plaats van het gebruikelijke kiertje, dus dat maakte dat het al minder frips voelde in de ochtend. Maar die enorme kou? Tsja...ooit stond ik in Moskou, komend uit Afrika voor een overstap,  in een vestje en daar in Moskou was het toen -20, dus dat was tamelijk fris. 

Leuk om kinderen te zien spelen in de sneeuw. Doe maar lekker, want hoe vaak gaan we dat nog meemaken (tenzij we hierna langdurig in een kleine IJstijd terecht komen hahah, zal je net zien). 

Over 2 dagen zeikt iedereen weer, want alles ligt plat aan Openbaar Vervoer en toen ik zaterdag boodschappen ging doen was er niets aan zout te koop. 

En dan mijn ommetje (en die app heb ik ook, maar die stimuleert niks extra). Bovenaan lijstjes komen, de beste zijn... Ik weet en snap dat bewegen goed is. Voor mijn lijf en ook voor mijn brein.  Eerst goed aankleden. Met die sneeuw de Timberlands van mijn dochter aan. Nog een vest over mijn dunne trui, muts op, sjaal om, de gevoerde handschoenen die ik in Finland kocht aan en ga maar. Krijg de voordeur nog net open, want de wind heeft de sneeuw hoog opgewaaid. En waait nog steeds hard, maar de witheid trekt. Lekkerrrrrr.

Ook al loop ik geen uren hoor. 

Denk even terug hoe normaal die kou was toen ik in Finland was. Elke winter. En die winter duurt lang.

In dit bericht een paar steden/landen genoemd waar ik geweest ben. Ooit. Alsof ik interessant ben. Name dropping. Hahaha....kijk ik in mijn Ommetjes app hoe groot mijn wereld nu is, dan is die toch wel heul klein. 

Ondertussen maakte ik ook nog een pittige gooi maar erin wat er in de koelkast ligt aan groenten en zo voorts van een groot stuk schapenvlees met bot, nog een kadootje van het slachtfeest en voor de geboorte van mijn nieuwe kleindochter is er ook wat voor mij in de vriezer gelegd, maar dat moet ik nog steeds ophalen. Die soep ging in de allergrootste pan, dus kan de hele straat wel soep serveren. Vries in ieder geval wel wat in om weg te geven aan wat mensen. 

Keek naar Miss Marple, Okkupert en maakte mijn bed lekker fris en schoon op. Deed een was. Hing die op. Dus eigenlijk best wel wat dingen gedaan. Voor mijn doen dan. En voor een zondag. 

Hoorde dat de school van mijn kleindochter dichtblijft vanwege de sneeuw. Haar moeder moest zondag gewoon werken. Ook al reed er geen OV. Gelukkig wilde iemand haar brengen en halen. 

Ik rol mijn bed uit en ben direct op mijn werkplek. Hoe luxe!

Hoe komen jullie op je werk? Of naar afspraken waar je echt moet zijn vandaag?