maandag 17 februari 2014

Targets

Valentijnsavond liep er een jongetje door de wijk met een grote bos rozen, per stuk verpakt. Het waren geen superrozen, zoals bij de bloemist, maar ik vermoed dat er bossen rozen zijn gekocht en die nijverig per stuk zijn verpakt bij hem thuis. Nu moest hij, door de harde regen, de boer op.

En ach...voor één euro heb ik mezelf een Valentijnsroos geschonken. En het jongetje een leuke fooi erbij gegeven.

En nu staat dat roosje in een oud vaasje te pronken voor mijn keukenraam.

Zag ik mijn tuin allerlei bolletjes al uitkomen. Narcisjes, sommige tulpen zag ik ook al opkomen. Opeens krijg ik dan weer tuinkriebels. Ik ben al blij dat ik kriebels krijg en niet moedeloos op de bank blijf hangen.

En dat ik vanochtend mijn maandagrondje weer doe en dan helemaal voldaan met een kopje koffie kan zitten wachten totdat de keukenvloer opgedroogd is.

Dit alles is natuurlijk retesaai om te lezen en al helemaal om te Feestboeken, dus boek ik geen enkel item op Feestboek.

Van dochterlief kreeg ik gisteren nog een link naar een vacature en vanochtend direct gesolliciteerd.

Verder vanmiddag een boodschapje voor haar gedaan en wilde ook nog een kasstorting voor mijn s tichting doen, maar ik zag dat er wel een stuk of 20 collectebussen met net zoveel mensen in de rij voor me stonden bij de bank, dus toch maar weer met gevulde kaspot naar huis gefietst. Ook al heb ik in principe de hele dag de tijd, toch had ik geen zin om in de rij te staan. Kan morgen of overmorgen ook nog wel en dan heb ik gewoon nog een excuus om een stukje te fietsen. Haha!

Verder zat ik vandaag nog in mijn Master Bedroom, een rondje opruimen te doen en kwam een ordner met oude aantekeningen van mijn laatste Plan de Campagne bij mijn oude werkgever tegen. Goh..wat hadden we een leuke aktie bedacht, afdeling Marketing en ik en wat was het leuk om samen met een trainer van de club dit tot in de puntjes uit te werken met inlogcodes op websites en semacodes om direct in te loggen.. Midden in die campagne, kwam net terug van een bezoekje aan een potentiele klant, werd ik de laan uitgestuurd. Niet goed genoeg!

En wat grappig dat ik nu nog steeds contacten heb in die branche, dat de beste man van een grote farmaceut in de regio afgelopen week een workshop voor ons gaf en we goede contacten hebben aldaar. Zaken als netwerken doe ik nog steeds. Kan ik kennelijk ook nog steeds.

Alleen doe ik het nu voor mijzelf en mijn s tichting en word ik niet afgerekend op omzetcijfers in een rotmarkt.

Al met al heb ik mijn eigen target voor vandaag moeiteloos gehaald. En nu wat gezonds en lekkers te eten maken!



zondag 16 februari 2014

Door welke bril bekijk ik de wereld?

Ooit bij een Verkoop training kreeg ik na afloop een bril met allerlei perspectieven. Elke keer als ik keek zag ik hetzelfde uitzicht met een geheel ander perspectief.

Vandaag die bril maar eens afgestoft en meerdere malen opgezet.




Ik zit de hele dag in mijn eentje
Heerlijk; ik kan de hele dag doen wat ik zelf wil en hoef met niemand rekening te houden!

Ik heb geen reden om naar buiten te gaan en daardoor voel ik me ellendig
Een pyamadag!

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
Lekker rustig; kan ik eindelijk die opgenomen James Bond film zien.

Ik ben al jaren niet aangeraakt.
Aan mijn lijf geen polonaise.

Niemand belt me om iets leuks te gaan.
Zeg....JIJ belt ook niemand@!#@

Ik zit de hele dag in mijn eentje
Fijn; een dagje make-uploos is goed voor je huid.

Niemand belt me om iets leuks te gaan.
Leuks doen is over-rated

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
Gelukkig is iedereen die ik ken druk dit weekend en misschien wel gelukkig.

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen
Gelukkig is zoonlief aan het werk en dochterlief ook en daarom bellen ze niet!

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
He.....Irene Wust gaat zo schaatsen; kan je lekker live zien; leuk toch?

Ik ben al jaren niet aangeraakt;
He....lekker lang en warm douchen en daarna von Kopf bis Fuss met bodymilk in uhm..masseren (ok...door mijzelf...).

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
Je kan die omslagdoek lekker verder breien en nog Irene Wust zien schaatsen....

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
Ik zou mezelf ook niet bellen als ik zo zielig zou doen. 

Ik heb geen reden/zin om naar buiten te gaan en daardoor voel ik me ellendig
Geen geld uitgeven vandaag

Ik heb geen reden/zin om naar buiten te gaan en daardoor voel ik me ellendig
Jij hebt tenminste nog een keus of je wel of niet naar buiten KAN gaan. Je kan lopen/bewegen. Zeur niet!

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
Ondertussen ben je al 20 x ge Whats appt door dochterlief en heb je haar wel 10 harten onder de riem gestoken!

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
En de email werkt ook nog steeds.

Niemand belt me om iets leuks te gaan doen.
Wie zeg dat je perse iets LEUKS moet gaan doen. Blijf lekker thuis, lees een boek, maak een tekening, brei een trui, bekijk je Eksters in de Pindakaaspot.







zaterdag 15 februari 2014

Zaterdagzwijmel met meneer Gere in mijn hoofd

Gisteren was het Valentijnsdag en dat was een mooie aanleiding voor allerlei romantische films over de Liefdu op tv. Eentje was de al wat oudere, maar nog altijd fijn om naar te kijken Pretty Woman met Richard Gere.

Het was voor mij een beetje te laat om de film af te kijken, maar gelukkig hebben we de opname technieken dus kan ik hem dit weekend nog bekijken.

Onderstaand de titelsong.



Gisteren gesproken met een lid van mijn club die aangaf dat het niet hebben van werk en het niet kunnen vinden van werk haar soms zo depressief maakte dat ze wel 3 dagen een pyamadag hield. 20 sollicitaties per week en dan nog op niets worden uitgenodigd. Het kan toch niet zo zijn dat we van onze regering vrolijk mogen doorwerken tot 71 jaar maar dat je vanaf je 45e hoort dat je uitgerangeerd bent?

Ik ben blij dat ik zelf maar heel zelden pyamadagen heb en zeker geen aaneengesloten pyamadagen, maar ik begrijp het heel goed. Het niet meer meedoen hakt er enorm in. En dan hebben we het nog niet eens over moeten rondkomen van een veel kleiner inkomen. En een dreigende duik in de bijstand.


donderdag 13 februari 2014

Ieder nadeel heeft zijn voordeel

Online een aantal vragenlijsten moeten invullen voor gesprekken met een therapeut/psycholoog. Je kon ook de uitslag van één van die vragenlijsten zelf bekijken en daar kwam een uitslag uit. Ik schrok er wel en ook weer niet van. Ik ben bekend met DMS V en de indelingen en dat als je alles leest iedereen wel een labeltje of een psychisch ziektebeeld heeft. Het is natuurlijk ook maar net in hoeverre je last ervan hebt of ervaart.

Bovendien vroeg de vragenlijst om na te denken over hoe ik me deze week voel. Een momentopname, zei de eigenwijze troel.

Heb, omdat mijn vader jarenlang in het Gekkenhuis  een Psychiatrische inrichting heeft gewerkt en later er ook nog heeft verbleven, iets meer inzicht dan een leek over hoe simpel het is om door te draaien en ook hoe graag men tegenwoordig overal een label op wil plakken. Al was het alleen al voor de ziektekostenverzekering. Die eist in 2014 al bij de huisarts dat er nagedacht wordt over de duur van de behandelingen en waarvoor. Dus als je verwijsbrief niet correct is, dan heb je dik (pun intended) pech gehad.

Werd vanochtend veel te vroeg wakker, beetje liggen lezen en toen toch weer doorgeslapen, waardoor ik natuurlijk ging dromen. Wel een mooie droom dus dat was een vruchtbaar doorslaapuurtje. Moest mijn best doen om toch te blijven relaxen ook al was ik veel later wakker dan normaal...maar he...er wacht toch niemand op me, dus waarom zou ik boos of chagerijnig zijn over zoiets simpels. Alle taken konden ook later worden gedaan toch?

Genoten van koffie met een schepje cocosolie,




in een rustig tempo de dingen gedaan die gedaan moeten worden en in de middag naar de bibliotheek om wat boeken te brengen en te halen en wat tijdschriften door te lezen. Leuke online Bucketlist gezien o.a. En voor morgenochtend, voor het kluppie een Valentijnsdag-traktatie gekocht. Is toch grappig om daar als werkzoekende een hart onder de riem gestoken te krijgen?

Was nog net op tijd thuis om alweer een aantal Olympische medailles te zien winnen door onze dames. Wat geweldig zeg. En wat een powerrrrrr die dames.

Kijk...als ik nou nog in The Ratrace zou meedoen/lopen dan had ik geen tijd om dat allemaal uitgebreid te mogen bekijken en te genieten van de medailles. Ieder nadeel hep z'n voordeel!








woensdag 12 februari 2014

Mooi man!

Wat ben ik gezegend met een fijn gezin. Dacht ik vroeger nog wel eens dat ik geen gezin had, want geen man erbij, nu weet en voel ik dat dit onzingedachtes zijn. Ik heb een geweldig fijn gezin. We geven echt om elkaar en dat niet alleen, we durven ook elkaar aan te spreken als we ons zorgen maken over een gezinslid. Dus niet alleen maar "hé, hoe is het met mij?"

Zoonlief belde van de week dat hij zich zorgen over zijn zus maakte en ik gaf hem aan dat het me dan beter leek om met elkaar hier over te praten in plaats van tegen elkaar. En zo gezegd zo gedaan.

En wat doet het me goed om te zien hoe ze zich gezien voelt. Dat IS ze natuurlijk ook, maar ik weet uit ervaring dat het goed is om dit regelmatig ook te zeggen of te laten voelen. En dat ze weet dat wij er voor haar zijn; geen probleem of uitdaging is onoplosbaar. En dat het ook niet zo is dat omdat ik heb aangegeven met wat zaken te zitten er geen tijd of aandacht voor haar is. Of voor anderen.

Zo lekker wollig geschreven, maar voor mij is het voldoende om even te kunnen uiten hoe mooi ik deze aktie van mijn zoon vond. En de reactie van mijn dochter daarop.

En daarna even fijn een lunch gemaakt voor het gezin en de één naar werk en de ander richting vriendin.

Mooi man!

dinsdag 11 februari 2014

Freestyle skieen

Momenteel op tv; Freestyle skieen, freestyle slope style voor vrouwen.


Wat een power zeg! Ik verbaas me over mezelf dat ik het zo leuk vind, tussen de bedrijven door, naar beelden te kijken van de Olympische Winterspelen. Natuurlijk extra interessant als er Nederlanders meedoen, maar zoals nu doet er geen Nederlandse deelnemers mee en toch zit ik te smullen van de mooie beelden.

Gisteren waren mijn zoon en zijn vriendin even langs geweest. Grappig dat we tegen elkaar zeiden dat het lang geleden was dat we elkaar zagen. Voor zijn vriendin wel, maar hem had ik die ochtend nog gezien toen hij diverse pakketjes kwam ophalen die zijn werkgever naar mijn adres (zijn officiele adres hier) had opgestuurd. Een winterjas, sjaal en hij wacht nog op een aantal uniform-overhemden. Hij is van de week weer even overgekomen om wat zaken hier te regelen en leuk dat we elkaar dan weer even kunnen zien en vooral even knuffelen.

Wat een fijne vriendin heeft mijn zoon. Pittige dame en ontzettend lief ook nog eens. Ook iets om dankbaar voor te zijn en counting my blessings zeg maar.

Sprak ook Motormaniaman weer. Hij had het over het afwikkelen van financieen met zijn ex-vriendin en verbaasde zich erover en ook weer niet, dat zij er nu onderuit wil komen. Ik vind de bedragen die ze hebben afgesproken om te verrekenen met elkaar geheel niet realistisch en daarom dus ook zijn hoop op redelijkheid en afbetaling niet. Ik denk zelf dat hij zich niet rijk moet rekenen en er beter aandoet om dit af te schrijven en op eigen kracht verder te gaan. Maar wederom; hoeveel paren steunen financieel op elkaar en zijn apart niet in staat om hun eigen broek op te houden.

Toen ik hem vertelde over het aanbod wat ik kreeg van mijn kinderen zei hij dat ik dus ook depressief was. Maar dat voel ik niet zo. Ik voel een soort van belemmerende gedachten en overtuigingen ins kopf en dat plopt iedere keer weer omhoog bij situaties waarbij ik het onderspit delf of denk te delven. Daar wil ik vanaf. Het gevoel onzichtbaar te zijn, minder te zijn dan broers en zussen, buren en buitenlui. Gezien te zijn. Nou ja....work in progress.

Het is hier heel erg zonnig. Zonnig en weer droog. Mijn Flyladytaken voor vandaag alweer gedaan en ga ik nog maar eens kijken wat ik in een 15 minuten kan opruimen om weg te doen of weg te geven.
En nog maar weer even wachten op weer een pakketje voor zoonlief.



zondag 9 februari 2014

Reisoefeningen

Gisteren het boek met bovenstaande titel uitgelezen van de Nederlandse dichter Ingmar Heytze. Hij schrijft daarin over zijn reisfobie en hoe hij daarvan af is gekomen. Mooi boek, eerlijk boek en ook nog eens humoristisch en over een regio die ik goed ken.

Een hoofdstuk trof me. Waarom therapeuten eigenlijk nooit eens mee gaan - in zijn geval bij een reis, per trein of motorscooter. Waarom blijft het bij gesprekken in een kamertje? Hoe kunnen zij zien wat hij voelt op het moment dat zijn reis-fobie opspeelt.

Mmm...zo gaat het ook maar al te vaak bij dietisten. Die komen niet op huisbezoek en inspecteren je koelkast of gaan mee boodschappen doen. Zien niet hoe je je gedraagt als je langs de koekjesschappen loopt in de supermarkt. En natuurlijk kan je die in de luren leggen (dus eigenlijk jezelf) door braaf aan te geven dat je verantwoord eet, niet snackt en helemaaaaaal geen honger hebt.

Ligt daar geen braak terrein?



Ik was van de week met een aantal vrienden een borrel wezen drinken en toen ik ze vertelde van het aanbod van mijn kinderen en de vervolgstappen, schrokken ze. Ik was toch altijd een sterke vrouw, in control...hoe kwam het dat ik dacht dat ik niet zoveel voorstelde, er niet toe deed. Ik, de normaalste van het stel (dacht ik zelf)

Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik het moeilijk vind om mensen lastig te vallen met waar ik mee zit, omdat mijn problemen, dingen, isssues - in mijn ogen - vaak zo klein zijn vergeleken bij anderen en ik vind dat ik daar zelf maar uit moet komen. 
Ik zag de ontroering in hun ogen en ik moest zo ontzettend mijn best doen om niet in janken uit te barsten. Huilen in het openbaar..bleuh... en dan van die Utopia Hug hug sessies...Niets voor mij.. 
Dus moet ik het ook niet gek vinden dat ik afstandelijk over kom. 

Gisteren had ik een pannetje alternatieve erwtensoep gemaakt (geen vlees) en daar staat voor straks nog een heerlijke kom (of twee en nog wat voor in de diepvries) van voor me te wachten. Comfort Food, maar dan wel gezond. 

Merk wel dat het bezig zijn met opruimen van oud zeer me ontzettend veel energie kost. Ik slaap veel langer en doe minder dan ik zou willen. Maar kijk ik naar mijn afgestreepte To do lijst, dan moet ik eigenlijk concluderen dat dit een foute conclusie is. Ik doe gewoon genoeg.