vrijdag 19 juni 2020

Welkom

Dames, welkom op de training voor single moedertjes!

Hoorde deze uitspraak, nou vooruit het verkleinwoord werd niet gebruikt - nog net niet, daardoor  schoot ik direct in mijn 'WTF' stand. Weg Teflonlaag. Weg Pokerface. Denigrerend taalgebruik. Kom op zeg!

Zo heb ik mij nog nooit gepresenteerd. Staat ook nergens op mijn CV. Niet relevant. 

En dit is een training die ons, single moedertjes, weer terug in het werkproces moet brengen. Schiet mij maar lek dan. 

Plus dat ik de luxe heb gehad, altijd werk te kunnen vinden of zelf te maken. Tegen de stroming of economische toestand in. Altijd. Dus thuis zitten met de kinderen - wat geen optie was, want in de bijstand belanden vond ik voor mijn kinderen een slecht voorbeeld - nooit hoeven doen. Tot nu dan en ik vind dat nog steeds moeilijk. Dat ik mijn eigen stelregel niet op mijzelf meer kan toepassen. 

Eigenlijk moet ik wat meer compassie voor mijzelf opbrengen, want juist doordat ik altijd gewerkt heb en op het laatst werk ging doen - om toch die eigen broek op te kunnen houden - wat geheel tegen mijn normen en waarden inging (in opdracht de waarheid verbouwen), ging mijn lijf protesteren. Totdat ook mijn kop knapte. En dat is knap lastig. Want ben niet meer de 'oude'. 

Die stelregel is altijd geweest: Hou je eigen broek op; wees zelfstandig want de zekerheid dat er altijd iemand is die voor je zorgt, kan alleen jij zelf maar bewerkstelligen. Niet de overheid. Niet een partner.  En dan moet je er ook nog eentje hebben natuurlijk. En houden. En eentje zonder geldproblemen.

Dus vond deze introductie al enorm rolbevestigend. En ondanks dat ik voorafgaand aan de training mijn mond had afgeplakt met tape, moest ik er wat van zeggen. Ik kon het lonken niet laten zeg maar.

Verder was er denk ik ook etnisch geprofileerd. Dus ik hou dan helemaal mijn mond over mijn achtergrond; (die daar bijna naadloos bij aansluit, dat etnische profiel) want ook dat is niet relevant. En daar wil ik niet op beoordeeld worden. 

Trouwens, mijn beide kinderen zijn al jaaaaaaren het huis uit en hebben hun eigen leven. En werk. Daar maak ik me wel zorgen over - dat werk of meer de werkgelegenheid - , want door de Corona-crisis staat hun sector 'aan de grond'. Maar dat heeft verder niets met mij te maken. Sterker nog; ik ben een alleenstaand omaatje!! Zou ik dat eens in mijn CV zetten? Kijken of dat helpt?

Wat erg grappig is, dat er altijd op zo'n training wel eentje is die constant het hoogste woord moet voeren. Al direct haarzelf het stempel geeft dat ze een 'moeilijke vrouw' is. Nou...meer een vrouw die moeilijk haar kop kan houden. Die dan ook nog erbij zegt dat ze eigenlijk niets wil zeggen. 
En totaal niet wordt afgeremd door de trainer. 

Waarom moest ik dan constant hieraan denken: het is toch zo eenvoudig!






Waar een andere cursist ook niet mee ophield was hoesten. Mijn huisarts kan helaas mij geen brief geven dat het voor mij - ik val na online overleg met huisarts volgens huisarts inderdaad in een risicogroep wat betreft Covid-19 - niet verstandig is met deze training mee te doen met een hoestende cursist. Hij geeft aan dat hij dat niet mag, zo'n brief maken. Ik moest het maar met de trainer opnemen. 

Dat maakte dat ik me daarin vrij ongezien voel. Ongesteund. Zoek het maar weer verder alleen uit, maar blijf vooral je pilletjes slikken. En succes met je stressbeheersing he!!

Dus heb mijn ongerustheid bij de trainer neergelegd. Wat goooooooooooooooooed dat u dat durft aan te geven!! (Ok; ik haal het tape wel weer uit mijn handtasje, want dit noopte tot zeer sarcastische opmerkingen. Niet doen. Niet doen. Hou je in)

Er werd verder alleen gevraagd of de hoester  Covid-19 had want die daar, ik dus, maakt zich ongerust. Waar heeft de trainer zijn diploma gehaald. Bij een pak ontbijtkoek gekregen?

We hebben nu de optie om te testen toch. Er zijn Corona protocollen. Liever zetten we al die werkzoekenden lekker bij elkaar. Laat ze elkaar maar besmetten joh. Zijn de cijfertjes voor werkzoekenden straks weer lekker lager. Natuurlijk verloop. 

Baal er enorm van want wekenlang nergens heen geweest, kinderen en kleinkind niet gezien en zeer zorgvuldig geweest en nu...nu 'mag' alles kennelijk. 

Bij wie moeten we ons beklagen? Wij moedertjes. Die zijn toch allemaal te bang nog dieper dan dit putje te zakken en met maatregelen te maken te krijgen. Strafmaatregelen in de vorm van korten op je uitkering. En dat is precies nog een portie extra stress die ik vooral niet kan gebruiken. Laat staan een moeder(tje) zonder partner. Dan moet je pas echt veel bordjes draaiende houden. Of moeder van een kind die niet zo lekker in zijn of haar vel zit. Dat vreet pas energie. 

Dus eigenlijk heb ik het nog luxe. Als omaatje. 














10 opmerkingen:

  1. Serieus, geselecteerd op single moeders? Ik zou toch maar gaan daten, zodat je hier weg kan.
    Je zou eigenlijk aantekeningen moeten maken en dan zeggen: ik zit hier als freelance journalist voor een feministische website (je blog).

    Ik kan me voorstellen dat je jezelf soms zit op te vreten. Veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb net veel waardering voor alleenstaande ouders die fulltime werken en hun kinderen groot brengen, zonder partner om de zorgen mee te delen. Ik weet niet hou dat geregeld is, maar ik hoop dat je later gewoon opgebouwd pensioen ontvangt met aow en dan een zorgelozer leven hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik zit me hier zo kwaad over te maken. Maar daar heb je niks aan. Ik weet het. Wat zou er eigenlijk gebeuren als je niet ging? Gewoon niet ging.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Aargh, dat klinkt vreselijk. En ik herken helaas maar al te goed dat zalvende gedoe van: 'Wat goed dat je dit aangeeft!' en dergelijke. Ook het type dat het hoogste woord heeft herken ik. Wonderlijk hoe groepen werken. Er is inderdaad altijd wel eentje...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Die heeft niet eens een ontbijtkoek hoeven kopen, die heeft het tussen het oud papier gevonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. OMG, wat is er sinds 1985 toch weinig veranderd.
    Na een verhuizing zocht ik in de nieuwe woonplaats een baan.
    ‘Oudere dames zijn moeilijk plaatsbaar’ kreeg ik van een tiener achter een bureau te horen (ik was net 35 geworden)
    Op de cursus voor her-intredende vrouwen (ik had vanaf mijn 16E, op 2 keer 12 weken zwangerschapverlof na, constant gewerkt) werd ons in eenvoudige bewoordingen door een pas afgestudeerde HBO’er, verteld wat de maatschappij ons te bieden had (bar weinig) en wat er van ons verwacht werd (heel veel)
    Gelukkig vond ik al snel zelf een baan en mocht ik de cursus, na toestemming van het GAB, voortijdig afbreken.
    Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zelfde ervaring als Janne. In de 80-jaren het stempel moeilijk plaatsbaar. Herintredingscursus via GAB gedaan. Was een eitje, vloog ik doorheen. (Nee niet opscheppen nou). Daarna "gewoon" weer aan het werk.
    Laat je niets aanpraten Cellie. Je hebt je genoeg bewezen in je leven. En iedereen weet waarom je kansen op de arbeidsmarkt niet groot zijn. Al mogen we dat woord leeftijdsdiscriminatie natuurlijk helemaal niet in de mond nemen. Ben zelf (o.a.) P&O-er en ook nog later (in een ander bedrijf) Ondernemingsraadslid (slechte combinatie trouwens)geweest en ken het klappen van de zweep.
    Ik hoop echt dat er voor jou tzt een wat zonniger financiële situatie inzit. Maar ja dat duurt nog even begrijp ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat moeilijk zo'n verplicht aanhoren van denigrerende nonsens. Maar goed,dat je je kon beheersen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Daar word je toch ziek van zo'n cursus? Ik zou me dan ook gewoon ziek melden en thuis blijven...

    Veel sterkte!

    groetjes, Alice

    BeantwoordenVerwijderen
  10. nou sorry hoor Cellie, ik denk dat ej vrouw genoeg bent om te zeggen.... fuck it,
    ik kom niet


    doe het....
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen

Commentaar wat kwetsend of gewoon 'stom' is haal ik weg. Mijn blog is mijn veilige plek.