Fijn gewerkt. Op vrijdag zit ik in de middag met een aantal prettige collega's. Die noest doorwerken, maar ook soms even tijd hebben voor een gebbetje of gewoon een kopje extra koffie halen voor elkaar. Nu ook in ons gebouw met Havermelk te krijgen. Op de afdeling waar goede koffie wordt uitgegeven. Luxe paardjes hier hoor.
De ochtend stoorde ik me aan het oeverloze gekwakel van de dames aan de gezamenlijke balie. Dat zal ik wel uitstralen denk ik (ik werk aan een stuk door, het is druk, werk moet af en zo sluit ik me ook af voor hun - stompzinnige opmerkingen over clienten die ze net nog met een heel erg brrrrrrrrrrr...fout klinkend zoetgevooisd...Goedemooooorgen!!! hebben begroet). Ze menen er geen moer van. Loopt de client weg, dan wordt er gemord dat 'ze' alles op een presenteerblaadje willen krijgen. En zo fijn, meid, dit jaar al twee vakanties geboekt!
Geen empathie voor het feit dat de mens aan de andere kant van de balie niks meer heeft en kan. Soms buiten slaapt. En niet omdat hij van camperen houdt.
Dus ik werd iedere keer overgeslagen als er met zo'n traytje met 6 gaten koffie werd gehaald. Ik was eigenlijk te flabbergasted om actief te reageren. Wat wel moet. Dat snap ik ook nog wel. Ben niet helemaal een zacht ei. Of simpel. Gelukkig had ik wel een flesje water. En er zijn ook echt wel empathische collega's daar. Kreeg van de week spontaan een sinaasappel toen ik iemand complimenteerde met zijn gezonde lunch.
Maar in de middag iets prettiger omgeving. Dan is het geen straf om telefoondienst te hebben en dus tot einde werkdag te blijven en daarna weten dat het weekend daar is. En de trein weer overvol en binnen de marge op tijd (te laat dus).
Lange werkdag. Er was nog een vergadering in de middag gepland, waardoor ik niet kon thuiswerken (dat zou door de reistijd niet meer de moeite waard zijn). Had er wel rekening meegenomen, dus nu wel een lunch meegenomen.
Ging wel op tijd weg, maar de tussen-optie is wegens vakantie vervallen, dus nog maar even snel wat drugs scoren bij het Kruidvat. En vitamines. 2e halve prijs deze week.
Las in de Volkskrant dat als een NS-trein tot 5 minuten vertraging heeft, dat nog geen vertraging wordt genoemd officieel. Is nog binnen de marge. Welke marge??
Dus geheel binnen de marge was de vertraging terug. Of eigenlijk niet, want de trein bleef lang, lang stil staan op een station. Had mijn oortjes al uitgedaan en fijn in een stilte coupe. Tot een conducteur kwam zeggen dat door pech deze trein niet verder ging en of ik eruit wilde gaan. Vroeg nog of dit omgeroepen was. Ja, inderdaad. Maar dus niks gehoord. Zag me al bijna bij een rangeerterrein in niemandsland nog eens opkijken. Hahaha...Moest wel gniffelen om mijzelf.
Wachten op een volgende trein. Ook weer niet binnen die marge. En ik had het al geheel geaccepteerd. Laat thuis dus vandaag. Maar geen nood; soep stond klaar. Gisteren lekker vers gemaakt. En ik hoefde wederom niets inspannends van mijzelf, behalve eten, lunch klaarmaken, kleding klaarleggen en klaar.
Oh ja, regende het ook nog.
Maar zalig he...zo'n vooruitzicht op een makkelijk soepje boordevol met groenten. Vooruit denken, vooruit werken. En goed luisteren op zijn tijd.
Altijd fijn, 'even' de batterijen van je fietslamp vervangen. Dat doe ik denk ik 1 x per jaar en dus weer vergeten hoe. Online gekeken voor handleiding. Niks te vinden. Dan maar morren en wrikken.
Eerst de lamp van de fiets afhalen, dan kan ik er beter bij. Dan proberen open te maken - zo simpel, maar de kracht in mijn vingers is niet optimaal, dus ook kleine platte schroeverdraaier erbij, haaaa....open, batterijen eruit, batterijen erin, klepje er weer op en...
Niets.
Geen licht.
Nog een keer dus.
Krijg 'm niet meer open. Laat even liggen en adem in en ook weer uit. Doe even wat anders. Komt goed.
Nog een keer:
Geen licht.
Nog een keer:
Doe nieuwe batterijen erin.
Geen licht.
Nog een keer:
Doe de batterijen andersom erin ook al geeft het plaatje aan waar de plus en waar de min kant moet komen..
En weer open wrikken; wordt tureluurs van mijn kennelijke onhandigheid of gebrek aan kracht of inzicht.
Weer geen licht.
Nog een keer, want ik zie dat de constructie niet helemaal aanklikt en goed zit. Dus kennelijk maakt niet alles correct contact met elkaar.
Open wrikken
Batterijen nakijken, er ligt er eentje inderdaad niet diep genoeg. Weer het deksel erop klikken en op hoop van zegen: Ja, er is licht!!
Koplamp weer op de drager gemonteerd en blij dat ik weer goed licht op de fiets heb. Weet hoe onzichtbaar je in het donker kan zijn.
Nu mag ik wel even naar de gemiste afleveringen van Lampje kijken vind ik.
Werd, na maar een keertje in de nacht en ook nog door kramp wakker te zijn geworden, op een fijne tijd wakker. Wel nog donker. Lag nog even naar een podcast te luisteren had gisteren al bedacht dat ik lekker mijn bed ga verschonen, de witte was ga doen, administratie bijwerken en ik wil ook nog de batterijen van mijn voorlicht op de fiets vervangen, want het is nog maar een mager lichtje wat er schijnt.
En een rondje Flylady doen, dat is er een beetje bij ingeslopen, dus wil ik weer oppakken. Ook wel symbolisch om weer schoon en fris het nieuwe jaar te mogen ingaan.
Heel lang telefoongesprek gehad met ex-collega. Die nu op een andere werkplek het zo naar haar zin heeft. Veel minder druk maar ook veel meer gelegenheid om onderling een band op te bouwen. Dat gunde ze mij ook. Nu ben ik dan wel kritisch dat ik denk dat je na 1 maand al weinig zicht hebt op hoe dingen echt lopen en nog in een jubelstemming dat je eindelijk weg bent. En dat het gras altijd groener lijkt bij de buren. En dat er overal wel iets is. Maar zo fijn te horen hoe ze energieker en vooral vrolijker klonk.
Gisteren verhuisde de collega die meestal naast mij zit haar spullen. Ze moest ergens anders zitten van de leidinggevende, want er komt nieuwe instroom en aangezien ik de dedicated inwerker (alweeeeeer) ben, lekker naast mij. Niet tegen mij gezegd door die leidinggevende; ik moet daar op deze manier maar weer achterkomen. Leidinggevende heeft nog niet het diploma communiceren ontvangen.
Nou ja...het zal wel. Vraag me dan af of dit te moeite waard is om me druk over te maken en concludeer van niet. Het past bij dit bedrijf.
Dus aan de slag met weer verder solliciteren. En werken aan beter voor mijzelf zorgen.
Momenteel hier zware regen en wind, dus ideaal voor rondje Bless the House, administratiezaken en straks fiets in de gang zetten en dat lampje fixen.
Ook weer de eerste werkdag van 2023 achter de rug. Was een beetje bang voor een enorme grote lijst aan nog uit te voeren zaken, maar dat viel relatief mee.
Bus was fijn uitgevallen, dus wachten op de volgende en weten dat ik daardoor de trein waarschijnlijk mis. Gelukkig weinig instappende en vragen hoe ze een kaartje moeten kopen toeristen en ik kon net in de trein stappen. Nog 1 minuutje speling!
Was vergeten dat de NS nog op Schoolvakantieschema rijdt dus minder treinen op mijn traject en was dus later dan mijn eigen planning op kantoor. Wel weer heel ruim op tijd hoor. Gisterenavond echt bewust op tijd naar bed, alles klaargezet, alle vuilnisbakken al geleegd, omdat de klikko aan de straat moest staan om geleegd te worden. Dus nam ook een bus later, omdat de trein die mooi op een tussentijd komt, niet rijdt.
Collega aan de grote balie hoest als een zeehond met chronische bronchitis en snottert lekker in het rond, maar ze vond het zo sneu voor de collega die anders alleen moest zitten. En dan daarbij nog een sneer naar andere, onbetrouwbare collega's van haar. Echt zo'n bad van negativiteit. Ik denk binnenkort dat zij alleen zit. Heeft ze het hele spulletje lekker aangestoken.
Ondertussen zag ik dat men de Kerstbomen weer afbrak. Gaan met ballen en al in de opslag tot eind van het jaar.
Oh ja, even wat extra vitamine C nemen. Nadenken wat ik morgen aantrek, klaar hangen en dan ben ik weer klaar (behalve nog de afwas doen) voor de dag van morgen.
Het is nu ik dit type ruim 19.45 uur, dus nog 2 uurtjes voor mijzelf en dan is het weer klaar. Dan moet ik richting slaapkamer om genoeg slaap te krijgen om alles vol te houden. (Heeeeeeeel zwaar leven!)
Ziektekostenverzekering nagekeken en aangepast. Gedaan. (Tandartsverzekering eraf, wat ik aan vergoeding krijg is bijna hetzelfde als het premiebedrag). Begroting 2023 nog scherper gesteld: Gedaan.
Check of toeslagen correct staan, vooral door salarisbegroting 2023. Want wel 3% prijscompensatie!! Joehoe! Gedaan en aangepast.
Donatie geregeld? Mee bezig. Geregeld.
Nieuwe ordner voor 2023 klaargezet. Ordner van 7 jaar oud in de papiershredder (de inhoud dan, de ordner wordt weer fijn gerecycled, net als de tabbladen).
Leuke dingen gedaan? Nee.
Zit je weer te wachten tot die niet-gedachten kunnen lezende broer ook eens bedenkt wanneer hij bij mij langs komt en je daarom niks doet? Ja. Passief gedoe. Verander dat nou eens!
Wel aangegeven toen ik bij hem en mijn moeder was, toen hij net aangekomen was, dat ik het leuk zou vinden als hij ook bij mij langskomt tijdens zijn verblijf in Nederland. Oh, had er het jaar bij moeten aangeven natuurlijk. En dag. En tijdstip. Dus ik ben zelf zo vaag. Concludeer ik dan maar. Beter communiceren dus. Van mijn kant.
Hij is alweer vertrokken. En nu moet hij eerst thuis nog 2 uur sneeuwruimen, dus kan even niet communiceren. En er is ingebroken in zijn huis, dus dat gaf hem ook al veel stress. Kan me voorstellen dat hij nu toe is aan...vakantie. Gun ik hem ook. Even een vrij hoofd. Want ik hou van die broer. Maar hij doet dat drukzijn ook allemaal zelf. Gaat de computer van mijn moeder helemaal bijwerken, de hele nacht mee bezig, terwijl mijn moeder nog amper wat doet daarop. En die hele update niet eens opmerkt.
Dus ja, moe dan, maar van dingen die hij zichzelf op de hals haalt. Mooie spiegel trouwens. Denk dat ik ook wel wat van dat soort trekjes heb. Dingen gaan regelen die voor jou belangrijk lijken, maar waar een ander geen drol om geeft. Of benul van heeft. En dat dus ook niet op waarde schat. Of kan schatten.
Fijne dingen:
Gezellige brunch met de kinderen, vriendin van mijn zoon en kleinkinderen in een restaurant van een hotel met een groot vliegtuig in de tuin. Ontspannen voor iedereen, alles is te eten, als ik zou willen kan ik ook tijdens de brunch een glas wijn nemen, maar geen behoefte aan, geen hoogstaande hapjes (met kinderen is dat sowieso niet iets wat gewaardeerd wordt) en dan snap ik goed dat de jongsten het tempo bepalen. Gelukkig waren er tekenspullen. En houden ze van kleuren en tekenen.
Blij dat vriendin van mijn zoon weer opgeknapt is. Die werd met de Kerstdagen steeds zieker. Al tijdens de brunch. Zelfs nog even naar de spoedpost geweest.
Bestelde iets online en zag te laat dat je er die dag iets gratis kon bijbestellen. Product ontvangen, mailtje gestuurd en ze sturen het me nog na. Gewoon gratis.
Toch een plekje gevonden bij Klimt tentoonstelling in het Van Goghmuseum. Heul vroeg de deur uit, moest mijzelf echt uit bed praten, had ook nog erg slecht (heel weinig) geslapen, maar echt iets om me op te verheugen. En precies DAT (voorpret en pret) heb ik nodig. En doe ik te weinig. Kriebel, krabbel, kruisje, ik blijf maar in mijn (veilige) huisje. Meer erop uit in het nieuwe jaar dus. En fijn dat ik dus wel besloot om die Museumjaarkaart te verlengen. En ja, Maarten van R. ik was wel blij met die 4,95 korting!
Mijn dome/dopje in je oor van mijn gehoorapparaat schoot los in mijn oor. Uiteraard in het weekend. Had dat dopje er denk ik niet goed genoeg opgezet, na schoonmaken. Zelf eruit kunnen halen (met een pincet, wat een lezeres me hier ooit al aangaf. Wel heel voorzichtig. Op gevoel. Dat is de makke van alleen wonen. Je hebt niemand die voor je in je oor kan kijken of zelfs het voor je eruit kan vissen).
Leuke verjaardag van vriendin. Surinaams feestje met dansen. En leuke mensen. Ziet er nog superjong uit en toch al weer 70 geworden. Ook blij dat ik van mijzelf gewoon naar huis mocht, toen ik merkte dat ik toch wel erg moe was en mijn lijf ingesteld is rond een uurtje of 22.00 naar bed te gaan (vanwege het vroege opstaan). Hoef toch niet tot BAM te blijven?
Bij terugkeer uit het museum trouwens toch maar mijn gehoorapparaten even uit mijn oren gehaald, vanwege heftige regen. Zo blij, want net onder de tunnel bij mijn bushalte vonden ze het leuk een mega-bom af te laten gaan. En zo heerlijk dat je met de knopjes op de achterkant je ze even 'uit' kan zetten de rest van de dag. Want hier in de straat spelen ze de oorlog in Oekraïne na, zo klinkt het. Lijkt me trouwens vreselijk voor vluchtelingen uit oorlogsgebieden. "Ja, leuk he....lekker knallen". Siervuurwerk snapt iedereen, maar dat knallen mogen ze wel overslaan.
Ook nog op de valreep een bon met korting nog van mijn verjaardag gebruikt voor een verse lippenstift. En met nog extra extra korting vanwege een actie daar. Kan ik zeker weer een jaar vooruit. Blij dat die kleur er nog was, want huidige was bijna op. Nou ja, nog wel met een kwastje te gebruiken, maar dat is voor thuis. En ik hou van dubbele korting.
Ook een hele interessante documentaire op Netflix bekeken, dankzij goede tip. Moet ik zeker nogmaals bekijken. En waarschijnlijk nogmaals. Aanrader!
En zo gleed ik het nieuwe jaar in. Nieuwe inspiratie, oud dekentje, warm op de bank. Even helemaal ontspannen. Geen behoefte aan een feestje vanavond, noch drank. Ging rond 22.30 uur naar bed. Wel behoefte aan dankbaarheid voor alle dingen die ik voor lief neem. Of niet eens meer zie.
Zie vanochtend dat het zeil dat ik over de tuinset van mijn zoon en zijn vriendin heb gespannen, helemaal eraf is gewaaid. Alle touwen zijn stukgewaaid. Dus zo direct nog maar weer vastbinden. Het rotste karweitje het eerst doen altijd.
Wat zaken in een kastje bij onze kerk doneren. Oh ja...en dan niet weer de supermarkt in voor nieuw spul hahaha!!Nieuw busabonnement regelen, kan ik morgen weer reizen. Pffff...stuk duurder geworden! 10% bijna.
En de Kerstboom opruimen. Denk ik. Of misschien nog wel niet :) Bepaal ik lekker zelf.
Toch maar wel gedaan. Niemand heeft het kreng gezien noch bewonderd. Ik wel en vond de nieuwe ledlampjes een groot succes. Dus tot eind van het jaar maar weer.
