dinsdag 8 juni 2021

Deur

Zou de printer en mijn werklaptop wel eventjes nog in de ochtend op mijn nieuwe wifi-netwerk zetten. Toch wat vroeger alles aangezet, omdat ik uit ervaring weet dat 'eventjes' een ruim begrip is. Laptop ging snel en probleemloos. Yes!

Printer moest ik toch wat extra toeren voor uithalen. Met een ouderwetse kabel aan mijn eigen prive-laptop koppelen, netwerk connectie laten maken en weer opnieuw starten en zo de printer het nieuwe netwerk(je) laten vinden. En geef het de tijd. 

En dat ging nog goed ook. Uiteindelijk. Gewoon met het boekje in de hand. Sneller dan online hulp. Want die chatbot kent alleen maar antwoorden op 'normale' vragen.

Goed. Verder met wat de dag bracht aan werkzaamheden. Oh hahahah....weeer een nieuw project gestart. 

En mijn werkmobiel nog steeds buiten gebruik. Mijn manager is iemand die snel knopen kan doorhakken, maar niet altijd naar de details kijkt. En wat er voorgesteld werd, dat was technisch onmogelijk. Had ik gevonden op de site van de provider. Had ik ook al gezegd, dat mijn apparaatski het niet meer deed, want kennelijk moet de andere card eerst geactiveerd worden, maar enfin. Na 3 dagen klooien, werd er wat anders besloten. Ook weer een snelle knoop schat ik in.

Goed hoor. 

Mijn online telefoonservice hield er ook mee op. Goh...alles staat goed ingesteld. Klopt, net deed hij het nog...Niets veranderd aan de configuratie. Of hoe ik ermee werk.

Dan is thuiswerken even afzien. Gelukkig had ik mijn eigen mobiel nog.

En bergen printwerk. Ik vlieg door mijn papier. Oh...kan je van kantoor meenemen. He...lekker sjouwen in de bus en de trein (Dit zeggen vooral mensen tegen me die met de auto naar kantoor gaan). Haal mijn papier wel om de hoek en declareer het dan wel. Makkelijker (voor mij).

Uberhaupt weinig tijd om privé naar zaken te kijken online. En bedacht ook dat ik mensen een sms-reminder wilde sturen. Handig; want vaak zijn de papieren voor een uitnodiging alweer zoekgeraakt of vergeten ergens te noteren, dus toch nog maar even doorgebuffeld. Dan zitten morgen de collega's niet voor niets present. 

Wat een voordeel is met thuiswerken is dat je wel een mooie lunchruimte hebt. Terras onder parasol (had ik in alle vroegte toch maar neergezet en uitgeklapt. Dat was een heerlijk kopje koffie en blij met alle zaken in de tuin die groeien waar je bij staat. Zo mooi groen buiten!

Hoor de IJscoman buiten terwijl ik dit schrijf. Elke avond komt er wel eentje langs. Ik koop niks hoor. Daar voel ik me te bekeken voor. Zie je wel; staat dat dikke mens ijs te kopen! Zo komt het dus. Eigen schuld. 

Dus nog nooit gedaan, zolang ik hier woon. Uberhaupt in het openbaar iets eten; vrijwel niet. (Stiekem wel hoor..anders zag ik er niet zo royaal uit). Wie wat wat er speelt achter de voordeur?









maandag 7 juni 2021

Kikker doorgeslikt

Hoppa; uit bed en direct maar als eerste als je beneden bent mijn kikker van de dag doorslikken. Monteer het nieuwe modem en zorg ervoor dat je weer een stabiel wifi-netwerk hebt. Op al je apparaten. 

Op de doos stond dat het een kwartiertje werk zou zijn. Zou het?

Iets langer, maar het viel me niet tegen. Kreeg de coaxkabel niet los, want met moer. Dus een tang moeten pakken. En natuurlijk eerst alles van de plek halen, waar het oude modem staat. Die hangt niet keurig aan een haakje, maar ergens op een kastje gefrot. En daarachter alle kabels, zo te zien van de hele straat. Ik haaaaaaat kabels. 

Het makkelijkst was om te controleren of alles het deed op mijn telefoon. Nieuw wachtwoord ingevuld toen ik het nieuwe modem had gevonden bij de beschikbare netwerken en aansluiting! Dus ik wist dat het werkt, alles kabels goed aangesloten. En ook correct van het oude modem gedemonteerd. 

Daarna mijn laptop. Ook die werkt (anders konden jullie dit niet lezen uiteraard). Nu ook de printer nog en mijn werklaptop en ergens ligt ook nog een tablet. Die komen straks. Alles werkt en dat is prettig.

Klaar!

Alles weer opruimen, huiskamer weer netjes en door met de dag. Als eerste heb ik de was aangezet. Lekker weer buiten, dus wapperen maar. En het maakt me ook nog eens gelukkig, dus als ik door zoiets simpels me beter voel. Heerlijk! En zo makkelijk te realiseren ook. Wat een luxe.

Makkelijker dan het waterboarden van de ex-schoonzoon.

Gisteren als eerste naar een tuincentrum gereden. Zo leuk, ook omdat ik nu wist wat ik wilde aanschaffen en dus alle andere zooi links kon laten liggen en linea recta na mijn planten te hebben gevonden door naar de kassa. Heerlijk! Kreeg alleen de achterklep niet meer open, die ging eerst nog wel open en nu niet. Nou ja..alles maar op de achterbank gedropt. Ook goed. 
Reed ook nog richting Ikea (gewoontedier, maar bij de afslag voor de parkeerplaats keerde ik toch maar om. Auto is te klein om mee te nemen wat ik zou willen (tuinstoel). Geen zin eigenlijk om me in de drukte te begeven en buiten de tuinstoel niks nodig, dus ga lekker naar huis of ergens heen waar je echt plezier aan beleefd. 

Dus nog een ander tuincentrum bezocht. Ga ik vandaag een Hanging Basket fabriceren. En toen was het wel een beetje op de energie. Oh ja...daarvoor ook nog gekeken of ik hier in mijn 'durp' de ingang kon vinden tot de parkeerplek, precies achter de Supermarkt waar ik met de fiets makkelijk kan komen. Maar dat ligt op een soort eiland en alle wegen erheen zijn vrijwel fietspaden. Dus kwam ik weer terug bij af. Geen zin om via de normale route bij een andere parkeerplek te komen en dus maar 'gewoon' hier om de hoek wat kleine boodschappen gehaald. Lekker mutserig he.
 
En moest ik de auto nog terugbrengen naar de garage en daarna weer met de trein en bus huiswaarts. Of alleen met de bus. Zat ik nog te pielen met de elektrische bediening. Dacht dat hij het 'niet deed'. Je hoort geen motor brullen namelijk. Want elektrisch.

Rem goed diep intrappen.
Koppeling op P zetten bij starten.
Nu moet hij het gewoon doen. 
En die lichten zie je nu niet 'oplichten' omdat het overdag is Mam.

Videobellen gedaan en mijn dochter zag dat er in het dashboard Ready stond. Dus haal je voet van de rem dan voel je de auto bewegen. 

Voelde mij 'een beetje dom' met mega Brainfog, maar weet het aan mijn drukke schema (en het zo graag 100.000 dingen willen doen en het wennen van mijn nieuwe werk en werkzaamheden en ja, ook mijn zorgen over mijn dochter en kleindochters) en ja hoor...het karretje bewoog. Ik hoefde niet weggesleept te worden. (Al ooit een paar keer meegemaakt. Sta je daar naast de snelweg, wachten op zo'n grote gele sleper. Wel prachtig uitzicht op de weg lekker hoog in de cabine zittend).

Maar nu eerst koffie! Buiten op mijn terras. Heerlijk. Dat het weer kan. Toch maar wel de parasol uit het schuurtje gehaald. Want redelijk felle zon. 

Lekker de tuin in. 

Straks F1 bekijken. Bekeken en wat een pech voor Verstappen. Klapband terwijl hij al lang op positie 1 reed en de overwinning nabij bleek. Uitgevallen. Maar op het laatst nam regerend kampioen Hamilton de verkeerde afslag (zeg maar) en bleef de schade beperkt. Joehei! 

En de hele dag even niets MOETEN.  Nou ja, wel wat kleine zaken, maar met een licht hart gedaan.


Afbeelding van Bianca Mentil via Pixabay 




Volgens mij heet dat weekend. En vooral even andere dingen aan mijn hoofd. In mijn hoofd. 

En dan vandaag weer een normale werkweek. Nou ja...normaal. Een werkweek. 








zaterdag 5 juni 2021

Scheiden is zwaar k.t voor kinderen.

Vrijdag na mijn werk naar de stad van mijn dochter gereisd, dus opletten dat ik ruim op tijd begon om mijn uren voor die dag te halen en ook om al mijn werk op tijd af te krijgen en of ik op tijd de bus nam, op tijd de trein, kinderen bij de andere Oma opgehaald en met de kleindochters naar het huis van dochter om samen te eten en te kijken of ik ze nu wel op tijd in bed kon krijgen of in ieder geval niet zo 'wild', dat hun moeder nog uren bezig was. 

Wist het gelukkig nu ruim van te voren dat ik oppasdienst had, dus kon mijn werk daar mooi omheen plooien (hoera voor thuiswerken en in het nieuwe normaal wordt het veel veel veel meer haasten en vliegen, denk ik.). 

Moest voor de route naar het busstation (kwartiertje lopen voor mij ipv de 12 die de routeplanner aangeeft) eerst nog langs een brievenbus om de uitgaande post voor mijn werk te posten en dan ook nog op tijd he, want om 17.00 uur worden die bussen geleegd. Viel mij op dat waar er voorheen op elke hoek van de wijk wel een brievenbus stond, ik er nu nog maar eentje wist. Op de route dan, anders moest ik vreselijk omlopen. 

Stom.

Wat was het trouwens drukkend warm!! Tijdens de werkdag zat ik binnen, dus dat had ik niet echt meegekregen. Zag er dus weer charmant met zweetsnor uit. Gelukkig moest ik in het OV nog een mondkapje op, dus onzichtbaar die snor. 

Toen ik bij andere Oma was gearriveerd, begon oudste kleindochter enorm te huilen toen ze me zag. Ze wilde niet mee, ze wilde hier blijven, ze wilde naar Papa, niet naar Mama of hier blijven slapen. Niet mee!! Neeeeeee...

Wat ik fijn vond te horen is dat zus van mijn ex-schoonzoon er ook was( en nog een lief klein nichtje, die enorm gegroeid was want de laatste keer dat ik haar zag was ze 3,) en me vertelde dat zij hem het liefste een kopje kleiner wilde maken voor zijn besluit om een bom onder zijn huwelijk te plaatsen en er tijdens de zwangerschap van hun tweede kind al een einde aan te maken. 

Zijn ouders enorm boos op hem waren en nog steeds zijn. Ook omdat hij niet kan uitleggen waarom. En het pas vertelde toen hij al hoog en droog in zijn nieuwe appartement woonde. In een andere stad. Met niemand erover wilde praten, geen relatietherapie, geen gesprekken met familie of iemand van de moskee. Hoppaaaaaa....een Andre Hazes jr doen. (Ik denk dus dat er gewoon een ander in zijn leven is en hij dat in die andere stad mooi geheim kan houden, maar ja...ik ben natuurlijk de schoonloeder).

Dat iedereen het liefste zou willen dat ze weer bij elkaar komen (maar ik weet dat mijn dochter dat al niet meer wil en kan en bedacht dat het geen zin heeft om dat daar uit de doeken te doen en dat is ook niet aan mij) en dan vooral voor de oudste kleindochter. Het is verwarrend om dan weer hier, dan weer daar te zijn, bij Oma en dat de ene ouder strenger is en de andere alles goed vindt. Nou ja, de klassieker natuurlijk. 

En dan stond nu ook nog die witte Oma op de stoep. Moest ze daar weer mee. Weer iemand anders! Bleef rustig en kalm en haar meegekregen met de belofte dat we onderweg echt eerst even langs een speeltuintje gingen. Want ze wilde met haar  nichtje spelen in een speeltuin. Niet mee!  

Echt oma? Ja hoor. (Geleerd dat je altijd moet doen wat je zegt, niets zo frustrerend dan toch weer ander gedrag tonen. Wees betrouwbaar).


Afbeelding van S. Hermann & F. Richter via Pixabay 



Gelukkig wist ik op de route naar het huis van moeder er eentje te vinden. Lekker gespeeld en de tranen hielden buiten al op. Het is een manier om haar frustratie te uiten. Dat snap ik. Dat doet me echt diep verdriet, zo'n lief onschuldig kind die de dupe is van een vader die de handdoek in de ring gooit. Daar kan ik wel van janken en stampvoeten en zou hem het liefste willen waterboarden!! Langdurig!!! En dan nog een paar dagen. Het verandert niets aan de situatie, maar dat lucht mij lekker op. En hoop dat hij dan ook pijn voelt. (Wat een rotmens ben ik).

Nog een mini-speeltuintje aangedaan, tegenover haar appartement en toen naar huis. Was ze even lekker uitgeraasd. Bewegen is altijd goed. Wat hou ik toch van haar!! En ja, hele schema van op tijd (hahah...Nederlands) eten en op tijd naar bed in de war natuurlijk. 

Was ontroerd toen ze even ging hinkelen op een met krijt uitgeschreven parcours met cijfers en die cijfers gewoon oplas. Kind van 4,5! Er zit zoveel in dat koppie. 

Jongste kleindochter thuisgekomen uit de wagen getild en tsja...op de grond op een kleed gelegd, maar ik draaide me om en weg was ze, want die kan nu dus echt kruipen en later hoorde ik dat ze zich ook al kan optrekken! Ogen in je achterhoofd hebben, want ze stopt dus ook van alles in haar mond en neeee..niet een legoblokje, niet een sok, niet een weet ik veel wat. Wat mis ik die goede oude box. Naar de wc gaan? Hoe doe je dat in Godsnaam? (Duh...dan leg je haar maar even in haar bedje muts van een Oma!).

Eerst maar een verschoning en een fles voor de jongste. Dat ging beter dan de vorige keer. Heb nu door hoe ik dit het beste kan aanpakken, al hou ik van een vaste plek voor alles, maar dochter is daarmee allemaal wat relaxter en doet dat dagelijks, dus ik pas me aan en het gaat prima. Nou ja..prima. Had de luier verkeerd om aangedaan dus. Errug toch! Gelukkig geen jongetje, dus de schade viel mee. 

Eten opgewarmd (mijn dochter had al gekookt voor ons) en kleindochter eet vrijwel niks (maar dat snap ik ook weer; die krijgt bij andere Oma de hele dag door van alles en dan geen schalen brocolli schat ik zo in), maar ik laat het; ik hoef haar niet op te voeden. Zindelijkheid is ook nog een probleem. Ook weer te begrijpen. 

Vooral niet hysterisch over doen. Prijzen als het goed gaat. Geef haar vooral een gevoel van veiligheid en liefde.

Voorgelezen uit Pip en Woezel. Andere boekjes kon ze niet vinden. Ik wilde uit Coco voorlezen, maar onvindbaar. Nou ja...Poep en Woezel dus. Wat zeg je nou Oma?

Ze werd rustiger, ontspannen en speelde lief met haar zusje (smelt) tot ze bovenop de kast haar klei zag staan en ze daar NU mee wilde spelen. Nee, dat gaan we nu niet meer doen. Mama komt zo thuis en we gaan zo lekker slapen. 

Janken.

Frustratie-janken he.

Toen hoorde ze haar moeder thuiskomen en was alles weer even vergeten. Van die klei. Haar moeder sprak af dat ze daar morgenochtend mee kon spelen en we nu naar bed gingen. Oma zou nog een verhaaltje voorlezen en dan ging mijn lieve kleindochter lekker slapen. Lekker pyjama aandoen en naar bed.

Ze wilde in het bed bij mama slapen (oh...zo herkenbaar!!) en dat vond dochter goed. Als ze maar lekker kon en ging slapen. (Droeg ze haar daarna wel naar haar eigen bedje) Poep en Woezel voorgelezen, maar bij bladzijde 3 viel ze al in slaap. Jongste kleindochter doezelde ook lekker weg, dus die werd in haar eigen bedje gelegd. Dochter nog in haar werkkleding en ook moe na een lange dag werken. 

Het grut was rustig. 

Ik kreeg de autosleutel van een gehuurde auto van mijn dochter. Ze vertelde dat ze de volgende dag gezellig naar een vriendin zou gaan, dus ik vroeg of ze zelf die auto niet nodig had. Nee, hoor, ze pakte het OV wel en dat ging prima. Neem jij mijn auto nou maar Mam.

Reed eigenlijk zonder er bij na te denken richting huis, parkeerde het autootje (wederom automaat en elektrisch) zonder moeite in een keer achteruit op de parkeerplek recht en gratis voor mijn deur en merkte thuis pas hoe moe ik van de hele dag was. 

Nieuw werk, nieuwe functie, nieuwe werkprocessen en mensen die zaten te wachten op mijn input, inwerken nieuwe medewerkers voor oude functie, apparaten die waren uitgevallen, werktelefoon die al 2 dagen uit de lucht is, nieuwe software installeren op mijn werkcomputer, horen dat er ergens op kantoor was opgeruimd en al mijn spullen ook en niemand wist waar ze waren gebleven. 

Dat de nieuwe medewerker ze niet kon vinden. Pas ergens in de middag de spullen gevonden. Modem die iedere keer uitviel thuis (oh ja, vervanging is binnen, dus dit weekend ook nog even even vervangen - zo geen zin an, maar het MOET). Roosters bijhouden, klanten wijzigingen doorgeven, veel email beantwoorden, printen, rooster sturen. Was vrijdagmiddag toe aan rust en toen moest ik nog even actief bezig zijn. Tot ver in de avond.

Dus ook maar naar bed thuisgekomen en morgen bedenken wat ik met die auto kon doen. Er moet niks...ga nou eens gewoon genieten!! En vooral even uit je routine breken!

Want er zat nog wat reserve in de elektrische tank, dus bijvullen hoefde niet, maar ook weer niet zo royaal dat ik er naar Zuid-Limburg mee kon rijden. Qua weer ook geen optie. 

Naar een tuincentrum gaan. Dat wil ik graag. Ondertussen even wachten tot de wasmachine klaar is, want moet voor volgende week wel weer genoeg schone kleding hebben. 

Shoppen? Nee, dank je de koekoek. 

Boodschappen halen; ook niet zo noodzakelijk dat ik dat op prime-time doe. Dus ga wel later op de dag, ergens dat doen. 

Was ophangen en dan zo direct wegwezen met het autootje. Ikea op een zaterdag is ook geen goed plan. Te druk. Zo geen zin an. In die drukte, wel in even rondkijken. Misschien ook op het eind van de dag doen. 

Zalig wel, die vrijheid die zo'n auto geeft voor een dagje. 















vrijdag 4 juni 2021

Kent u deze realiteit

Wat kiezen we; de kachel hoger of toch maar weer onder een dekentje op de bank en een dikke trui aan. Want God weet hoe we er financieel over een paar maanden voorstaan en of we dan wel die energie-rekeningen kunnen betalen. Energie-schuw heet dat. Leerde ik in het programma van Jeroen Pauw.

Wat kiezen we: Pannenkoeken eten en daar een feestje van maken, omdat we eigenlijk geen geld voor boodschappen hebben of toch rood staan en boodschappen doen.

Wat kiezen we; Dure potten met vitamines die volgens mensen echt echt echt echt nodig zijn want zo enorm goed voor je weerstand en natuurlijk niet kopen bij een Kruidvat of zo maar bij het dure kruidenvrouwtje of toch maar eerst de rekening van de Waterschapsbelasting betalen.

Er is geen optie meer voor en/en. En zelfs en/of is geen mogelijkheid meer. Heeft u niet op tijd de bijlagen bij uw aanvraag voor een uitkering geupload. Sorry....dan mag u de uitkering gewoon weer vanaf nul af aan opnieuw aanvragen.

U gaat niet door naar start met een bonus. U gaat terug naar start met niks. Ook geen terugwerkende kracht. Terugwerkende kracht werkt alleen vanuit de Gemeente naar de burger. Andersom nooit.
Leen nog maar een keer bij vrienden. Ik sluit om 16.30 mijn computer af en heb al mijn taken weer netjes afgevinkt voor vandaag. En weet ook, als ambtenaar, dat ik hier zeker nog tot mijn pensioen kan werken. Vakantiegeld, koffiecompensatiegeld voor thuis...heerlijk!

Die onvriendelijke medewerker bij Maatschappelijk werk knalt even in je gezicht dat je maar lekker bij de bibliotheek moet gaan printen. Dat die bibliotheek vanwege corona al maanden dicht was, dus je kan dan nergens meer printen of op een computer, dat hoofdstuk heeft hij kennelijk niet geleerd op de opleiding voor Sjakies. En Empathie ook niet. Hij print zijn privézaken trouwens altijd op de zaak. Dikke pakketten, honderden pagina's. Makkelijk hoor. Ik verbaas me daar echt over. 

Woon je 10 km verderop en val je onder een andere gemeente, dan gelden er opeens andere regels wat betreft bijverdienen met een uitkering. Dat kan. En dat mag ook nog eens. Nogal onrechtvaardig. Maar wel wettelijk mogelijk. In hetzelfde land.

Huisdieren? Je hebt niet eens geld om je eigen ziektekosten te kunnen betalen. Dus ben je ook nog een zorg-mijder. Als je leest dat mensen honderden euro's besteden voor of aan een konijn, dan komt dat nogal aan. Dat konijn wordt beter verzorgd dan jij.

Gutguttegut, wat erg toch dat we niet eens meer naar een terrasje mochten. Onze vrijheid wordt zoooooo ingeperkt. 
Heb je een laag inkomen dan maak je niet druk om bovenstaande. Want je kon toch al nooit meer naar een terrasje. Maar dat begrijpen de mensen niet die niet snappen hoe verdomd vervelend het is als je ergens onderaan de financiele ladder ligt. Wegens gebrek aan empathie willen ze dat ook niet hoeven te begrijpen. 

Sukkels zijn dat, allemaal te lui om te werken, want als je wil, dan is er altijd werk. 

Hoorde toevallig vandaag dat een schrijfster met een journalist van een bekende krant het over 'mijn case' heeft gehad. Mij als voorbeeld noemde. Goh..

Van Dor Hout naar Inspirator. Zonder de luxe van een grote buffer, overwaarde, familie die geeft met de warme hand of een partner met een (riant) inkomen. 


Afbeelding van John Hain via Pixabay 






















donderdag 3 juni 2021

Stotteren

Mijn wifi stottert. Soms wel, soms niet en natuurlijk als je net - als thuiswerkende - in een belangrijk programma zit te werken, dan wordt je eruit gegooid. Opnieuw inloggen. Heul fijn. Not. Ook nog even lekker naar een podcast luisteren als ik in slaap val is niet fijn, want telkens ligt het netwerk eruit. 

Dus de internetboer gebeld. Leuke medewerker aan de telefoon, die natuurlijk volgens protocol mij niet direct een nieuw modem mag sturen (want het beestje is al tien jaar oud dus ik vind dat het wel mag), maar eerst met de kabel moet rommelen. Die wordt opgestuurd en dan mag ik kijken of dat verbetering geeft. "Want meestal ligt het aan de kabel" (Pagina 2 van het script want ja, pagina 1 ik zie dat u al een aantal keren opnieuw heeft opgestart (aka  haal de stekker er eens uit en (we gaan naar links..doe de stekker er weer in).

Grappig. Modem is al drie keer 'zakelijk' afgeschreven, maar toch eerst zo'n goedkoop coaxkabeltje sturen. Enfin...het was veel te mooi weer om me op te gaan winden. Snap dat die jongen ook maar gewoon zijn afvinklijstje moet afwerken. 

En of ik nog mensen wist die ook lid van de club wilden worden, dan kreeg ik korting. Hahah...klink ik als iemand die aan dat soort acties meedoet? Maar stuur maar door, dan heb jij ook weer je best gedaan. Weet hoe het werkt op het callcenter. We moesten samen even flink lachen daarom.

Wel zeer apart, dat na dit gesprek, wifi stabieler leek. (Even afkloppen). De hele dag al....




Prachtig weer. Was hangt lekker buiten en is al bijna droog als ik het laatste sloop heb opgehangen. Aan het eind van de dag mijn bed lekker fris en schoon opmaken. En omdat gisteren Marilyn Monroe 95 zou zijn geworden doe ik gezellig mijn MM dekbedhoes op mijn bed. 

Doet mij trouwens even terugdenken naar mijn tienertijd. Toen kocht ik bij de V&D op de hippe afdeling van de dameskleding een T-shirt, geheel bedrukt met afbeeldingen van haar, maar dan in stripvorm. Helaas heb ik dat shirt niet meer, zou het ook niet passen, maar was zo blij DAT ik toen zo'n te gek shirt vond en ook nog aankon. Want er was me maar al te goed ingepeperd dat het niks met me zou worden, want te dik. Dus lelijk. Dus leuke kleding die zou ik pas krijgen als ik slank was. Altijd op dieet. Nooit goed genoeg.

Buren maaien hun grasveld van 3 x 4 met een elektrische maaier. Heerlijk geluid. Overtreft bijna de hogedrukspuit. Even timen hoe lang (kort)...10 minuten slechts. Is dat alles? De opwinding niet waard toch?

Administratie weer bijgewerkt. Door mijn werk begrijp ik nog beter hoe belangrijk het is om financieel overzicht te blijven houden. Niet verslappen. En ook niet maar raak uitgeven omdat het nu wat makkelijker kan. 

De rest van de dag veel in de tuin bezig geweest. Met werkjes van niks, maar even niet achter een beeldscherm. Niks hoeven/moeten/verplicht uitvoeren. Wat plantjes die ik had gezaaid in grotere potten gezet. Geen zin om naar 'het dorp' te gaan. Merk dat mijn nieuwe werk veel energie kost, want alles is nieuw en daarnaast nog oude zaken van mijn vorige functie afronden, nieuwe mensen inwerken, zaken en taken duidelijk maken en zo efficient mogelijk werken. En op tijd stoppen. Of pauzes houden. 

Zat nog even uit te vogelen hoe ik toch iets correct uit de printer kreeg. De hulplijnen die bleven stil, dus maar zelf gepield (ja, na werktijd) en By George...She's got it. Trouwens, nu bestellen, morgen in huis, was echt ver na kantoortijd, dus ik KON niet eens dingen printen en op tijd in de brievenbus stoppen. Ik snap dat ik na een paar dagen nog nul routine heb opgebouwd en dat als we straks allemaal weer op kantoor 'mogen/moeten' komen ook dat weer alles veranderen zal. Sowieso weer reistijd. Bah! 
Op tijd weer alles doen, rekening houden met wat ik aandoe (heb ik wel genoeg daarvoor dan?) hoe ik eruit zie, hoe kom ik over. 
Met de huidige verhalen over alles weer normaal rond september, zit het 'oude' normaal er dus ook weer aan te komen. Een normaal wat ik niet ken, want nooit 'normaal' meegemaakt in deze functie. Of dit bedrijf. 

En oh ja....vanochtend als eerste mijn 4 wintertruien (veel he..) naar het rek op de zolder gebracht. Die wil ik voorlopig niet meer aan hoeven. Eigenlijk nooit meer, maar die gedachte laat ik maar even voorbij trekken. Was klaar met de truien. Wil op blote voeten in mijn slippers buiten kunnen zijn. Genieten van alles wat groeit en bloeit. En af en toe kakt.












woensdag 2 juni 2021

Als ik kon toveren

 
I vote for funny, easy, and breezy, Cellie. For smiles, giggles, and winks. Serendipities, happenchance, and surprises. Friends, strangers, and admirers. Pink, purple, and green. And blue jeans.

This morning.

Or tomorrow morning, if you read this late.

But that's just me. 

It's already started,
  The Universe




dinsdag 1 juni 2021

Aangewaaid.

Ken je dat? Dat je thuis erachter komt dat je brieven voor je werk in kleur moet afdrukken, want anders onleesbaar (in zwart lukt niet en ook niet in 50 shades of grey). Dat de prints die je maakt een header en footer hebben die niet goed zijn (lijkt meer printscreen dan print document) en niemand weet hoe je dat moet oplossen.  

Alle inktvoorraad van die soort zijn al wekenlang in mijn winkelcentrum 'op'. Dus moet ik altijd op de gok ergens heen fietsen. Na werktijd he...

Dus bestelde ik online maar een setje. Morgen in huis. Hoe laat weet ik niet, maar daar ga ik me dus echt helemaal niet over opwinden. Als het bedrijf weet dat ik thuis moet werken, dan mogen ze wel wat meer hun best doen om dit mogelijk te maken. 

Kan geen ijzer met handen breken en ze mogen blij zijn dat ik uberhaupt een printer thuis heb. Zelf betaald (oh nee...dat klopt niet. Kadootje ooit van mijn dochter).

En ik declareer de inkt uiteraard. 

Was een nogal drukke dag. Veel regelzaken, nakijkzaken en doe dingen. En allemaal nieuw, want pas mijn tweede dag in deze nieuwe functie. Maar zo blij dat het mooi weer is. Kon ik mijn kopje koffie in de ochtend (ook al later dan 'normaal') in de tuin drinken. En NERGENS kattenkak! Hoera. 

Lunch schoot er bijna bij in, maar toch maar wel even op een terrasje gezeten. In mijn tuin dan. 

Na einde werktijd (nog te laat eigenlijk), al mijn werkspullen opgeruimd. Wil niet in de avond in de verleiding komen om nog even snel 'iets' te doen. Kreeg van iemand uit mijn team namelijk op zondag (maar die las ik uiteraard pas op maandagochtend) een email. 

Met mijn lage inkomen, moet IK daar zeker geen gewoonte van gaan maken. Knoop dat goed in je oren!

Zo...net nog even een alsmaar groter wordende lelijke prikstruik gekortwiekt. Beter, want dit is enorm groeizaam weer. Zo'n aangewaaide prikstruik. Wat denkt hij wel!


Afbeelding van FeatheredHatStudios via Pixabay