Rare dag

Na mijn werk, nu maar eens op tijd gestopt, snel de fiets gepakt en naar het grote winkelhart gefietst. Want ik wilde perse dat andere gordijnband hebben en in die HEMA hebben ze een grotere voorraad en uitgebreider. Haha...maar 2 hingen er nog. Ook maar grotere haken meegenomen, want die we bij de IKEA kochten zijn te slap en klein heb ik het idee. Alles kan weer ingeleverd worden; doen ze bij IKEA nooit moeilijk over.

Geknipt, berekend en gespeld, maar toen was ik toch een beetje moe, want heb een verkoudheid van mijn jongste kleindochter (8 maanden) opgepakt. Dus extra vitamine C en een theetje gemaakt van gember. En uiteraard een mondkapje op in de winkel en goed mijn handen wassen. En afstand houden.

Las vanmiddag dat Peter R. de Vries het niet overleefd heeft, de moord-aanslag. Dat kwam wel even binnen. Niet dat het onverwachts was, maar de hoop dat hij zo'n daad toch zou overleven en dan na een half jaartje met die nasale stem zou zeggen dat 'ze hem niet klein kunnen krijgen' en nog veel meer mensen kon helpen in onmogelijke zaken. 

Wens de familie en naasten sterkte. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen. 

Naaien

Gordijnen met mijn dochter gekocht, na eerst van West naar Oost en dan naar Zuid-Oost gereden en spullen om de gordijnen op te hangen. Gelukkig had ze de maten opgenomen en vond gordijnen die ze mooi vond, maar de bovenkant niet, maar kan ik makkelijk voor haar aanpassen.  

Dus vanavond de bovenkanten eraf geknipt en dan gewoon 'normaal' gordijnband eraan maken. En de onderkant op maat maken. Voor een aantal slaapkamers. Gordijnband gekocht in andere winkel, maar toch het verkeerde meegenomen, (zet die LEESbril dan toch ook op!) dus ik moet morgen even op mijn fietsje die omruilen. Na werktijd. Want had nog een stuk wat wel goed is, dus weet dat dit band het niet is. Kan in ieder geval al aan de slag ermee. 

Er wordt hard gewerkt. Er viel iemand af die zou komen helpen, want Corona. Nog steeds aktueel hoor. 

Ondertussen in het oude huis opgeruimd, spullen weggegooid die kapot waren en niet te repareren. Dochters waren bij ex en de BSO. Die moesten ook weer opgehaald worden, ex had zijn auto uitgeleend aan haar.

Druk en intens en dit weekend pas ik weer op de kinderen, want dan kunnen ze lekker doorwerken. Keuken wordt ook mooi. Een klusjesman die ze vond, kon toch niet het werk doen op de tijd die zij wilde, maar een oom van haar ex bood aan om dit te maken. Ombouw om een afwasmachine (hoeft er geen kastje opgeofferd worden en een stukje extra aan het aanrecht maken en daarin een inductieplaat inbouwen. Hij vond hetzelfde materiaal als bij de renovatie is gebruikt. 

Afbeelding van PublicDomainPictures via Pixabay 

Lach eens naar het vogeltje!

 

You just never know, Cellie, who in the crowd, standing beside you in line or passing you in the street, might be raised in spirit, or even lifted from despair, by the kindness in your glance or the comfort of your smile.  But they may never forget.  Supersize me,   The Universe Afbeelding van Kranich17 via Pixabay

Omhoog en omlaag

"Oma, de Barbie moet een groot bed."

Ik weet dat dit ook boven op zolder ligt, in een grote plastic doos tussen alle barbiespullen van haar moeder, toen zij een meisje was. Dus ga maar even boven kijken dan. Zo fijn dat ze al zelf de twee trappen naar boven kan en durft op te lopen. En terugkomt met een bed(je). Roze uiteraard, dat was zo in de jaren 80/90. Alles van Barbie was roze. 

Lekker rolbevestigend.

Maar kan niet bommen. 

Ze bouwt een huis van lego, maar dan vlak, geen dak maar ruimtes zoals een plattegrond.

Naar de supermarkt voor fruit en een broodje voor haar. Zie de viskar buiten staan en het is al maanden terug dat ik verse kibbeling kocht. Ja, hoor, lekker Oma. 2 hapjes en 1 belandt buiten al op de grond want loeiheet. Dus toch maar wachten tot we thuis zijn lieve schat. Thuis een paar gegeten en dat was het dan. Jongste eet nog geen vis. Wel fruithapje, ook lekker.

Spelen als we thuis zijn, het leukste spel voor mijn oudste kleindochter is telkens naar de zolder gaan en daar 1 dingetje (potloodje of zo) ophalen of brengen, maar ik denk het genot van lekker door het huis lopen en vooral op trappen, die ze thuis niet heeft, dat geeft lol.  En dat ze dat zelf mag en kan.

Eten gekookt en ook voor mijn dochter, maar ze was er zo laat dat ik het in een bakje heb meegegeven.

En zondag waren ze er weer. Oudste kleindochter wilde liever bij mij haar ontbijt eten. Gelukkig had ik een klein potje Nutella in huis (voor haar). Die volkoren boterham at ze gelukkig helemaal op. Wel onder de pasta, ondanks de vork, maar ja...rotspul qua vlekken, dus even de handen en gezicht schoonmaken en spelen maar. 

En alweer 100 x naar boven, naar de zolder, even wat brengen of wat halen. 1 minidingetje. Zo schattig. Het motregent op zondagochtend dus naar buiten kon nu even niet (jajajaja, wel met goede kleding, maar dat hebben we nu even niet, dus spelen we binnen). Jongste kruipt de hele kamer en keuken door, dus vanochtend vroeg nog even snel alles gedweild en gekeken of er geen kleine legoblokjes nog ergens lagen. Of nog kleinere spullen van de oudste. Alles verdwijnt in het mondje van de jongste namelijk.

Op een gegeven moment zei oudste iets tegen me. Ze wilde iets. Eten? Drinken? Wc...Neeheeeheee..Uiteindelijk maar haar moeder gefacetimed en bleek dat ze 'haar' tablet wilde. OMG. De avond ervoor gebruikte ze ook een woord wat ik niet kende. Of het was een fantasiewoord (haar moeder zei later dat het kinderwagen betekende)? Maar ik snapte er niks van.

Ding bleek in de luiertas te zitten, maar batterij helemaal op 0% dus eerst nog een kabeltje zoeken wat erin past. En mijn nieuwe wifi bekend maken aan dit apparaat. 

Ondertussen was het GROOT drama. Oma begreep haar niet (mis de ondertitelingen en ben uit het oh ja...kind van 4,5 weet hoe tablet werkt en gebruikt het ook actief).

Gelukkig was het droog, dus snel naar buiten na even tablet kijken. Liever actief buiten rennen, spelen en dingen ontdekken, dan achter een tablet zitten. Dat kan altijd nog. Vind ik.

Speeltuin 1 aangedaan (3 wipkippen en een draaimolentje) en daarna even snel langs de supermarkt (jammer genoeg waren de kleine wagentjes op voor haar dan, niet voor mij he) en daarna langere omweg naar Speeltuin 2 maar daar zaten pubers denk ik wakker te worden, met chips en Redbull. Dus mijn kleindochter ging niet bij hen chillen, maar speelde wel op andere toestellen. Toen ze weg waren, moest eerst alles droog worden gemaakt. Handdoekje mee is wel zo handig inderdaad, dus hoera voor Oma.

Lekker spelen en heerlijk buiten zijn vooral. Daarna terug naar huis, zusje moest even wat eten en dat werd een fruithapje. Had al wat extra slabbetjes gehaald, want ik heb er zo'n hekel aan dat zo'n kind onder de vlekken zit en dan telkens weer een nieuw setje aan moet. Gewoon een slabbetje, kan in de was en ik hou ervan. Kind niet (hahah). Oh ja...en dan zit het op het broekje of op mijn kleding, want lekker het handje in de mond, naast de lepel en dan zwaaien met je onderbroek..

Afbeelding van Here and now, unfortunately, ends my journey on Pixabay via Pixabay 

Daarna weer buiten stoepkrijten, maar snel naar binnen want er was een 'beestje'. Ja, kind...er zijn er zoveel, maar die vliegt alleen maar langs om even naar je tekening te kijken.

Met vouwblaadjes muizetrapjes gemaakt samen, spelen met de jongste, weer even naar buiten, want die regen bleef maar in de lucht hangen en ik wilde graag dat ze haar energie lekker eruit kon spelen. En gewoon spelen. Niet vermaakt worden door een elektronisch ding.

En daarna Pannenkoeken gemaakt. Daar had ze echt zin in zei ze. Volkoren meel, sojamelk, dus nogal verantwoorde kost. Eentje met moeite. Gaf haar moeder de rest mee naar huis (mijn dochter is geen fan van pannenkoeken, maar misschien mijn kleindochter de volgende dag nog?).

Maar goed, fruit tussendoor en daarna weer wat fruit neergezet, dat knabbelt ze ook lekker weg, onder het knippen van vouwblaadjes in allerlei uhm...vormen. Het hele pak gaat er zowat aan, maar laat maar knippen, lekker crea bezig. 

Ben wel een beetje erg moe aan het eind van 2 dagen achter elkaar oppassen en dan ook de woensdag nog, dus geen dag om even bij te trekken van mijn werk, maar het is voor het goede doel. En als ik de ogen op stokjes zie van mijn dochter, dan mag ik niet klagen. Die moet regelen, kopen, behangen, verven, boren,  de kinderen ondertussen bezighouden, van A naar B rijden en weer terug. En dat allemaal in haar vakantie, dus die is echt moe. Hoop dat ik straks haar nog wat dagen oppassen kan aanbieden, dan kan zij even wat voor zichzelf doen. Met vrienden. 

Mijn zus en haar man zijn ook nog een dagje komen helpen met klussen, zelfs haar ex en haar ex-zwager helpen mee. Dan is het toch wel prettig dat er geen vechtscheiding is, maar dat dit kan. In harmonie. Ook voor de kinderen heel belangrijk. Ik noem hem hier dan wel een geslachtsdeel, maar dat heeft met zijn gedrag omtrent een zwangere vrouw en piepjonge kinderen te maken. Ik deel dit niet zo met mijn dochter, want ik weet dat zij het ook belangrijk vindt dat de relatie tussen de ouders en kinderen normaal blijft.

Mijn weekendkrant ligt ongelezen op tafel, loop 2 weken achter qua lezen in een tijdschrift wat voor een tijdelijk abonnement hier komt - lekker lezen in de zomer, biebboek ook niet uit dus te laat en nieuwe boek van Mizee roept me, maar moet ook wachten. En de tuin...wat zie ik veel wat er nog wat onderhoud nodig heeft!

Wat vraagt dat werk toch veel tijd zeg! Als ik het me kon permitteren dan ging ik nu direct met pensioen. Of de helft minder werken. Helaas kan dat niet. Nog 7 jaar doorwerken. Dan heb ik 47 jaar gewerkt. 

Mijn bed is weer lekker schoon en fris (dat werkje geeft altijd energie, zelfs na een dag werken) en heb nu al zin in om lekker te gaan slapen. Het is buiten donker door alle regen. 

Al met al zulke fijne momenten met mijn kleindochters mogen beleven. Heerlijk!  En nu moet ik bij iedereen nog bijlezen!

Druk

Gisteren een enorm drukke dag op mijn werk. Zet om 08.00 uur mijn systemen aan en begin. 

Er was een spoedgeval wat ik niet had opgemerkt als spoed, maar gelukkig had een meer ervaren collega het gelezen en er wat mee gedaan, in ieder geval versneld. Er zat iemand fysiek op kantoor terwijl er een telefonische afspraak was (al tijdenlang vanwege Covid-19) en die had ik afgezegd want kon niet door gaan. Ging de client maar naar kantoor.

Mensen namen de telefoon niet op, rare gevallen waarvan niemand eigenlijk weet hoe dat aan te pakken. En pas rond 14.45uur had ik tijd om wat te eten. Zat ik gewoon thuis he...dus had alle gemak bij de hand. En toch geen tijd ervoor. Het schijnt dat op kantoor iedereen gewoon achter zijn bureau ondertussen even een bammetje eet, maar niet een half uurtje 'weg' is.

Verder zijn er wat collega's op vakantie dus minder opties om afspraken in te plannen en sommige worden vrijgesteld omdat ze het al te druk hebben en die pakken dan alsnog een case op. Of iemand die belt om informatie direct de volgende stap, terwijl ik net een half uurtje daarvoor afspraken maakte, bevestigde en me haastte om dit op tijd op de post te doen.

Dus gisteren met grote letters opgeschreven dat ik op tijd moest stoppen. Na 8 uur werken bij voorkeur. Dat lukte niet, maar wel redelijk vroeger dan de rest van de week. En dan ook echt alles opruimen, wegzetten en niet meer toch nog even....NEE. Weekend is nodig om op te laden en geheel andere dingen te doen.

Dus ik was wel moe gisteren na de werkdag. Niet echt energie om nog andere dingen te ondernemen.

En zo direct en waarschijnlijk morgen ook komen de kleinkinderen. Zouden er eigenlijk al moeten zijn, maar timing is altijd iets waar ik strikter in ben dan de meesten (dus laat maar los).

Daar heb ik enorm veel zin in, fijn dat mijn kleindochters komen. En dat het droog is, dus we kunnen ook buiten dingen doen. 

Voelde de hele week een beetje zo:

Weet niet of ik tijd heb om voor morgen wat te schrijven. Maar weet wel dat ik dit niet als erg prettig ervaar. Druk zijn (of druk doen).

Huis

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Na intensief zoeken en elke dag reageren, heeft mijn dochter een nieuwe plek om te wonen gevonden. Alle papieren ingeleverd en dan maar weer wachten of zij de woning kreeg. 

In een heel ander gedeelte van haar stad, maar wel waar er ook vriendinnen wonen van haar (belangrijk een netwerk). Het is echt heel snel gegaan voor zoeken naar woonruimte in de Big City. Voor haar beleving niet, maar als ik om me heen de berichten hoor is het dat echt wel. Ook wat ik hoorde op mijn vrijwilligerswerk over zoeken zelfs met urgentie, daar werd ik niet vrolijk van. Jarenlang wachten. Genoeg wanhopige clienten aan mijn balie gehad. Maar fijn voor haar. Minder hoge huur. En een slaapkamer extra. Gewoon praktischer ingedeeld.

Want woont nu in een vrije sector nieuwbouw appartement en dat kan ze van haar salaris alleen niet meer betalen, sinds haar (nu ex) man 3 weken nadat hun tweede kind geboren werd,  zijn eigen woonruimte introk. Waar ik al eerder wat over schreef. 

Dus de noodzaak was heel groot om iets anders te vinden, maar wel geschikt voor een vrouw en twee jonge kinderen. En ook nog in de buurt van haar werk. En waar er scholen zijn en kinderopvang. En graag betaalbaar, dus sociale sector (dat betekent een maximale huur van Euro 740,--). Waar een wachtlijst van hier tot Tokio voor is. Waar je misschien in Tokio nog eerder wat krijgt.

Geen lift, want gebouw is al uit de jaren 60 schat ik in (hahah...even opgezocht; 1965), maar wel helemaal gerenoveerd net, dus nieuwe badkamer en keuken. Alles kaal en leeg, dus eerst schuren, verven en nadenken over wat voor soort gordijnen, vloer (dat bewonder ik van haar; ze vond bij een fabriek ergens in het oosten van het land een mooie aanbieding; gaat de vloer zelf ophalen in een busje). Vertelde over een kennis die ook voor haar een vloer had, maar ruim twee keer haar budget en dus niet gedaan. Keuzes maken.  En mensen vinden die kunnen en willen helpen. 

Waar ze eerst woonde, was alle keuken-apparatuur ingebouwd toen ze erin trokken. Zij waren de eerste bewoners. Dus nu moet ze alsnog alles aanschaffen. Een fornuis wat ze van een vriendin kreeg en hier staat opgeslagen is niet mee te nemen, want er is daar geen gas. 

Ze grapte dat ze nog van haar ex man haar bruidsschat moet krijgen (die 3 kamelen), maar ik denk dat hij net als Rutte daar geen actieve herinnering aan heeft.

De lul.

Van de week een dag opgepast. Ook weer hectisch en druk want mijn oudste kleindochter had ook nog een wendagje op haar nieuwe school. Dus het was heen en weer rijden (woonde ik nu maar om de hoek) en in de middag moest ze met jongste weer ergens heen, dus weer heen en weer. Heb uiteraard aangeboden dat ik naar haar toekwam, maar dit was kennelijk praktischer, want ze moest ook nog dingen hier in de buurt regelen. 

Na zo'n dag oppassen lekker gesloopt, maar wel op een positieve manier. Heerlijk kunnen knuffelen met de jongste, ze speelde met een duplo-auto (dus geen roze popje of zo), fruithapje gevoerd, bijtring in gebruik genomen (zij he...ik niet). Blokje met de wandelwagen lopen (en kind erin) en zo leuk dat mensen uit de buurt vroegen of dat mijn jongste kleinkind nou was. Aaaaah...zo'n fijn gevoel. Naar de speeltuin met de oudste, wel twee keer, lekker lego bouwen en "Oma, ik wil even de trap op". Ja, naar zolder waar het oude Barbie speelgoed staat van haar moeder. 

Had bij het K ruidvat al tijden terug een Barbie met een kleurtje gekocht, dus die kreeg ze als verrassing. En omdat ze zo goed haar best doet. En gewoon omdat Oma's dat mogen!

Eten gekookt dan hoefde mijn dochter niet te haasten, maar dat vond ze toch niet lekker. Nou ja..dan niet. (Haar moeder gaf aan dat ik niet het woord GROENTE moet gebruiken. Gewoon zeggen LEKKER, dan eet ze het wel. Wel genoeg fruit gegeven, bakje viel op de grond. Oeps..heeee .Oma je bent niet boos. Nee joh, pak ik gewoon nieuw. Geen probleem, opruimen klaar. Leven is te kort om me daarover boos te maken. 

Stoepkrijten zijn we niet eens aan toegekomen, maar dat komt nog wel een keer. En de nieuwe vouwblaadjes ook nog niet. Wel moest ik nog een Kerstboom tekenen, midden in de zomer, maar goed.... doen we gewoon. Met ballen!

Mijn accu-schroef/boormachine heb ik opgeladen, kan mijn dochter die gebruiken, ik ga gordijnen voor haar inkorten en omzoomen, er moet geschuurd worden (heul veel!!!) dus ze haalde mijn schuurmachine op en ik gaf haar ook mijn verlengsnoer mee. Heb ook nog een klopboormachine. Trap haalt ze van de week op. Dan huurt ze een busje. En waarschijnlijk dit weekend weer oppassen, maar prima. Verven weet ik niet of ik nou echt de grootste hulp bij ben. 

Ik neig een beetje naar hoe mijn vader dingen deed. Hoppaaaaaaa... en hier een spetter en daar ook (denk ik dan he...is mij aangepraat; dat ik een enorme sloddervos ben, die niks kan).  Al plak ik wel alles af, etc., maar altijd bang dat het niet netjes genoeg voor een ander is. Die moet daar tijden tegen aan zitten kijken. Dus vraag daar maar anderen met meer klus-ervaring mee voor. Dan doe ik liever waar ik me wel prettig bij voel. Ja stom, weet ik; heb hier ook muren nog wel met relief geverfd, muren met behang, kastjes gelakt van alles en dan toch dat aloude: maar eigenlijk is het niks waard wat ik doe.

Muren moeten in de verf, plafonds, kozijnen, deuren. Veel. Had nog wel een mega-emmer muurverf staan, eigenlijk voor mij, gekregen van mijn zoon en zijn ex-vriendin, maar ik doe toch niks ermee, als die emmer er al vier jaar staat. Te sloom, geen zin an en een lange periode gehad, waarin ik nog niet eens zin had in het leven, dus hoezo mijn badkamer opknappen, want niemand ziet het, dus gaf 'm met liefde aan haar door. Mijn badkamer komt nog wel een keer. Zal je zien, dat ik opeens WEL zin krijg. 

Net als een nieuwe vloer in mijn woonkamer en keuken. Schuif ik wel naar volgend jaar of zo door. Heb liever dat zij en haar dochters goed kunnen wonen. Want oh ja; speelde even voor familiebank. Wat heb ik eraan als ik morgen onder de tram loop. Ik weet hoe het voelt als je weinig mensen hebt die er echt voor je zijn, of die zeggen...goh...lijkt me moeilijk, weinig geld...en dan weer door met de dag. Ze betaalt het maar terug als er weer betere tijden komen voor haar. Eerst stabiliteit, nieuwe start ook voor haar en mijn kleinkinderen. Heb nog steeds elke dag genoeg geld om boodschappen te doen hoor en zelfs een keertje naar de Pedicure kan eraf, dus niets te klagen.

Alles wat ik kan doen om het voor haar beter te maken dat doe ik graag. Vooral na zo'n bewogen jaar als vorig jaar en dit jaar ook trouwens. Moet ik nog weer een jaartje het iets rustiger aan doen. Helemaal niet erg. Dat is nou het voordeel van lang een heel laag inkomen te hebben gehad (zonder vooruitzichten). Nu nog steeds relatief laag, maar wel meer vooruitzicht (als je niet zo ver kijkt dan he). 

En die twee dames hier te gast. Zo heerlijk! Ja, bewerkelijk, vooral de kleinste, maar dat gaat ook steeds beter. Niet me zo druk erom maken. Al kocht ik van de week in de Kringloop nog een soort wipstoeltje, dat ging net op de fiets,  maar eigenlijk is ze daar al te sterk en groot voor. Maar had niks om haar even 'in te zetten', dus daar moet ik nog iets op vinden. 

Een bench kan zeker niet he?

Peter R. de Vries

Las dinsdagavond al snel online dat het gerucht ging dat hij was neergeschoten. Later werd dat bevestigd in de diverse nieuwsrubrieken. En kranten. En in het NOS-journaal van 20.00 uur. Nog later was er een ingelaste RTL nieuwsuitzending. 

Kreeg kippenvel en dacht aan de avond van de moord op Pim Fortuyn. Hoorde hem net nog live op de radio op weg naar huis op Radio3 en thuisgekomen was hij doodgeschoten. Nog op het terrein van de studio. Bizar. In Nederland een politicus doodschieten?

Nu moest ik helemaal niets van zijn politieke gedachtewereld hebben, maar moord? 

Theo van Gogh, ook een man die er van hield om mensen te tergen. Maar ook dat rechtvaardigt nooit zijn gewelddadige dood.

Een eigenzinnige man, die Peter R. de Vries. En dat weet hij ook. Maar ook een terriër die zich vastbijt in onmogelijke zaken. En daardoor resultaten boekt. 

Hoop dat als hij dit overleeft hij een goede kwaliteit van leven overhoudt. Want lijkt me dat een schot in je hoofd heel veel invloed heeft op al je lichaamsfuncties. Laat staan van je geest.

Dinsdagavond een kaars voor hem gebrand. Dat zal niks helpen, maar wel het lichter maken.

Dit zegt hij zelf in een interview over zijn werk:

Vorige maand werd De Vries geïnterviewd door Vrij Nederland. Daarin vertelde hij onder meer dat hij niet bang is aangelegd, maar dat ‘de broer van Nabil en zijn vroegere advocaat zijn vermoord, dus je hoeft niet hysterisch te zijn om te denken dat er best iets zou kunnen gebeuren. Dat is part of the job. Een misdaadverslaggever die op echt spannende momenten aan komt zetten met “nu wordt het mij iets té intens” kan beter bij Libelle gaan werken.’