Na de dood

Hoorde een interessante podcast. Over mensen die een bijna-dood ervaring hebben gehad. Hoe was dat en wat 'zagen' ze. En was dat wel echt of gewoon gebrek aan zuurstof in je brein? Gesprekken geleid door Coen Verbraak.

Link naar de podcast

Heb daar zelf ook ervaring mee. Als kind was ik levensbedreigend ziek door een gemiste blindedarmontsteking, daardoor een abces en een buikvliesontsteking en achteraf zei de arts dat als ik een half uur later in het ziekenhuis was, ik het niet had gered. Huisarts zag het niet, mijn ouders vonden dat ik me niet moest aanstellen en gewoon s, vervangende huisarts zag het wel.

Herinner me nog heel levendig dat ik in het ziekenhuis boven mijn bed zweefde, zag mijzelf liggen, om het hoekje vloog (of zoiets) en daar mijn moeder en oma zag. Die kon ik vanuit mijn bed niet zien zitten, waar zij zaten was in een gang om de hoek. Mijn moeder werd door mijn oma aangespoord om nu maar eens wel te huilen om haar dochter, want het was echt heel erg. 

En toen was ik weer terug. 

Kennelijk mijn tijd nog niet, want ik overleefde en in plaats van de aangegeven zes weken opname, mocht ik na drie weken weer naar huis om aan te sterken voor de volgende operatie. Daar was het feest direct over want mijn vader liet me even fijntjes weten dat nu alle aandacht voorbij was. Ik hoefde me niet meer aan te stellen. 

Alle aandacht?

Aanstellen; ik lag toch echt 3 weken voor pampus. En daarna moest ik nog een keer opgenomen worden toen alles rustig in de buik was, om die blindedarm te laten verwijderen. Nog een keer aanstellen.

Ik snapte er niets van, want in die tijd mochten er alleen volwassenen op bezoek komen. Dus dat was, naast dat ik een lange tijd zeer hoge koorts had, nogal weinig aandacht. Geen broertjes op bezoek. In een vreemde omgeving, vreemde mensen om je heen en doodziek en elke dag injecties met een mega-grote en dikke naald in mijn bovenbeen door Nurse Ratchett. Omdat ik vrijwel niet mocht drinken kon ik die hele grote dikke pillen niet doorslikken. Dus dan maar lekker prikken zei ze.

Ja, toen al een aanstellertje en aandachttrekker. Daarna nooit meer. Had mijn lesje geleerd. En was extra alert op mensen die niet echt waren. 

Poep

Onderweg naar het station in mijn werkstad staken 2 jonge kinderen over zonder ook maar uit te kijken of er iets aankwam. En er kwam wat aan, maar gelukkig zag die auto de domme dametjes op tijd. Mijn hart sloeg een slag over.

Ik sprak ze aan op hun gedrag. Ze keken me aan of ik naar poep rook. Nog geen tien jaar he. En dan al het dedain van een middelbare puber.

Lieverds, ik zie jullie gewoon graag heel door het leven gaan. Dus kijk uit in het verkeer als je oversteekt. 

Je zag ze denken: Ja, omaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

Uplifting

Grappig; in de lift op het werkstation stond een lift-vullend bouw-apparaat. Zo'n ding waar ze mee omhoog kunnen om bij het dak iets te fixen. Met bouwer erop. Die achteruit de lift uitreed met grote buis aan de achterkant en daardoor het gehele halletje versperde voor de lift. En de poortjes gingen niet open. Oh...kan ik beter even weer terug, zei de man op de bouwlift? En zijn maat kwam er ook aan. Ook met bouwding. Enfin, na wat manoeuvreren konden de passagiers de lift in. 

Vond het vermakelijk en snap ook wel dat die bouwers de lift nodig hebben. Ik eigenlijk niet, maar was lui. En stond helemaal vast in dat kleine voorportaal.

Image by Michal Jarmoluk from Pixabay

Nu eens extra op mijzelf gelet. Op tijd iets te drinken nemen, op tijd toiletpauze, op tijd lunchpauze. Op tijd opruimen, inpakken en wegwezen. Mok omwassen, vertrouwelijk papier in de speciale papierbak, kijken of ik vandaag gedaan heb wat moest (en meer nog zelfs) en nee, niet blijven treuzelen zodat de leidinggevende de kans grijpt om alweer ''even iets uit te leggen of te laten zien" om 16.58 uur en ik dan toch weer mijn trein mis en ergens tegen 19.00 uur thuis ben.

Voldaan gevoel en ja, ik had natuurlijk iemand in moeten boeken voor een afspraak, maar ik vond directe hulp voor een acuut probleem toch iets meer bij mij passen. Komt mijn kennis van de sociale kaart van pas en mijn ervaringsdeskundigheid met financiële ellende waar alle instanties je van het kastje naar de muur verwijzen en echte concrete hulp waar iemand direct mee uit de voeten kan? 

Hoop dat cliënt daar snel wordt aangemeld voor de Voedselbank en zijn nood even wat minder is.

Ja, wij kunnen iedereen helpen. Dat betekent eigenlijk (in mijn ogen):

Ja, wij krijgen voor iedere aanmelding betaald. Dus hoe meer afspraken ik inboek, hoe beter. Maar acute nood? Goh...nou sterkte he...over een weekje of drie ben je aan de beurt. 

Geen geld meer voor boodschappen? Wat naar zeg. 

Om zelf niet een toeschouwer te blijven, sprak ik de dakloze bij onze supermarkt aan, die daar al een tijdje staat (de vorige zie ik alleen de weekenden). Hij trilde enorm, dacht direct dat hij misschien wel Parkinson kon hebben. Dat gaf hij aan en verder, geen gehoorapparaten in, verstond ik zijn Engels niet zo goed. Hij had een plek om te slapen gaf hij aan en verkocht de daklozenkrant. Geen geld voor medicatie.

Bij terugkomst uit de supermarkt gaf ik hem mijn flesje vers sap en volkoren (haha denk aan zijn gezondheid) krentenbollen. Mijn schuldgevoel weer afgekocht. 

 

Kippenvel

Bij Podium Klassiek was er een item over wanneer je kippenvel krijgt bij het horen van bepaalde muziek. De voorbeelden die ze lieten horen, daar kreeg ik geen kippenvel van, maar even later in het programma was er koormuziek en men zong Edelweiss.

Kippenvel.

En waarom daardoor wel?

Vroeg dit nummer aan toen ik negen was en lang in het ziekenhuis lag. Kon via de ziekenhuisomroep een verzoeknummer indienen en - vraag me niet waarom!! - ik vroeg Heintje aan die Edelweiss zong. 

Nee, was niet naar die film geweest waar dit liedje wordt gezongen. Maar kennelijk had ik het wel ergens gehoord. Misschien bij mijn oudere hippe buurmeisje op de radio?

Jullie ergens kippenvel van/door qua muziek?

F1 2024

Stond op het punt om even boodschappen te gaan doen, maar bedacht me. De zon scheen, het leek heerlijk in de tuin en ik zag nog genoeg wat ik wilde gaan doen (snoeien etc). Dus waarom nu naar de supermarkt? Kan later ook nog.

Een beetje het gras aan de voorkant van het gazon(netje) geknipt. Met de grasmaaier dat gaat nog niet, dan zou die in een sinkhole verdwijnen vrees ik, zo nattig is het geweest. Maar de randjes die kon ik wel wat bijwerken, dan oogt het verzorgder.

Daarna zag ik dat de klimop rondom een aantal palen ook wel flink mocht worden gesnoeid. Wat een werk zeg! Wel heel lekker, gewoon knippen en verstand op nul. En genieten van de zon in dat gedeelte van de tuin. Waar mijn klimroos staat was het nog schaduw, die komt (verder) de volgende keer wel. Ik wilde bewust lekker in de zon tuinieren. 

Heerlijk een kopje koffie in de tuin gedronken. Bewust even pauze nemen, rustig zitten en genieten dat het kan. 

Verder snoeien, mijn groenbak zit alweer propvol. En daarna nog heel even in een bibliotheekboek gelezen. Lijkt wel een uh..vrije dag!

En dan straks ook nog de eerste race van de F1. Misschien een saai seizoen, maar hoop op wat vuurwerk en niet elke race Max Verstappen op de eerste plek. 

Wikte en woog en sloot toch een abonnement af voor een streamingservice. Wel per maand opzegbaar, dus is het seizoen voorbij, dan is ook mijn abonnement klaar. 

Het kan en dan mag het van mijn innerlijke boekhouder!

Provocatief

 Kan hier smakelijk om lachen en zie ze zo voor me, de dames die zichzelf of lelijk of dik of stom vinden. En er beeldig uitzien en een leven hebben waar de meesten voor zouden tekenen. 

Jullie bekend met dit soort vrouwen? 

Doormodderen

Van de week begon het weer goed. Mijn intercity was gewoon gecancelled. Terwijl ik vlak voor vertrek nog in de app had gekeken. Sta je daar op het station met de volgende trein pas na 30 minuten. Of inderdaad dan maar weer het boemeltje naar een andere stad en daar overstappen op de intercity naar mijn werkstad. Die laatste optie kwam wel een ruime 5 minuten eerder aan dan wachten op de volgende intercity, maar ja, dan was ik in ieder geval in beweging.

En dan mijzelf maar weer eens op een kop koffie getrakteerd. We houden de moed er maar in. 

Zag een beetje op tegen de nogal lange dag. Een bijeenkomst met de opdrachtgever en een ketenpartner, met allerlei 'lollige' kennismakingsrondjes. En daarna ook nog uit eten met ons eigen team. 

Terwijl ik al een beetje op punt Overkoken stond/sta. 

Dus de afspraak gemaakt dat als ik gewoon weer alles doorsta, dus niet als slappe hap me ziekmelden, en vooral een beetje de lol van alles in blijf zien, dan mag ik iets leuks doen of aanschaffen. Zo komt Splinter door de Winter. 

Heb nou echt niet de stille hoop dat door jou een heel bedrijf hun manier van doen kan veranderen. Van goedkoop naar kwaliteit. Niet in die valkuil trappen. Niet! Ain't gonna happen.

Al met al viel het gelukkig reuze mee. Moest enorm lachen dat de jongste bediende, toen 'de baas' alvast naar de vergaderruimte was om dingen op te zetten, opperde om een spelletje te gaan doen. Joh!?

Had nog een berg werk te doen. Spelletje?

Vandaag de trein terug een kwartier vertraging. En ik had een zeer lange werkdag nog daarna. Dingen moesten ingevoerd worden of afgesloten want einde maand. En zoveel dingen af te klikken, we lijken de thuiszorg wel!

Gelukkig al thuis en al eten (bakje van mijn dochter gekregen) op voorraad. Heerlijk!

Besloot ook om gewoon maar eens ja te zeggen op een oppasverzoek. Op een rotdag qua werk, want dan zou er geen vervanger zijn. Maar niet mijn probleem en zo leuk voor het eerst oppassen op de jongste! Dat moet ik mezelf ook meer gunnen. Leuke, lieve en ontspannende zaken. 

Zie nu aankondigingen in de bus van een Mud race ergens in juni. En weet nog van de vorige keer dat het opeens juni was. Had ik wel voldoende genoten van al die tijd ertussen? Of was ik nogal zurig aan het worden? 

Kop op!!! Doormodderen!

Image by 12019 from Pixabay