Lekker vrolijke zwijmel om in beweging te komen

Omdat ik me vanochtend dat niet voelde (vrolijk), maar ook weet dat gevoelens weer overgaan en ik me bedacht wat ik dan kon doen om me weer wel vrolijk te voelen...nou simpel; gewoon je hersens programmeren op Vrolijkheid!!

Vooral veel glimlachen, zet je hoofd gewoon op standje vrolijk. Zoals Theo Maassen ooit zei: doe er wat Meeek up op!

Dus lekker luisteren naar opwekkende muziek. Lezen over leuke dingen en een lekker kopje koffie uit eigen keuken! En eerst mijn haren lekker wassen, droogfohnen en kijken naar alles wat er allemaal wel kan.

En wat losse eindjes vastknopen of afknippen. Maar niet te lang blijven nadenken of dingen wel of niet goed zijn. Of je doet het wel. Of niet.

Move it!!

Hort op

Uiteindelijk besloot ik vandaag om eerst, voordat de groenbak werd geleegd, nog even een tijdje te zagen en te kappen. Even lekker fysiek bezig zijn.
En het was droog, weliswaar niet strakblauw de lucht, maar wel droog. Dus zaag en snoeischaren gepakt, brilletje om de ogen te beschermen tegen inwaaiend zaagsel en aan de slag maar weer. Een beetje te ambitieus gezaagd, maar goed...heb ik tenminste nog ergens ambitie.

Daarna bedenken wat het 'naar de grote stad' gaan, nou ja..grote stad - gewoon het dorp -  in het kader van even ergens naar toe, even een andere omgeving,  me zou moeten opleveren. Geen frustratie door alleen maar te denken aan wat ik NIET kon. Winkelen viel dus af. Ik heb trouwens niets nodig. Er zijn hier geen leuke galerietjes of een museum waar je zo even naar binnen loopt. Dus wat geeft me wel plezier?

Het werd dus naar de bibliotheek gaan. De grote in het centrum. Heerlijk het laatste boek van Henning Mankell geleend en nog even gratis de Linda gelezen. Lekker.

Daarna rustig teruggefietst met een kleine omweg en voelde wel wat frustratie (is dit alles oehoehoe...), maar heb mijzelf ernstig toegesproken dat er heel veel mensen zouden wensen dat ze vanavond helemaal niets te doen hebben. Die een agenda voor 2016 hebben die nu al volstaat met verplichtingen. Dus tel die zegeningen maar weer.
Je mag vanavond gewoon doen wat je wil. Niks of alle tegeltjes met een tandenborstel schrobben, aan mij de keus.

Ik kan er ook - oh...dat is leuk - een beauty-avond van maken. Voeten verzorgen, lekker scrubcremetje opdoen wat ik van een lieve vriendin uit Duitsland kreeg, mijn nagels vijlen...nou...kies maar uit! Als ik mezelf maar niet een zielig geval ga vinden. Die de 2 weken waarin ze 'vrij' was, niks leuks heeft gedaan.  Want dat is dus echt niet zo. Echt niet!!

Ten eerste was ik vrij, maar niet doorbetaald, dus om dan allerlei leuke dingen te gaan (terrasje, koffie, bioscoop etc etc) doen die meestal geld kosten, is niet zo verstandig;
Ten tweede was ik ruim een week ziek, dus daarmee valt er alweer een week af;
Ten derde: heee...tuttebol; je dochter is nog een keer getrouwd en jij was erbij!!!! Vergeten???
Ten vierde; ach....zeur toch niet zo. Lach er gewoon om. Lach en ga gewoon door met leven. En blijf vooral rode lippenstift op doen om je vrolijk te voelen!! Ook al ben jij de enige die het ziet.

Veerkracht

Af en toe vaak en donderdag heb ik het nodig om tegen mijzelf te zeggen dat ik vooral veerkracht heb. Want wat er ook gebeurde, ik ben altijd weer opgestaan en weer doorgegaan.

En afhaakmomenten genoeg.

En niemand om me op te rapen, of om als ik moe van mijn stomme werk thuis kom op te peppen of een warm kopje thee te maken; dat doe ik allemaal zelf. Maar ik doe het wel!

Keek vanavond naar Obama bij Bear Grylls en hij gaf aan dat veerkracht/doorzettingsvermogen wat hem betreft een goede eigenschap is. En dat raakte me. Ik voelde me direct minder sukkelig.

Dus misschien moet ik op mijn spiegel maar graveren: spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het veerkrachtigst van het hele land???

Wat ik nog steeds moet afleren is teveel vertrouwen in iemands woorden hebben. Als iemand begin December het hardste roept dat we toch echt echt echt in januari moeten gaan afspreken en als het dan puntje bij paaltje komt, zelf aangeeft dat ze er niet is. En dat die echte echte echte afspraak 'vergeten' is, of gewoon maar op moet schuiven.

Ik schuif wel hoor en van uitstel komt geen afstel, want ik weet dat ze teveel van een feestje houdt om niet samen te komen, maar ik moet afleren om me als een klein kind te verheugen daarop. Want meteen past de rest van de groep zich ook aan. En schuift ook. En vind ik dat ik niet mag 'zeuren' of haar aan die echt echt echt gaan we doen afspraak moet herinneren. Was waarschijnlijk onder invloed van wat biertjes gemaakt. En die tellen niet.

Ik zou graag (morgenochtend) gewoon de deur uitgaan, in een auto stappen en lekker een eindje rijden. Radio lekker hard aan en maar kijken waar ik uit kom.
Maar dat gaat niet, want ik heb geen auto meer. En een eindje rijden wordt dan met OV en dat moeten we nog maar even uitstellen totdat ik weer naar mijn werk moet en een abonnement heb gekocht. Het is economischer/budgettair beter om dat nog niet nu aan te schaffen.

Denk ook vaak dat deze periode in mijn leven nodig is om er iets van te leren. Misschien wel om te zien dat ik wel degelijk veerkrachtig ben. Maar dat ik wel creatief moet omgaan met mijn middelen. Dus kijk wat ik wel heb en hoe ik dat kan inzitten. Of hoe ik toch balans kan houden/creeeren in hoe ik nu leef.

Maar wie weet is het morgen wel weer droog en kan ik gewoon mijn fiets pakken. En ga ik daarmee een eindje de hort op. Of ga ik vannacht in mijn dromen een eind vliegen. Ook leuk. Of dromen over Obama.

De slimste mens

Was gedaan, was opgehangen en de was die er hing weer opgevouwen en in de kast opgeruimd. Bij mij nooit meer wasmanden vol met wasgoed waar nog iets mee 'moet'.  Of ik doe dat 'moet' werk direct - meestal strijken, of niet.

Het is heerlijk dat er geen bergen wasgoed liggen. Nou is dat in je eentje toch al moeilijker, een berg te maken, maar het kan. Het kan.

Daarna even lekker wat schoonmaakwerk in de keuken  gedaan naar de opdracht van de Flylady. Ook weer prettig. Nooit lang en uuuuuuuuuuuren achter elkaar, maar heel duidelijk; dit ga je doen en je doet het 15 minuten lang. Gewoon bijhouden, ook al denk je dat iets niet nodig is, door het te herhalen, worden zaken nooit meer zo aangekoekt dat je een plamuurmes nodig hebt.

Daarna in de middag met de fiets naar de bibliotheek gegaan, mijn boeken ingeleverd en paar nieuwe voor terug. In onze bibliotheek hebben ze al een aantal jaren lage tafels met stapeltjes. Op thema. Ook nog wel boekenstellingen, op thema, maar voornamelijk veel van die tafels. En daar laat ik me graag door inspireren. Zo neem je nog eens iets mee wat je anders niet zou lezen. Soms een miskleun en soms maakt die keus dat je een heel nieuw genre leert kennen.

En je kan natuurlijk altijd een boek reserveren als je dat echt graag wil lezen.  Het is wel lastiger vinden dan op alfabet, maar goed....waarschijnlijk heeft ooit iemand bedacht dat het er visueel aantrekkelijk uit moet zien.

Het was buiten waterkoud, maar niet enooooooorm koud, wel een beetje mistig en nat en zo grappig dat in het Noorden van het land barre weersomstandigheden zijn en waar ik woon (in het Westen) het nog steeds boven nul graden is en het enige witte  wat er te zien is mijn benen zijn.

Ook toch nog maar even langs de winkels gereden (dat deed ik sowieso al, want kom er langs) en van te voren al bedacht wat ik echt nodig had. Eigenlijk niets, maar dus toch maar wat kleine voorraadzaken aangevuld. Griekse yoghurt, uien, sojamelk en rozijnen. Zo kom ik natuurlijk nooit aan een volle 'messenkaart', maar soms tref je een aardige cassiere en die geeft dan wat meer zegels dan wat bij je kassatotaal hoort.

Vond ik ook nog in mijn administratie een bon voor tijdschriften. Erg toch....dat soort bonnen laat ik altijd heel lang liggen met de gedachte dat ik die wel aan iemand kan geven. Terwijl die iemand ook ikzelf mag zijn. Sterker nog...het was een aantal jaren terug een kado aan mij. Dus nu maar eindelijk eens direct ingevoerd via hun website en zo krijg ik vanaf maart een aantal malen Flow in de bus. Mooi tijdschrift, maar om zo los te kopen voor mij te kostbaar. Maar zo kan het dus wel. Mooi; in het kader van How can I achieve that!

Nu achieve ik momenteel vrij weinig. Maar het scheelt dat ik mezelf niet langer opjaag en dingen 'moet'.  Er moet niks.
Ondertussen ben ik nog steeds aan het breien aan een vestje voor mijn dochter. Nu de mouwen (doe er altijd 2 tegelijk) en daarna in elkaar zetten en kijken of het geworden is hoe ik het in mijn hoofd had. Patroon beetje her en der geleend, eerst een proeflapje gemaakt om te zien hoe het garen zich verhoudt. Wel grappig, want ik 'vond' deze zak met wel 9 bollen garen en die had ik waarschijnlijk heel heeel heeeeeel lang geleden een keer gekocht, maar ik kan me er niets van herinneren en het is ook niet van winkels waar ik normaliter garen koop.

De kleur staat mij niet, maar mijn dochter (door haar teint) veel beter, dus brei ik iets voor haar. Oorspronkelijk voor onder de boom, maar een paasboom is ook een boom, dus brei ik dapper door. Ze weet het niet; dus ik hoop maar dat ze het mooi vindt.

En wat vind ik dat ontspannend. Kijken naar bijv. De Slimste mens en dan lekker breien. Toch nuttig bezig (hahaha) en tegelijkertijd mijn kennis testen. Hier in huis ben ik altijd de slimste mens.

Is dat echt nodig?

Om vandaag naar de winkel te gaan en boodschappen te doen, of hou ik het nog uit op de voorraad? Wel grappig om te zeggen dat ik vorig jaar voor het laatst boodschappen heb gedaan.

Lijkt me een leuke uitdaging. En de uitdaging ligt natuurlijk ook hierin dat ik mijzelf niet 'zielig' moet vinden of dat ik ga denken dat er 'niets' meer kan....En dan de volgende week helemaal losga. Ter compensatie. (Losga tot de bodem van mijn portomonnee dan he....dus die is snel bereikt). Of opeens denk dat ik nou echt wel dat of dat mag aanschaffen, want....me zo goed gedragen.

En hou ik het vol om nog steeds de kachel pas rond het begin van de avond (ok....als het donker is) aan te doen? Zal me dit voldoende besparing opleveren?

Valkuilen bij boodschappen doen zijn voor mij "NU afgeprijsd"....alsof mijn hoofd dan denkt dat het nu WEL mag/kan.  Of 3e gratis. Heb ik die eerste 2 dan wel NU nodig??
Of een gratis LED lamp bij 2 producten. Maar heb ik die 2 producten wel echt nodig? Had ik die LED lamp niet gewoon los kunnen kopen. Had ik die LED lamp nodig of dacht ik dat ik dan heel erg milieubewust bezig was, met die LED lamp.

Of  'gezonde' dingen kopen en dan een beetje overdreven veel. En ze dan niet op voorraad te houden, maar eigenlijk direct op eten. Dus teveel voorraad van bepaalde zaken werken niet voor mij.
Of nog grotere valkuil...heerlijke broodjes AFGEPRIJSD met extra label 'weggooien is zonde' ...alsof het dan wel goed voor me is die broodjes kopen en ik van mijzelf maar een vuilnisbak maak.

Ik kan me enorm goed beheersen qua kleding, schoenen en dat soort zaken. Vorig jaar 1 jurk gekocht en 1 jasje, maar dat was voor de bruiloft van mijn dochter. En ik vond wel dat ik mijzelf dat mocht gunnen. Soms dan zie ik mooie oorbellen en dan wil ik die...maar dan bedenk ik dat ik dozen vol oorbellen heb. Wat voegt dat ene paar toe? Oh ja....omdat ik die nog niet heb. Of net dat ene mooie kleurtje. Ouwe Ekster!

Boeken...mijn beste investering is mijn bibliotheekpas. Kan zoveel lezen op dat basisabonnement. En nee...ik hoef geen 10 boeken per keer mee. Vijf boeken is genoeg. Meer dan genoeg. Zijn ze uit, dan haal ik nieuwe.

Wat enorm lief is; voor Kerstmis kreeg ik van zoonlief hippe sneakers uit de USA!  En mijn dochter geeft aan dat ik maar een nieuwe mixer moet kopen; dat is haar Kerstkadootje.


Dus staat er nu een lekkere saus te pruttelen. Gehakt uit voorraad, uien, paprika, courgettes, blikje tomatenpuree, kruiden uit voorraad en eens kijken hoe lekker dat wordt. En multi-inzetbaar.

a little goes a long way op die manier.

En dus vandaag weer niet naar de winkel gehoeven.

Gisterenavond gekeken naar Kijken in de ziel. Over hoe mensen omgaan met hun naderende dood. Roei ik met mijn gezicht naar het verleden of zit ik in de kayak en zie ik nog steeds een horizon. Wat een mooie serie is dit toch en heel veel stof tot nadenken. Wat er echt toe doet. Ontroerend.

Snot

Zeg het eens snel achter elkaar en dan heb je wat ik nog de hele dag heb. Snot. Gelukkig BEN ik geen snotneus meer, maar heb ik 'm wel. Had ik gedacht dat ik vandaag het boek ziek, zwak en misselijk weer op de plank kon zetten, dacht mijn lichaam daar ietsje anders over.

Kan ik keihard doen alsof ik weer aan de bak moet, maar dat MOET ik dus helemaal niet. Ik hoef niks. Want deze week is mijn bedrijf gesloten. En heeft het lijf besloten dat dit dan ook maar de tijd moet zijn om eens even uit te zieken. 

Het is zoveel ontspannender te denken in termen van "is dat echt zo" als ik denk dat ik moet schoonmaken, opruimen, frisse winden laten waaien, actief zijn. Dus vanochtend later dan normaal opgestaan - uit een rotdroom - mijn dampobed afgehaald, alles in de wasmachine gedaan en straks, als de energie weer terug is, mijn bed opmaken met fris beddegoed.  Zo direct eerst maar eens even de was ophangen. 

Ondertussen heel klein mijn rondje Flylady gedaan. Alle prullenbakken zijn geleegd, het oude papier zit weer in een plastic tas om weggegooid te worden,  stofzuiger staat klaar, eerst nog even rondje stoffen (Franse stijl hoor) en als ik het kan opbrengen dan als laatste even een dweil door de keuken. En misschien ook wel niet - who cares!

Deze week het lijvige boek "Tonio" uitgelezen. Met bewondering voor de schrijver. Hoe kan hij het. Hoe doet hij het en hoe omschrijft hij de diepste angst van iedereen die een kind heeft. Dat jij aan het graf staat van je kind. Wat mijn snotneus enorm relativeert. Enorm. Geen opwekkende kost, ik weet het. 

Nee, dan een kop van een Nederlandse krant een paar dagen voor Kerst - 'De aanslag komt er' en dan van die collega's die direct zeker weten dat die dan op Schiphol plaats vindt. Joeheee....dat is fijn collega, want daar werken mijn beide kinderen. Je ziet de collega rood worden. Oeps. Maar feit is dat er overal een kind van iemand aanwezig is. En elke aanslag er een teveel is. 

Ook nog The Remains of de Days gezien en mij viel alleen maar op hoe makkelijk ook sommige mensen die zich de bloem der natie vonden (en waarschijnlijk nog steeds vinden) meepraten met de opvatting dat het "Joodse probleem" gewoon een kwestie was van sanatizing. Ver van mijn bed. Als mijn butler me maar op tijd bedient, als er in in mijn leven maar niets veranderd. Als we niet kijken, zien we het ook niet. Maar ook; degene die ik dien, is zonder fouten. Toch?

En voor het eerst en het laatst (was de laatste aflevering) naar Downtown Abbey gekeken en wat heerlijk dat het net een sprookje leek. Iedereen leefde nog lang en gelukkig. Zo onrealistisch.  Maar wel fijn om bij weg te dromen. 

De afgelopen week voelde voor mij alsof ik vanuit onderop het ijs naar de wereld keek. Ondergedoken, onzichtbaar, weg en er niet helemaal bij. Bij tijden voelde ik me heel eenzaam, maar wist ook dat gevoel niet is hoe de zaken zijn. En dat dit gevoel geen waarheid is, slechts een gevoel, een sentiment, ingegeven door koortsdromen en opgeklopte sentimentele verwachtigen over de feestdagen. Deze week is het zaak om weer uit het wak te klimmen en te kijken waar ik energie van krijg.

De plannen die ik voor vorige week had - met gratis OV - konden niet doorgaan. Dus nu maar kijken hoe ik toch een tevreden gevoel deze week kan krijgen. Reizen is niet zo'n goed idee, gezien mijn budget deze en volgende maand, dus hoe kan ik toch zaken voor elkaar krijgen. En heb ik dat echt nodig om me prettig te voelen? Dat reizen, dat zien van mooie dingen, ik kan ook reizen in mijn hoofd, of online.

How can I achieve that...dat was iets wat ik jaren terug op een seminar hoorde. Laat ik daar maar eens mee aan de slag gaan.

En ondertussen veel, vaak en regelmatig enorm lachen. Oh ja...heb nog een show van Miranda Hart op de recorder staan.

The Hills are alive!!

Of in ieder geval ben ik vandaag voor het eerst een blokje/rondje gaan lopen. Nog wel een beetje wiebelig vond ik, maar wat was het heerlijk om de verse kerosinelucht weer in te ademen. En fijn om weer frisgewassen haar te hebben in plaats van naar dampo ruikende lokken.

Blij met mijn opname kastje. Kan ik gewoon opnemen wat ik graag wil zien en op mijn tijd bekijken en vooral de reclame's direct doorspoelen. Fijne nieuwe aflevering gezien van Holmes van de BBC en zoals altijd weer razendknap gemaakt. En Finkers gezien. Ook goed.

En maar weer kijken of ik me morgen nog normaler voel om er weer een ouderwetse maandag van te maken. Beetje schoonmaken, opruimen, oude zooi uit 2015 wegdoen en ruimte maken voor 2016.
Het is hier enorm rustig, wat wel goed is voor mijn blafhoeststem. Die gebruik ik niet. Al dagenlang niet, behalve om te blaffen. Nog even oppassen dat ik niet word aangeslagen voor de hondenbelasting. Nu hou ik mensen ook bewust op een afstand, want ik wil niemand aansteken. En ben niet goed in bezoek als ik ziek ben. Laat me maar even met rust.

Had graag ontwaakt als een geheel ander mens. Beter, sterker, leuker, maar dat zat niet bij het ziekzijn-pakket. Daar wil ik dus ook weer verder aan gaan werken in dit nieuwe jaar.